บทที่ 477 จุดจบ

ภายในโรงพยาบาล

เฉินตงนั่งอยู่ด้านข้างเตียงผู้ป่วยเงียบๆ

เฝ้ามองเย่หลิงหลงที่ยังคงไม่ได้สติ

เขาพาเธอมาส่งได้ทัน หลังจากหมอทำการรักษาแล้ว เย่หลิงหลงก็พ้นขีดอันตราย

ใบหน้างดงามของเธอยังคงซีดเผือด

เฉินตงยิ้มอย่างหมองหม่นด้วยอารมณ์สงสาร "คุ้มไหมที่ทำแบบนี้เพราะผม"

ประตูห้องผู้ป่วยถูกเปิดออก

จากนั้นท่านหลงก็เดินเข้ามา

เขามองเย่หลิงหลงที่ยังคงไม่ได้สติอยู่บนเตียงผู้ป่วย แล้วเลื่อนสายตามายังขาทั้งสองข้างของเฉินตงด้วยความไม่เข้าใจ

เฉินตงเลิกคิ้ว "ท่านก็รู้มาก่อนอยู่แล้วไม่ใช่หรอ ทำไมต้องมองขาผมแปลกๆ แบบนั้น"

ท่านหลงยิ้มอย่างแข็งกระด้าง

ตอนที่เขาพบเฉินตงที่สมาคมซานเหอนั้น

การจับมือกันครั้งนั้น เฉินตงได้สะกิดที่กลางฝ่ามือของเขา เขาถึงจะเข้าใจเรื่องราว

ในตอนนั้นเอง

เฉินตงเหลือบไปเห็นเปลือกตาของเย่หลิงหลงสั่นเบาๆ

หัวใจของเขาสะท้าน

แล้วปรี่เข้าไปข้างเตียง พร้อมเอ่ยเรียกเบาๆ ว่า "หลิงหลง......"

เย่หลิงหลงลืมตาขึ้นช้าๆ สายตาของเธอจ้องมองเพดานด้านบนด้วยความงุนงง

จมูกของเธอได้กลิ่นยาเข้มข้น

ดวงตาของเธอเริ่มปรับระยะการมองเห็นได้ชัดขึ้น

"ฉันยัง......ไม่ตาย?"

"ผมพาคุณมาส่งโรงพยาบาลได้ทันเวลาพอดี"

เฉินตงเอ่ยอย่างอ่อนโยน

"คุณ?"

เย่หลิงหลงมองไปที่เฉินตงด้วยความไม่เข้าใจ "ฉันหมดสติไประหว่างทาง คุณพาฉันมาส่งที่โรงพยาบาลได้ยังไง"

เฉินตงยิ้มเกร็ง

เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนท่ามกลางสายตาการจับจ้องอย่างประหลาดใจของเย่หลิงหลง

"ผมเคยบอกไปแล้วว่าช่วยคุณได้......"

เย่หลิงหลงตะลึงงัน ความง่วงงุนจากการหมดสติยาวมลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง

"คุณ ขาของคุณ......"

เฉินตงทำท่าห้ามไม่ให้พูด "นี่เป็นความลับ!"

เย่หลิงหลงนอนอยู่บนเตียงด้วยความงุนงง ประหลาดใจ และรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ความจริง

เธอยิ้มอย่างขมขื่น "เย่หลิงหลง เธอตายไปแล้วจริงๆ ด้วย นี่คงเป็นความฝันครั้งสุดท้ายของเธอก่อนตายสินะ"

เฉินตงชะงักไป แล้วรีบเอ่ยปลอบว่า "คุณยังไม่ตาย และนี่ก็ไม่ใช่ความฝันด้วย"

ดวงตาของเย่หลิงหลงแดงก่ำ รื้นไปด้วยน้ำตา "อย่างนั้นคุณช่วยตอบฉันได้ไหม คุณ......เคยรักฉันบ้างไหม"

เขาสบตากับสายตาที่เป็นประกายวิบวับของเย่หลิงหลง

เฉินตงเงียบงัน

อารมณ์ของเขาปั่นป่วน

คอของเขาตีบตัน ยากที่จะกล่าวคำใดออกมา

เขาไม่ใช่คนไร้ประสบการณ์ ที่ไม่รู้จักความเจ็บปวดจากความรักของวัยหนุ่มสาว

สิ่งที่เย่หลิงหลงทำให้เขาทั้งหมด การปฏิบัติต่อเขา เขาล้วนรับรู้ได้ทั้งสิ้น

ตื้นตัน ซาบซึ้ง ละอายใจ......ความรู้สึกทุกอย่างรวมเข้าอยู่ด้วยกัน

แต่ในใจของเขา......มีคนที่ครอบครองอยู่แล้ว

คนคนนั้นจองหัวใจของเขาไปทั้งดวง

ไม่เคยลืม และไร้หนทางที่จะลืม

"หือ?"

เย่หลิงหลงร้องขึ้นเบาๆ

เมื่อเฉินตงรู้ตัวก็ยิ้มออกมา "ขอโทษนะ แต่ในเมื่อไม่สามารถอยู่ช่วยกันได้ยามยากลำบาก ไม่สู้แยกกันไปใช้ชีวิตอย่างอิสระดีกว่า"

คำพูดที่เด็ดขาดนี้ ไม่หลงเหลือช่องว่างให้เธอแม้แต่น้อย

เมื่อเอ่ยออกไปเช่นนั้น เฉินตงเองก็อดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น