ตอนที่ 81
บทที่ 81 เดิมพัน!
October 22, 2026
บทที่ 81 เดิมพัน!
“จ่าย ฉันจะจ่าย...ปล่อยมือรีบปล่อยมือฉันเดี๋ยวนี้นะ..................”
โจวจุนหลงตัวสั่นไปหมด เหงื่อไหลออกเหมือนฝนที่ตกลงมาและตะโกนร้องด้วยความเจ็บปวด
เขารู้สึกกลัวจริง ๆ
ความโหดเหี้ยมและเด็ดขาดของเฉินตงทำให้เขาตื่นตระหนกและกลัว
เขาไม่อยากคิดเลยว่า ถ้าเขายังปากแข็งต่อไป เฉินตงจะทำอะไรที่น่ากลัวกว่านี้บ้าง
นี่มันบ้าจริง!
“นายจ่ายมาตั้งแต่แรก เรื่องอะไรแบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้นแล้วใช่ไหมล่ะ?” เฉินตงหัวเราะ
พระเจ้า!
มีดถูกดึงออกจากต้นขาของโจวจุนหลง
โจวจุนหลงส่งเสียงน่าสงสารและร้องด้วยความเจ็บปวด “นาย นายเอามันออกมาทำไม?”
“อ่อ ถ้างั้นฉันเอากลับเขาไปใหม่ล่ะกัน”
พระเจ้า!
ร่างของโจวจุนหลงเกร็งตรงโดนไม่รู้ตัว เขาจ้องมองใบมีดที่กลับไปที่บาดแผลบนต้นขาของเขาด้วยความตกตะลึง
ภาพที่ได้เห็นทำให้ลูกน้องหลายสิบคนของโจวจุนหลงต่างตะลึง
นี่คือสิ่งที่มนุษย์ทำกันหรือไง?
เฉินตงเช็ดเลือดจากมือทั้งสองข้างบนชุดของโจวจุนหลงอย่างใจเย็น
จากนั้นเขาก็พูดช้า ๆ “ประธานโจว วันนี้ฉันมาที่นี่นอกจากจะให้นายจ่ายค่าชุดสูทแล้ว อีกอย่างคือฉันจะบอกให้นายรู้ไว้ ฟ่านลู่เป็นคนของฉันอย่าให้ลูกพี่ลูกน้องของนายมาแตะต้องเธอ!”
เสียงที่เย็นชาและดูทรงพลัง
ทำให้ดวงตาของโจวจุนหลงอดไม่ได้ที่จะสั่นไหว
เขาหายใจเข้าลึก ๆ ทันใดนั้นโจวจุนหลงก็หัวเราะออกมา
เดิมทีใบหน้าของเขาก็บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดอย่างรุนแรง
แต่อยู่ดี ๆ เขาก็หัวเราะขึ้นมา ทำให้รอยยิ้มของเขาน่ากลัวยิ่งขึ้น
เฉินตงขมวดคิ้ว
ทันใดนั้นม่านตาของเขาก็หดลงอย่างกะทันหัน
เขาเห็นกระบอกปืนสีดำโผล่ออกมาจากเอวของโจวจุนหลง
“ไม่ใช่ว่านายสู้ได้หรือไง? แน่จริงก็มาสิ!”
โจวจุนหลงลุกขึ้นอย่างช้า ๆ ปืนสีดำพุ่งตรงเข้าไปจ่อที่อกของเฉินตง “แน่มาก เด็กอย่างนายแน่มาก กล้ามาลองดีกลับฉัน แถมยังกล้ามาสู้กับฉัน? นายลองไปถามคนอื่นดู ในเมืองนี้มีใครกล้าพูดกับฉันโจวจุนหลงแบบนี้”
ป๊าบ!
ฝ่ามือหนาตบลงไปที่หน้าของเฉินตง
น้ำหนักที่แรง
ทำให้ใบหน้าของเฉินตงหันไปอีกทาง บนใบหน้ามีรอยนิ้วมือทั้งห้าเกิดขึ้นทันที
เขากัดฟันและมองกลับไปมองโจวจุนหลงอีกครั้ง
“นายไม่ใช่สู้ได้หรือไง? มาลองดูว่าฝีมือนายหรือปืนของฉันจะเร็วกว่ากัน!” โจวจุนหลงดูโหดเหี้ยม เขาอดไม่ได้ที่อยากจะฝังกระสุนเข้าไปที่อกของเฉินตง
ทันใดนั้นเฉินตงก็ยิ้มออกมา “คนที่ฉันเกลียดที่สุดในโลก ถือปืนจ่อหัวฉันอยู่!”
“โอ้? ถ้าอย่างนั้นนายก็สู้สิ!”
โจวจุนหลงเลิกคิ้วและพูดด้วยรอยยิ้มที่น่ากลัว “จะตายอยู่แล้วยังปากแข็ง?”
น้ำเสียงไม่มีตก
ทันใดนั้นเฉินตงก็ยกมือขึ้นคว้าปืนและตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว
“งั้นนายก็ยิงสิ! ถ้าวันนี้ฉันตายอยู่ที่นี่ พวกนายในนี้ก็ไม่มีใครออกจากประตูนี้ไปได้ นายคิดว่าโจวเย่นชิวเห็นถึงความสามารถของฉันหรือไงถึงได้อยู่ข้างฉัน?”
เสียงตะโกนดังก้องทั้งซานไห่เก๋อ
รอยยิ้มบนใบหน้าของโจวจุนหลงหุบลงทันที
เขาไม่ได้โง่
ตรงกันข้ามเขามาจนถึงจุดนี้ได้ เขาต้องฉลาดกว่าคนทั่วไป!
เขามองโจวเย่นชิวเป็นคู่ต่อสู้เพียงผู้เดียวในเมืองนี้ เขารู้ประวัติและความสามารถของโจวเย่นชิว เป็นอย่างดี
คำพูดของเฉินตงเพียงคำเดียวทำให้เขาตกใจ!
แน่นอนสำหรับโจวเย่นชิวแม้ว่าเขาจะให้ความสำคัญกับเฉินตงและสนับสนุนเขา แต่ก็จะไม่มีวันถึงขั้นทำลายบริษัทและของทุกอย่างในเมือง
ราคาเช่นนี้มันมากเกินไปแล้ว!
เมื่อเห็นโจวจุนหลงกำลังคิดอยู่ เหงื่อสองสามหยดบริเวณขมับของเฉินตงก็ค่อย ๆ ไหลลงมา
เขากัดฟันแน่นจ้องไปที่โจวจุนหลงอย่างดุเดือด
“แม้แต่ข้อมูลของฉันนายยังไม่หามาแล้วมายกปืนขึ้นมาขู่ฉัน? ฉันจะนายบอกให้นายแน่จริงก็ยิงมาเลย?”
น้ำเสียงนั้นไร้สติและแฝงไปด้วยความบ้าคลั่ง
โจวจุนหลงและเฉินตงจ้องมองกันและกัน ใจของพวกเขาเต้นแรง
เส้นเลือดดำที่มุมตายิ่งเด่นมากขึ้น
“นายคิดว่าฉันไม่กล้าสู้จริง ๆ เหรอ?”
เสียงกัดฟันดังก้องไปทั่วซานไห่เก๋อ