บทที่192 ระเบิดอีก10ลูก ถือเป็นบทลงโทษ

ในห้องโถง

ขณะเฉินตงและเฉินเต้าหลินพูดขึ้น

อุณหภูมิเหมือนถึงจุดแข็งตัว

รังสีการฆ่าดุดัน

ตระกูลหลี่ทุกคนสีหน้าเปลี่ยน

คุณท่านใหญ่หลี่ตัวสั่นเทา เสียใจภายหลังมากๆ

เมื่อครู่ทำไมไม่หักห้ามใจไว รุนแรงแบบนี้ทำไมเนี่ย？

รู้สึกได้ถึงสายตาของเฉินตงและเฉินเต้าหลิน

คุณท่านใหญ่หลี่กระวนกระวาย จากประสบการณ์และนิสัยของเขา อดไม่ได้ที่จะประหม่า

ควันจากการะระเบิดด้านนอกยังอยู่อยู่เลย

นั่นเป็นสิ่งที่คุณท่านใหญ่หลี่หวาดกลัวอย่างแท้จริง

“ฉัน……”

คุณท่านใหญ่หลี่กำลังจะอธิบาย

“คุณทำร้ายแม่ผม2ตำแหน่ง ผมต้องการให้คนตระกูลหลี่บาดเจ็บ2ต่ำแหน่งเช่นกัน！”

เฉินตงพูดอย่างเยือกเย็น พลางจ้องคุณท่านใหญ่หลี่ด้วยสายตาโหดร้าย：“ไม่งั้นผมจะลงมือกับคุณด้วยตัวผมเอง！”

“เฉินตง ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่แกจะมาเอะอะโว้ยวาย！”

หลี่เต๋อซานตะโกนพูดอย่างโมโห：“อวดดี แกเป็นคนตระกูลหลี่ของฉันเสียเปล่าๆ！”

“อวดดี？”

เฉินตงหัวเราะ：“พูดถูกนี่ ถ้าไม่ทำกับตระกูลหลี่ของคุณ ผมคงไม่อวดดี！คนตระกูลหลี่เลวทรามอย่างพวกคุณ มีสิทธิ์อะไรมาให้ผมเป็นคนของพวกคุณ ？”

“แก……”หลี่เต๋อซานเดือดมาก กัดกันกรอดๆ

ส่วนเฉินเต้าหลินมองเฉินตง สายตาเต็มไปด้วยความชื่นชม แต่หลังจากหันไปมองหลี่หลาน เขาพลันขมวดคิ้วเป็นปม

“เต๋อซาน ไปรับบทลงโทษซะ！”

จู่ๆคุณท่านใหญ่หลี่ก็ตำหนิ

หลี่เต๋อซานตัวสั่น มองคุณท่านใหญ่หลี่ด้วยสีหน้าตกใจ：“พ่อ พ่อให้ผมไปยืนให้เขาทำร้ายงั้นเหรอ？”

“หรือแกจะให้ฉันไป？”คุณท่านใหญ่หลี่ตะโกนด้วยหน้าเคร่งขรึม

หลี่เต๋อซานหน้าเสีย กัดฟันแน่น พลางเดินก้มหน้าไปหาเฉินตง

เฉินตงพยุงหลี่หลานแล้วเดินไปข้างๆเฉินเต้าหลินโดยไม่มองเขาแม้แต่น้อย แล้วพูดเสียงเยือกเย็น：“คุนหลุน！”

“ทราบ！”

คุนหลุนเดินไปยังหลี่เต๋อซานอย่างเร็ว

รูปร่างที่สูงตระหง่าน ความรู้สึกกดขี่ที่ก่อตัวขึ้น ทำเอาหลี่เต๋อซานหน้าซีดเผือด

หลี่เต๋อซานมองคุนหลุนที่เดินมาอย่างเร็วด้วยความกลัว เขาจะหนีออกไป

แต่โดนคุณท่านใหญ่หลี่ใช้ไม้เท้ายันเอาไว้จากด้านหลัง

“ยืนดีๆ！”

หลี่เต๋อซานยืดตัวตรงด้วยความเด็ดเดี่ยว

คุณท่านใหญ่หลี่เป็นพ่อของเขา และเป็นผู้นำตระกูลหลี่

พ่อพูดขนาดนี้แล้ว

งั้นเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น

หากไม่เชื่อฟัง ต่อไปเขาจะไม่มีบทบาทอะไรในตระกูลหลี่！

ทันใดนั้น

พอคุนหลุนเขามาถึงตัว เขาก็เตะฟาดลงไปที่ขาข้างขวาของหลี่เต๋อซานอย่างรวดเร็ว

ปัง！

กึก！

เสียงดัง แต่เสียงเบาๆนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้ทุกคนได้ยินเสียงของกระดูกแตกได้

“โอ๊ย！”

หลี่เต๋อซานลอยกระเด็นออกไป แล้วตกลงบนพื้นพลางร้องด้วยความเจ็บปวดน่าเวทนา

ใบหน้าไม่เป็นรูปเป็นร่าง เหงื่อเต็มศีรษะ

เสียงร้องน่าเวทนาทำให้คนตระกูลหลี่ทุกคนหวาดกลัว

แต่ไม่มีใครขวาง！

คุนหลุนเดินรุดเข้าไปอีกครั้งด้วยท่าทีดุดัน และเตะฟาดขาขวาลงไปที่แขนซ้ายของหลี่เต๋อซาน

ปัง！

กึก！

ภายใต้พลังอันยิ่งใหญ่ หลี่เต๋อซานที่นอนอยู่บนพื้นหันกลับมาทันที แขนซ้ายของเขาบิดเบี่ยวผิดรูป

เสียงร้องอย่างเวทนาดังกึกก้องไปทั้งห้องโถง

อย่างกับฆ่าหมู

“เรื่องนี้จบแล้ว！”

เฉินตงพูดอย่างเย็นชา

ก้มหน้ามองแม่ที่อยู่อ้อมกอด สีหน้าอ่อนโยนขึ้นมาทันที：“แม่ครับ ผมจะพาแม่กลับบ้าน”

“กลับบ้าน……พวกเรากลับบ้านกัน……”

หลี่หลานไม่ลังเลแม้แต่น้อย ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยน้ำตา และมองเงาตรงหน้าด้วยอย่างมัวๆแพราะน้ำตา

20กว่าปีมานี้

เธอนึกถึงร่างนี้อยู่ทุกวี่ทุกวัน

แต่คิดไม่ถึงว่าจะได้เจอกันในสถานการณ์แบบนี้