บทที่194 กลับบ้าน

เฉินเต้าหลินไปแล้ว

มาอย่างกะทันหัน ไปก็ไปอย่างกะทันหันเช่นกัน

นี่ทำให้เฉินตงที่ได้สติกลับมาและสงบลง รู้สึกหดหู่แปลกๆ

หลี่หลานเดาสิ่งในใจเฉินตงออก เธอยิ้มให้อย่างอ่อนโยน：“พ่อของลูกรอพวกเรากลับบ้านอยู่ที่บ้าน”

คำพูดเรียบง่าย แต่มีความหมายอื่น

เฉินตงตาเป็นประกายระยิบระยับ

กำหมัดแน่น

20กว่าปีที่พึ่งพาซึ่งกันและกัน

เขาต้องเดินเข้าไปในตระกูลเฉินอย่างสง่าผ่าเผย ให้แม่มีเกียรติที่เดิมควรจะเป็นของเธอ

เงียบตลอดคืน

เช้าแล้ว ฝนก็หยุดตก

เฉินตงและคนอื่นๆออกจากเมืองหลวงอย่างเร่งรีบ

เรื่องตระกูลหลี่เมื่อคืน ทำให้เมืองหลวงวุ่นวายมากแน่นอน

ในสายตาเฉินตง เมืองหลวงที่ผ่านไปหนึ่งคืน กลายเป็นน้ำวนระลอกใหญ่แล้ว

การอยู่นานๆจะทำให้พวกเขาติดเข้าไปในนั้นด้วย

เขาไม่มีความรู้สึกดีๆต่อตระกูลหลี่แม้แต่น้อย

มีแต่ความรังเกียจ โกรธแค้น และเกลียดชัง

แม้ตระกูลหลี่ยอมให้เขาเป็นผู้นำตระกูล เขายอมดิ้นรนเพื่อโอกาสอันน้อยนิดในการเป็นผู้นำตระกูลเฉินซะยังจะดีกว่า

กระแสน้ำวนของตระกูลหลี่ เขาไม่อยากเข้าไปมีส่วนร่วม

ความจริงก็เป็นไปอย่างที่เฉินตงคิดไว้จริงๆ

เกิดขึ้นในคืนเดียว

ผู้มีอำนาจต่างๆได้ตรวจสอบถึงจุดเริ่มต้นสาเหตุของตระกูลหลี่เมื่อคืนนี้อย่างชัดเจนแล้ว

แม้การมาของเฉินเต้าหลินไม่ถึงขั้นพังฟ้าทลายดิน แต่เพียงพอที่จะทำให้สั่นกันไปทั้งเมืองได้

ผู้มีอำนาจทุกคนต่างตกตะลึงกับการปรากฏตัวของเฉินเต้าหลิน

ใครจะไปรู้ว่าลำดับชั้นของตระกูลเฉิน จะสูงกว่าตระกูลหลี่ที่อยู่ในระดับที่ร่ำรวยที่สุดล่ะ

ขณะที่ตกใจ ผู้มีอำนาจระดับใหญ่บางส่วน ตอบสนองอย่างรวดเร็ว

เมื่อตลาดหุ้นเปิด ราคาหุ้นของธุรกิจในเครือตระกูลหลี่ก็ดิ่งลงอย่างรุนแรง

ไม่เพียงเท่านั้น ความคิดซ่อนเร้นก็รวมตัวกันเกิดขึ้นในเมืองหลวง

ในคฤหาสน์ปราสาทตระกูลหลี่

ระเบิดเมื่อคืนทำให้คฤหาสน์ปราสาทพังไปหมด เสียหายอย่างหนัก

กำแพงก็พัง สวนดอกไม้อันกว้างใหญ่ก็พัง

เหลือแค่คฤหาสน์ที่เดียวที่ไม่พัง

ถ้าไม่ใช่เพราะคุณท่านใหญ่หลี่ตัดสินใจอย่างรวดเร็ว เกรงว่าคฤหาสน์คงโดนระเบิดไปด้วยแล้ว

ตระกูลหลี่ที่เคยรุ่งโรจน์ ตอนนี้ภายใต้ดวงอาทิตย์ เผยให้เห็นถึงความเศร้าสลดที่เกือบตาย

ทุกคนในตระกูลหลี่ล้วนหวาดกลัวและเศร้าสลด

เรื่องเมื่อคืน ทำหึความหยิ่งยโสของคนตระกูลหลี่แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ

ณ ห้องอันหรูหราภายในคฤหาสน์ห้องหนึ่ง

คุณท่านใหญ่หลี่นั่งหน้าหน้าต่างอยู่เงียบๆ ในมือถือซิการ์ที่ไฟลุกโชน

มองจากมุมนี้เห็นสวนดอกไม้ที่พังไม่เป็นท่าพอดี

คุณท่านใหญ่หลี่ตาแดงก่ำ สีหน้าดูเหนื่อยหน่าย

เขาไม่ได้นอนทั้งคืน นั่งอยู่ตรงนี้อยู่ทั้งคืน

แม้ผ่านไปแล้วหนึ่งคืน เขาก็ยังเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

“พ่อ”

เสียงหลี่เต๋อซานดังมาจากด้านหลัง：“หมอบอกว่าห้ามสูบบุหรี่”

คุณท่านใหญ่หลี่ยิ้ม：“ร่างกายอย่างฉันยอมรับไปนานแล้ว ที่สูบบุหรี่ไม่ได้ก็เพื่อสุขภาพร่างกาย แต่มันทำให้ฉันอยู่ได้พันปีงั้นเหรอ？”

หลี่เต๋อซานท่าทางเชื่องช้า

ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้น：“พ่อ ที่จริงๆพวกเรากี่คนพี่น้อง สามารถดูแลตระกูลหลี่ได้ แต่พ่อไม่ยอมวางมือ”

ตอนพูดเขาพลางกวาดตามองคุณท่านใหญ่หลี่

หวาดกลัวเป็นอย่างมาก

เพราะเขารู้ว่านี่หมายถึงให้พ่อเลือกผู้นำตระกูลใหม่

ไม่ต่างจากบีบบังคับให้กษัตริย์ออกจากตำแหน่งอย่างในสมัยโบราณ ！

“ฮ่าๆ ใครกันในหมู่พี่น้องพวกแก？”