บทที่200 มีคนมาเมืองหลวงอีกแล้ว

ในฐานะที่เป็นเจ้าประจำถิ่น โจวเย่นชิวรู้ข่าวการมาของตระกูลจางในทันที

จู่ๆตระกูลจางแห่งเมืองหลวงก็มาที่นี่ มันทำให้เขาสงสัย จึงรีบตรวจสอบอย่างรวดเร็ว

ตระกูลจางมาเพราะเฉินตง

ดังนั้นตอนตระกูลจางตัดสินใจมาพบกับเฉินตงในงานประมูล เขาจึงรู้ว่าโอกาสมาถึงแล้ว

ย้ายข้างครั้งแล้วครั้งเล่า ทำให้โจวเย่นชิวตีไพ่ดีในมือเฉินตงแตกกระจาย และโดนคำพูดของเฉินตงทำลายความทะเยอทะยาน ไม่กล้าย้ายข้างอีก

การมาของตระกูลจาง เป็นโอกาสแสดงความดีของเขาต่อเฉินตงพอดิบพอดี

ดังนั้นโจวเย่นชิวจึงใจกว้างเอา“Tears of the Blue Sea”ออกมา

ดูเหมือนการพูดประจบเอาใจจางหยู่หลัน ที่จริงแล้วเพื่อเฉินตง

เครื่องประดับชิ้นนี้เรียกได้ว่าเป็นงานศิลปะ โจวเย่นชิวมั่นใจว่าเฉินตงต้องประมูลให้กู้ชิงหยิ่งแน่

การแสดงความรักและการขอแต่งงานล้วนเป็นสิ่งสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วพื้นปฐพี

เป็นการพิสูจน์ว่าเฉินตงไม่งกกับกู้ชิงหยิ่งแม้แต่น้อย

“การวางแผนที่ดีพังไป ถึงตอนนี้ฉันทำได้เพียงค่อยๆชดเชยความสัมพันธ์กับเฉินตง”

โจวเย่นชิวกลัดกลุ้ม ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา：“แต่ตระกูลจางน่าจะคบค้าสมาคมได้”

……

ทางกลับบ้าน ฉินเย่ขับรถโคนิกเซ็กก์ด้วยความเร็วสูง

เฉินตงมองฉินเย่อย่างจนปัญญา：“คุณเป็นคนเปิดเผยเอง เรื่องนี่อย่าพาลมาหาผม”

จางหยู่หลันสวยมากจริงๆ ฉินเย่คิดอะไรก็เป็นเรื่องปกติ

ยิ้งไปกว่านั้น เมื่อครู่ทั้งสองหยอกล้อกันไปมา ดูเข้าต่างคนต่างก็พร้อม

เพียงแต่เปลวไฟที่ฉินเย่อั้นเอาไว้ เฉินตงก็แอบสงสาร

“โทษผม？”

ฉินเย่เหลือบมองเฉินตง：“ถ้าผมไม่ตะโกนให้หยุด ไม่แน่Tears of the Blue Seaชิ้นนี้โดนแข่งราคากันสูงลิ่วไปแล้ว”

เฉินตงยักไหล่：“งั้นตอนนี้คุณก็อย่าใจร้อนนักสิ”

“สาวสวยระดับท็อปเลยนะครับพี่ชาย！ตอนแรกยังออดอ้อนอยู่ในอ้อมแขนผมเลย พอตอนหลังกลับไล่ผม เสียใจมากๆ”ฉินเย่พูด

เฉินตงเบ้ปาก ไม่สนใจเขาอีก

รถโคนิกเซ็กก์ขับเข้าเขตวิลล่าเขาเทียนซานด้วยความเร็ว พอลงจากรถ ฉินเย่ก็ดริฟต์รถขับออกไปนอกเขตวิลล่าเขาเทียนซาน

เฉินตงสงงไปครู่หนึ่ง ไม่ได้สนใจอะไร แล้วเดินเข้าคฤหาสน์ไป

“คุณชาย กลับมาแล้วเหรอ เป็นยังไงบ้าง？”

ท่านหลงถามขึ้นทันที

“ตระกูลจางแห่งเมืองหลวงอยากตีสนิทผม แต่แผนที่ใช้ผมรับไม่ได้”เฉินตงแกว่งกล่องเครืองประดับในมือไปมา：“แต่ก็ประมูลเครื่องประดับมาให้เสี่ยวหยิ่งชิ้นหนึ่ง”

“แผนอะไรเหรอ？”ท่านหลงถาม

เฉินตงไม่ปิดบัง เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง

ฟังจบ ท่านหลง คุนหลุนล้วนตกตะลึง

“ฉินเย่หัวร้อนออกไปแล้ว น่าจะไปหาจางหยู่หลัน”เฉินตงพูดเสริม

ท่านหลงหัวเราะร่า：“เจ้าเด็กนั่นถูกปฏิเสธ คงไม่รีบไปเป็นหมาอีกรอบหรอก แต่ไม่แน่ว่าจะใช้เทคนิคสื่อสารยังไง”

เฉินตงมองท่านหลงแปลกๆ

ภาพพจน์ยิ่งแย่เข้าไปเรื่อยๆ

รับรู้ได้ถึงสายตาของเฉินตงและคุนหลุน ท่านหลงก็ยิ้มออกมาอย่างทำตัวไม่ถูก ท่าที่เคร่งขรึม

“แต่ก็สมเหตุสมผลที่ฉินเย่ชอบจางหยู่หลัน ความสวยของจางหยู่เป็นที่รู้กันในวงการบันเทิง และวงการบันเทิงยักษ์ใหญ่มากมายล้วนอยากคบค้าสมาคมกับเธอ”

“งั้นก็ต้องมีอำนาจนะสิ ตำแหน่งผู้กุมอำนาจของตระกูลจางไม่ใช่เล่นๆ”เฉินตงตอบกลับ แล้วเดินขึ้นห้องไป

เฉินตงเอา“Tears of the Blue Sea”ออกมาดูอย่างละเอียดอีกรอบ

แม้ไฟในห้องจะไม่สว่างจ้าเหมือนในงานประมูล

แต่“Tears of the Blue Sea”ยังคงสะท้อนแสงสีน้ำเงินอันน่าทึ่ง เหมือนความฝัน

ไม่พูดไม่ได้เลยว่าของที่โจวเย่นชิวตั้งใจเอาออกมา เพื่อแสดงเจตนาดีนั้นมีราคามาก

เฉินตงใส่“Tears of the Blue Sea”ลงกล่องอีกครั้ง พลางอย่างไม่ใส่ใจ：“นี่เป็นการแสดงเจตนาดีแน่นอน แต่ไม่เพียงพอที่จะพาคุณย้อนกลับไปในอดีต”

ย้ายข้างครั้งแล้วครั้งเล่า ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นสถานการณ์แก้ปัญหาที่ต้นตอ เฉินตงคงยังนึกถึงบุญคุณที่ช่วยเหลือในอดีต ปล่อยโจวเย่นชิวไปสักครั้ง

ที่ทำลายความทะเยอทะยานของโจวเย่นชิว ก็เพื่อเป็นการป้องกันในอนาคต

ทุกสิ่งทุกอย่างของเขาล้วนอยู่ที่เมืองนี้ โจวเย่นชิวยังเป็นงูเจ้าถิ่นของที่นี่ การไม่อนุญาตให้ผู้อื่นบุกรุกเขตอิทธิพลของตนทำให้คนอื่นๆหลับสนิท？

ถ้าอยากนอน ก็ต้องนอนใต้เท้าเขา！

เฉินตงหยิบโทรศัพท์ขึ้นแล้วส่งวีแชทหากู้ชิงหยิ่ง

“ได้ของขวัญมาแล้ว”