ตอนที่ 246
บทที่246 สังเวียนชีวิต
October 28, 2026
ป้าบ！
โทรศัพท์ถูกวางสายไป！
ใบหน้าของเฉินตงมีรอยยิ้มที่พึงพอใจปรากฏ
เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ในตอนนี้ ความอัดอั้นที่ถูกเก็บกดมาโดยตลอดก็ได้ถูกปลดปล่อยออกมา
“ขอแค่ผ่านวันที่ 15นี้ไป ฉันก็จะกลายเป็นเฉินตงโดยสมบูรณ์ ความพยายามทั้งหมดของตระกูลโจว ก็คุ้มค่าแล้ว ！”
เสียงพึมพำแผ่วเบา สะท้อนก้องอยู่ภายในห้องของผู้ป่วย
และอีกด้านหนึ่ง
หลังจากที่กู้ชิงหยิ่งออกมาจากห้องพักผู้ป่วยของเฉินตง เธอก็ยังไม่ได้กลับไปในทันที
เธอแวะไปเยี่ยมดูอาการของฉินเย่ต่อ
“ครั้งที่แล้วนายคงทำจางหยู่หลันเสียใจเข้าให้แล้วจริงๆ”
มองไปยังห้องผู้ป่วยที่ว่างเปล่า กับโต๊ะที่รกรุงรัง กู้ชิงหยิ่งก็เอ่ยพูดออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย
“ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่? ไปก็ดีแล้ว！”
ฉินเย่นอนหนุนศีรษะบนมือทั้งสองข้าง ใบหน้าพูดออกมาอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร ：“ใครใช้ให้เธอมาทำดีกับคนที่ฆ่าพ่อตัวเองอย่างฉันกันล่ะ? ไล่ไปแบบนี้ ก็สมควรแล้ว ”
ในตอนนี้กู้ชิงหยิ่งเองก็พูดอะไรไม่ออกเหมือนกัน
หลี่หลานกับคุนหลุนก็ได้แต่ส่ายหัว
มีเพียงท่านหลงเท่านั้นที่ก่นด่า ：“ไอเจ้าเด็กคนนี้ ฉันรู้ว่าแกคิดอะไร”
“ออกไปเลย！”
ฉินเย่ตกใจ แล้วเถียงกลับท่านหลงไปคำหนึ่ง
ท่านหลงได้แต่หัวเราะ แต่ก็ไม่ได้โกรธอะไร
ได้แต่โบกมือ ：“ดูแกกระฉับกระเฉงร่าเริงแบบนี้ ไม่ได้เป็นอะไรมาก งั้นพวกเรากลับก่อนแล้วกัน”
“ไปเลยกลับไปเลย”
ฉินเย่โบกมือ แต่แล้วก็เรียกกู้ชิงหยิ่งเอาไว้
รอให้หลี่หลาน ท่านหลงและคุนหลุนออกจากห้องไปแล้ว
ฉินเย่ก็เอ่ยถามไปว่า：“เธอกับเฉินตงถูกซุ่มโจมตีจริงๆเหรอ ？”
กู้ชิงหยิ่งขมวดคิ้ว แล้วตอบกลับไปว่า ：“จะหลอกได้ยังไง? เฉินตงก็พักอยู่ในห้อง VIP ชั้นเดียวกับนาย”
“ช่างน่าแปลกจริงๆ”
นัยน์ตาของฉินเย่ฉายแววครุ่นคิด ชายหนุ่มจิ๊ปาก
“ฉินเย่ ฉันรู้ว่านายอยากจะพูดอะไร”
กู้ชิงหยิ่งท่าทีเคร่งขรึม และเอ่ยพูดอย่างจริงจัง ：“นายรู้ไหม หากไม่ใช่เพราะเฉินตงเอาตัวเข้ามาบังไว้ ฉันคงตายไปแล้ว หากเขาเป็นตัวปลอมจริง แล้วจะเอาตัวมาบังมีดนั้นทำไม ？”
“แต่ว่า……”
ฉินเย่อยากจะเถียงต่อ
กู้ชิงหยิ่งยกมือขึ้นห้ามเอาไว้ แล้วพูดอย่างจริงจังไปว่า：“ฉินเย่ ฉันมั่นใจว่าเฉินตงเป็นตัวจริง ไม่ใช่ใครที่ไหนปลอมตัวมา เราจะไม่พูดถึงเรื่องนี้กันอีก อีกอย่างนายกับเฉินตงก็เป็นพี่น้องกัน ขอให้นายเชื่อในตัวเขาด้วย”
“อีกทั้งตอนอยู่ที่ไห่ย่าเขาก็เจอเรื่องร้ายๆมา มีท่าทีที่เปลี่ยนไปบ้างนั่นก็ถือว่าไม่แปลกอะไร”
เมื่อเห็นท่าทีที่มั่นใจของกู้ชิงหยิ่ง
ฉินเย่ก็ได้แต่ยิ้ม：“โอเคครับ ฉันเชื่อเขาอยู่แล้ว”
“งั้นนายก็พักผ่อนแล้วกัน ออกจากโรงพยาบาลเร็วๆ นายยังต้องมาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวให้พวกเรานะ”
สีหน้าของกู้ชิงหยิ่งผ่อนคลายลง แล้วหันหลังเดินออกจากห้องไป
รอจนกระทั่งประตูห้องปิดลง
ฉินเย่ก็หยิบบุหรี่ออกจากเตียงโดยไม่เดือดไม่ร้อน จุดมันอย่างชำนาญสูบไปทีหนึ่ง จึงก่นด่าพลางหัวเราะไปว่า
“เชื่อกับผีนะสิ ！”
เขาไม่มีนิสัยที่จะมาโต้เถียงอะไรกับผู้หญิงแบบนี้
จึงได้เออออห่อหมกไปตามคำพูดของกู้ชิงหยิ่ง
แต่ อยากให้เขาเชื่อ ?
ฉินเย่ลูบคางไปมา พลางสูบบุหรี่ แล้วพึมพำเบาๆว่า ：“ความรู้สึกของฉันไม่ผิดแน่ พี่ตงกับฉันเป็นคนประเภทเดียวกัน”
จากนั้น
เขาก็บิดขี้เกียจ แล้วพูดอย่างเอือมระอาว่า
“เฮ้อ……พี่ตง อย่าว่าผมอย่างโน้นอย่างนี้เลยนะ ภรรยาของพี่ ผมจะปกป้องดูแลเอง ！”
ในขณะที่พูดคำนี้ ดวงตาของเขาก็เย็นชาขึ้นมา ไอสังหารรุนแรง ：“เฉินตงที่ฉันรู้จัก ไม่ใช่แบบนี้แน่”
……
ภายในคุกมืด
คุก No8
เวลานี้ไม่มีเสียงใดๆ
นักโทษในเรือนจำต่างก็ตะลึงอ้าปากค้าง จ้องมองไปที่เวทีด้วยความหวาดกลัว
เวทีการต่อสู้ที่ควรจะดุเดือดนี้ แค่เพียงเวลาสั้นๆ ก็ทำให้อากาศในเรือนจำนี้จับตัวเป็นก้อน
ภาพบนเวทีนั้น ทำให้นักโทษทุกคนประหลาดใจ
นี่มัน……สังเวียนชีวิตของเหล่าจ่าฝูงเหรอ ?
บนเวที