บทที่361 แบบนี้แหละที่เรียกว่าบ้าระห่ำ!

ครืดดด....

เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ที่บินอยู่กลางท้องฟ้าส่งเสียงดังสนั่น

แหวกให้เกิดลมพัดกระหน่ำราวพายุ

แต่สิ่งที่ทำให้เฉินตงประหลาดใจคือกลางท้องฟ้าไม่ได้มีเฮลิคอปเตอร์เพียงลำเดียว แต่มีถึงสามลำ!

ใต้เฮลิคอปเตอร์ทุกลำล้วนมีตู้คอนเทนเนอร์ทรงสี่เหลี่ยมห้อยต่องแต่งอยู่

ในตอนนี้เฮลิคอปเตอร์หยุดนิ่งอยู่กลางอากาศแล้วและค่อยๆ หย่อนเชือกหนาลงมาเพื่อวางตู้ลง

เป็นภาพเหตุการณ์ที่น่าตื่นตาตื่นใจอย่างยิ่ง

กลุ่มคนที่มุงอยู่บริเวณนั้นนับไม่ถ้วนต่างส่งเสียงร้องอื้ออึง

เพราะนอกจากเหล่าการ์ดประจำตัวของเฉินตงแล้ว การ์ดที่ประจำอยู่ในคลับสี่ยิ่นแทบจะไม่เคยเห็นภาพเหตุการณ์เช่นนี้เลย

เฉินตงเอ่ยอย่างกระอักกระอ่วนว่า "แน่ใจนะว่านี่เป็นการมอบของขวัญ ไม่ใช่กำลังย้ายบ้าน?"

"เรื่องเล็กน้อยเท่านั้นเอง คุณท่านเป็นคนใจกว้างเสมอ จะให้ขี้งกกับลูกชาย ลูกสะใภ้และหลานได้ยังไง"

ท่านหลงยิ้มจนหน้าแดงก่ำ เขาหรี่ตา "อันที่จริงแล้วกระผมยังรู้สึกว่าคุณท่านขี้เหนียวเกินไปหน่อยด้วยซ้ำ เวลาเขาไปเจรจาธุรกิจข้างนอกยังใจป้ำกว่านี้เสียอีก"

"ให้บ่อน้ำมันน่ะเหรอ?"

เฉินตงนึกถึงเรื่องบ้าระห่ำของพ่อที่ท่านหลงเคยเล่าให้ฟังขึ้นมา

"ใช่แล้ว" ท่านหลงพยักหน้า

ส่วนกู้ชิงหยิ่งที่อยู่ในอ้อมกอดของเฉินตงนั้นตกใจเสียจนยกมือเรียวยาวของเธอขึ้นมาปิดปากเอาไว้ไม่ให้ส่งเสียงร้องออกมา

เพราะที่ผ่านมาเธอยังไม่เคยเห็นการมอบของขวัญด้วยวิธีการเช่นนี้ในตระกูลของเธอเลย

ตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง

ในที่สุดตู้คอนเทนเนอร์ทั้งสามตู้ก็ถูกวางลงบนพื้นอย่างมั่นคงภายใต้การควบคุมของผู้สั่งการ

ชายวัยกลางคนที่ทำหน้าที่สั่งการรีบรุดก้าวเข้ามา ในมือของเขาถือหนังสือมาด้วยเล่มหนึ่ง

"ขอแสดงความยินดีกับคุณชายและคุณนายน้อยด้วยครับ"

ชายวัยกลางคนตะโกนแสดงความยินดีด้วยรอยยิ้มกว้าง

จากนั้นจึงเปิดหนังสือที่อยู่ในมือออก

เฉินตงเบิกตาค้าง สิ่งที่อยู่ในมือของชายวัยกลางคนนั้นคือรายการของขวัญ

เขาหันไปมองท่านหลงอย่างประหลาดใจ "ถึงขั้นต้องประกาศด้วยเหรอ?"

"แน่นอนๆ" ท่านหลงพยักหน้า

จากนั้นชายวัยกลางคนจึงเปล่งเสียงอ่านด้วยเสียงดังฟังชัด

"โสมป่าพันปีสิบหัว"

"เตียงไม้หนานมู่เนื้อทองโบราณหนึ่งหลัง"

......

ชายวัยกลางคนอ่านรายชื่อของขวัญออกมาทีละรายการ

เฉินตงประหลาดใจจนอ้าปากค้าง สีหน้าของกู้ชิงหยิ่งก็แปลกใจไม่แพ้กัน

ของขวัญทุกชิ้น ไม่เพียงราคาสูงลิ่วเท่านั้น แต่ยังเป็นของล้ำค่าหายากอีกด้วย

ฝูงชนที่ห้อมล้อมอยู่บริเวณนั้นต่างพากันทอดถอนใจกันอย่างตื่นเต้น

อะไรที่เรียกว่าบ้าระห่ำน่ะหรือ?

ก็คงจะประมาณนี้ล่ะมั้ง!

รายการของขวัญยาวเหยียดราวกับหนังสือเล่มหนึ่ง

เมื่อชายวัยกลางคนอ่านจบไปหนึ่งเล่มก็พลิกหน้าต่อไป เตรียมจะอ่านต่อ

ไม่นานนักฝูงชนที่ห้อมล้อมอยู่ก็ค่อยๆ เงียบลง ราวกับน้ำมันรถที่หยุดนิ่งอยู่บนพื้น

และในตอนที่ชายวัยกลางคนอ่านถึงคำว่า "บ้านซื่อเหอเอวี้ยนที่เมืองหลวงหนึ่งหลัง" เฉินตงก็อดทนต่อไปไม่ไหว

เขารีบร้องสั่งให้หยุดอ่าน ลำพังแค่บ้านซื่อเหอเอวี้ยนกับของที่อ่านไปก่อนหน้า มูลค่าก็มากกว่าหนึ่งพันล้านแล้ว การให้ของขวัญครั้งนี้นับว่ามากเกินไปแล้ว

"คุณชาย เป็นอะไรไปหรือครับ"

ชายวัยกลางคนมองไปที่เฉินตงอย่างไม่เข้าใจนัก แล้วโบกรายการของขวัญที่อยู่ในมือ "เหลืออีกสามหน้าก็จบแล้วครับ"

ดวงตาของเฉินตงเบิกกว้างออกมา

กู้ชิงหยิ่งที่อยู่ในอ้อมอกของเขาเริ่มตัวอ่อนระทวย

"พอแล้วๆ อ่านเท่านี้ก็พอแล้ว และก็พูดเบาหน่อย"

เฉินตงเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ การแสดงความบ้าระห่ำต่อหน้าคนมากมายกลางที่สาธารณะเช่นนี้ไม่ใช่นิสัยที่เขาชอบนัก

เมืองหลวงเป็นสถานที่แบบไหนหรือ?

เมืองที่มีชนชั้นปกครองรวมถึงคนที่มีความสามารถมากมายแอบซ่อนอยู่ บ้านเนื้อที่เพียงน้อยนิดแต่ผู้คนต่างแก่งแย่งกันราวกับทองคำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงบ้านอย่างซื่อเหอเอวี้ยนที่ราคาสูงเสียดฟ้า

ของขวัญเช่นนี้พ่อยังกล้าส่งมา ไม่แน่ว่ารายการของขวัญต่อจากนี้อาจจะมีสิ่งของอะไรที่ฟังแล้วน่าตกใจอีกก็เป็นไปได้

"ใช่ๆๆ พวกเราซาบซึ้งน้ำใจของคุณพ่อมากแล้ว หลังจากนี้ไม่ต้องอ่านแล้วล่ะค่ะ"

กู้ชิงหยิ่งรีบร้อนเอ่ยสนับสนุนเฉินตง