บทที่364 กู้ชิงหยิ่งในแบบดุดัน

ท่านหลงชะงัก

เมื่อสบตากับเฉินตงตอนนี้ เขารู้สึกราวกับเผชิญหน้าอยู่กับสัตว์กระหายเลือด

ใจเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมาจากอก

แม้ว่าเขาจะเป็นคนที่หนักแน่น แต่ก็ยังยากที่จะสงบนิ่งเอาไว้ได้

"คุณชายกลับไปที่ตระกูลเฉินไม่ได้อย่างเด็ดขาด"

คุนหลุนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นนิ่งสงบ ยากที่ใครจะโต้แย้ง

"นายก็จะขวางฉันรึ?"

ดวงตาแดงฉานของเฉินตงจ้องตรงไปที่คุนหลุน เขาแยกเขี้ยวใส่อย่างน่าสยดสยอง

คุนหลุนขมวดคิ้วแน่น เขามีฝีมือในการต่อสู้ เคยหนีตายออกมาจากกองร่างไร้วิญญาณนองเลือดมานับครั้งไม่ถ้วน แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเฉินตงเวลานี้กลับทำให้หัวใจของเขายังคงเต้นแรง

เขากัดฟันแน่น คุนหลุนตัดสินใจแน่วแน่ "ตอนนี้คุณท่านเป็นตายอย่างไรยังคาดเดาไม่ได้ ตอนนี้ตระกูลเฉินมีคลื่นใต้น้ำ ถ้าคุณชายไปตอนนี้จะกลายเป็นเป้าโจมตีทันที ไม่ใช่การเคลื่อนไหวที่ฉลาดเลย"

"ให้ตายห่ายังไงฉันก็ต้องไปหาพ่อ!"

เฉินตงแผดเสียง ดวงตาแดงก่ำ เขากัดฟันเอ่ยว่า "ใครขวาง ถือว่าเป็นศัตรู!"

เมื่อเอ่ยจบ เขาก็ผลักทุกคนออกและมุ่งหน้าออกไปด้านนอก

แต่ในตอนนั้นเอง

เงาร่างสตรีได้ปรากฏตัวออกมาเบื้องหน้าเขาแล้วขวางทางเอาไว้

เฉินตงผู้กำลังคลุ้มคลั่ง ตัวแข็งทื่อ

เมื่อเห็นกู้ชิงหยิ่งที่อยู่ตรงหน้าตน เขาจึงเอ่ยเสียงสั่น "ปล่อยผมไป"

เพี๊ยะ!

สีหน้าของกู้ชิงหยิ่งไร้ความรู้สึก แล้วยกมือตบหน้าเฉินตงอย่างไร้ความปราณี

เสียงแข็งกระด้างดังก้องขึ้น "ได้สติแล้วรึยัง"

ใบหน้าของเฉินตงปรากฏรอยนิ้วมือขึ้น เขากัดฟันมองกู้ชิงหยิ่งที่อยู่เบื้องหน้าไม่พูดจา

เพี๊ยะ!

กู้ชิงหยิ่งลงมืออีกครั้งอย่างไม่ย่อถอย

"ฉันจะถามอีกที ตอนนี้ได้สติแล้วรึยัง"

ท่านหลงและคนอื่นๆ ต่างบึ้งใบ้ไปตามๆ กัน

ที่ผ่านมา ภาพลักษณ์ของกู้ชิงหยิ่งในสายตาของพวกเขาคือผู้หญิงที่อ่อนโยน เข้าอกเข้าใจผู้อื่น ไม่เคยมีใครเห็นเธอดุดันเช่นนี้มาก่อน

คุนหลุนกับฉินเย่ตั้งท่าจะเข้าไปขวาง

แต่ท่านหลงกลับส่งสัญญาณห้ามเอาไว้

สำหรับท่านหลงแล้ว เมื่อเห็นกู้ชิงหยิ่งกลับอดรู้สึกชื่นชมอย่างมากจนยิ้มออกมา

คุณชายได้ภรรยาเช่นนี้นับว่าโชคดีนัก!

คนเป็นภรรยา ไม่เพียงต้องคอยสนับสนุนสามียามลำบากเท่านั้น แต่ช่วงเวลาสำคัญต้องคอยตักเตือนสามีและยับยั้งความผลีผลามของสามีลงให้ได้

และตอนนี้ กู้ชิงหยิ่งเป็นเช่นนั้น

เพี๊ยะๆๆ!

ใบหน้าของกู้ชิงหยิ่งซีดขาว ดวงตาคู่งามของเธอเบิกกว้าง เธอใช้มือขวาของเธอกระหน่ำลงใบหน้าของเฉินตง

เธอตบหน้าเขารวดเดียวสามครั้ง

เธอกัดฟันเอาไว้แน่น แล้วเอ่ยเสียงลอดไรฟันออกมาว่า "ฉันไม่อนุญาตให้คุณไป! ถ้าคุณยังคลุ้มคลั่งขนาดนี้ ฉันจะตบจนกว่าคุณจะได้สติ"

"หึหึ!"

เฉินตงหัวเราะออกมา ใบหน้าของเขามีเพียงเจ็บปวดที่เขาไม่ใส่ใจ

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับกู้ชิงหยิ่ง เขาไม่สามารถแสดงออกเช่นเดียวกับที่ทำกับท่านหลงและคนอื่นๆ ได้

ไม่ว่าเขาจะรู้สึกเดือดพล่านเพียงใด ในตอนนี้ เขาจำต้องคอตกและถอยหลังไป

"ท่านหลง คุนหลุน รีบไปซะ!"

น้ำเสียงของเขาหนักแน่น แต่เห็นชัดว่าไม่เต็มใจ

เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนี้ต่างพากันโล่งอก

"ขอบคุณคุณนายน้อยมากครับ!" ท่านหลงหันไปทำท่าประสานมือคารวะให้กู้ชิงหยิ่ง จากนั้นจึงพาคุนหลุนวิ่งออกไปทันที

ภายในห้อง

ฉินเย่ ฉินเสี่ยวเชียน กูหลังและฟ่านลู่ยังคงยืนอยู่อีกด้าน

ทุกคนต่างสบตากันอย่างเลิ่กลั่ก และพากันมองไปที่กู้ชิงหยิ่งราวกับยังคงไม่ชินกับภาพดุดันของกู้ชิงหยิ่งเมื่อครู่นี้

"แบบนี้ โอเคแล้วใช่ไหม"