บทที่ 15

“โยโย่ คิดว่านั่นคือถังฟั่นไม่ใช่เหรอ?”

"เฮ้ ถังฟั่น ผู้หญิงข้างๆ เขาคือโจวฟางฟางหรือเปล่า"

"ปรากฎว่าสิ่งที่พวกเขาแพร่กระจายเป็นความจริง! Tsk tsk tsk"

"ถูกต้อง ฉันไม่คาดหวังว่าพวกเขาจะเป็นแบบนี้!"

ระหว่างทาง Zhou Fangfang ไม่ได้สนใจสิ่งที่ชาวบ้านพูด แต่ Tang Fan ได้ยินชาวบ้านพูดถึงเขา ซึ่งทำให้เขาอยากรู้อยากเห็นมาก แต่แม้ว่าเขาจะไม่ต้องคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่เขารู้ว่ามันจะต้อง เป็นสิ่งที่ไม่ดี

ทันทีที่ทั้งสองคนเดินไปที่ประตูบ้าน พวกเขาก็บังเอิญเจอหลี่ไห่หลงและภรรยาของเขา

Ma Cuihua จับมือ Zhou Fangfang อย่างกระตือรือร้นและพูดเสียงดังว่า "โอ้! Fangfang กลับมาแล้ว! พี่สะใภ้คิดถึงคุณมาก!"

Zhou Fangfang ดูมึนงง แต่จิตใต้สำนึกก็หลุดพ้นจากมือของ Ma Cuihua

Zhou Fangfang ตะโกนใส่ Ma Cuihua: "Ma Cuihua! คุณจะทำอะไร! คุณสองคนต้องการพูดอะไรเมื่อมาที่บ้านของเรา!"

ในเวลานี้ Ma Cuihua ร้องไห้อย่างสมบูรณ์

หลี่ไห่หลงเห็นก็แสร้งพูดว่า: "ถังฟั่น! โจวฟางฟาง! คุณชายหญิงสองคน! เราขอโทษด้วยความเมตตา แต่ถ้าคุณไม่ยอมรับก็ไม่เป็นไร และคุณยังกลั่นแกล้งเรา คุณก็ รังแกจริงๆ!”

Ma Cuihua ร้องไห้หนักขึ้น

เมื่อชาวบ้านรอบ ๆ ได้ยินการเคลื่อนไหวมากมาย พวกเขาก็พูดคุยกัน และคำพูดที่พวกเขาพูดก็ทนไม่ได้มากขึ้นเรื่อยๆ

"จุ๊จุ๊ ไม่คิดว่าพวกเขาจะเป็นแบบนี้"

“ฉันไม่ได้คาดหวังว่าโจวฟางฟางจะมีอารมณ์ร้าย เธอเคยแสร้งทำเป็นขอความเห็นใจ!”

“ฉันได้ยินมาว่าโจวฟางฟางคนนี้กลัวที่จะไปที่เตียงของหัวหน้าหมู่บ้านเพื่อชำระหนี้ของเธอ!”

การสนทนาของชาวบ้านรอบ ๆ ดังขึ้นเรื่อย ๆ

โจวฟางฟางได้ยินทุกคนพูดถึงเธอ ใบหน้าของเธอแดงและน้ำเงิน และเธอก็วิ่งกลับบ้านด้วยความสูญเสีย

ถังฟั่นโกรธมากเมื่อเห็นโจวฟางฟางถูกดูถูกเช่นนี้

เขาไม่สนใจใบหน้าของเขาและตะโกนใส่ Li Hailong และภรรยาของเขาและชาวบ้านโดยรอบ: "ออกไปจากที่นี่! ออกไปจากที่นี่!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่ไห่หลงก็แสดงความมั่นใจในตัวเองออกมาอย่างไม่มีผิด

ชาวบ้านทั้งหมดกลายเป็นสีดำ และบางคนลุกขึ้นยืนและด่าว่าถังฟั่นหยาบคาย

ถังฟั่นไม่สนใจว่าคนอื่นจะคิดอย่างไร เขาตรงเข้าไปหาฟางและปิดประตูบ้านอย่างแรง

มุมปากของ Li Hailong ยกขึ้นเล็กน้อย ผีรู้ว่าเขาต้องการทำอะไร

หลังจากกลับบ้าน Tang Fan มาที่ห้องนอนของ Zhou Fangfang

เขาเห็นโจวฟางฟางนอนร้องไห้อยู่บนเตียง ไม่ว่าเขาจะพยายามปลอบอย่างไร มันก็ไร้ประโยชน์

ถังฟั่นตะโกน: "พอแล้ว! น้องฟางฟาง หยุดร้องไห้!"

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของถังฟั่น โจวฟางฟางก็หยุดร้องไห้โดยไม่รู้ตัว

นี่เป็นครั้งแรกที่ถังฟั่นพูดกับโจวฟางฟางด้วยน้ำเสียงหนักแน่นตั้งแต่เขายังเด็ก

ถังฟั่นมองดูดวงตาคู่นั้นที่จ้องมองมาที่เขา รู้สึกเสียหน้าเล็กน้อย

ดวงตาสีดำขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนจะสามารถพูดได้ทำให้เขากลืนทุกคำที่เขาต้องการพูดกับ Zhou Fangfang

เขาตกตะลึงอยู่เป็นเวลานานก่อนที่เขาจะโต้ตอบได้

ถังฟั่นคว้ามือโจวฟางฟาง "พี่ฟางฟาง อย่าสนใจว่าคนข้างนอกจะพูดยังไง เราทำสิ่งต่าง ๆ อย่างเปิดเผยและอยู่ข้างบน และถ้าเราไม่ได้ทำอะไรผิด เราจะไม่กลัวผีมาเคาะประตู พฤติกรรมของคุณจะทำให้พวกเขาคุยกันรุนแรงขึ้น นี่มัน Li Hailong ชัดๆ ต้องการหาอะไรพวกเรา"

โจวฟางฟางไม่พูดอะไร และพุ่งตัวเข้าไปในอ้อมแขนของถังฟั่น ซึ่งทำให้ถังฟั่นตกใจ