บทที่ 7

Tang Fan อยู่ในสวนผลไม้

เมื่อเห็นหลี่ไห่หลงพาชาวบ้านไปที่สวน เขาถามอย่างเย็นชาว่า "คุณมาทำอะไรที่นี่"

หลี่ไห่หลงมองไปที่ถังฟั่นด้วยความดูถูกและพูดเสียงดัง: "เฮ้ ทำไมเราจะมาไม่ได้ อย่าลืมนะ ไอ้สารเลว เงินกู้ที่เหลือสำหรับที่ดินนี้ครอบครัวคุณยังไม่ได้จ่าย! ที่ดินเป็นของครอบครัวคุณในนาม แต่ความจริงแล้วมันเป็นของฉัน!

ถังฟั่นตกตะลึงเมื่อได้ยินสิ่งนี้ และไม่รู้จะพูดอะไร

Li Hailong ที่กำลังจะจุดไฟเผาสวนผลไม้ Li Sun หยุดกะทันหัน

Li Hailong ดุด้วยความโกรธ: "Li Sun คุณกำลังทำอะไร อย่าขัดขวางฉัน!" ชาวบ้านก็สะท้อนเช่นกัน

หลี่ซวนรีบพูดว่า: "ไม่ ไม่ ไม่... ไม่ หัวหน้าหมู่บ้าน ฉันเพิ่งได้รับคำสั่งจากเบื้องบน พวกเขาบอกว่า... บอกว่า..."

“คุณพูดเรื่องอะไร อย่ามายุ่งกับฉันที่นี่ นังบ้า!” หลี่ไห่หลงคำราม

“คนข้างบนบอกว่าพวกเขาจะมาที่หมู่บ้านของเราในสัปดาห์หน้าเพื่อตรวจสอบสถานการณ์ ตรวจสอบรายได้ในช่วง 2-3 เดือนที่ผ่านมาและตัวแทนจำหน่าย และบอกว่าไม่มีใครต้องการลงทุน” หลี่ซุนกล่าว

ในเวลานี้ หลี่ไห่หลงถูกปกคลุมไปด้วยเหงื่อเย็น และยืนอยู่ที่นั่น จ้องมองอย่างว่างเปล่าด้วยดวงตาที่หมองคล้ำ

Li Sun ถอยกลับไปหา Li Hailong และเรียกด้วยเสียงต่ำ: "หัวหน้าหมู่บ้าน? หัวหน้าหมู่บ้าน? คุณสบายดีไหม?"

ก่อนที่เขาจะผลักสองครั้ง Li Hailong ก็ล้มลงและล้มลงกับพื้นอย่างแรง

ตอนนี้เขากังวลและโกรธมาก เพราะตราบใดที่ระดับสูงส่งคนไปที่หมู่บ้านเพื่อตรวจสอบ หากพวกเขาเห็นว่าหมู่บ้านกลายเป็นดินแดนที่แห้งแล้ง นับประสาอะไรกับการลงทุนในหมู่บ้านหรืออะไรสักอย่าง บางทีเขาซึ่งเป็นหัวหน้าหมู่บ้านก็ทำไม่ได้ ปล่อยมันไป!

ในเวลานี้ Tang Fan อยู่ข้างๆ ราวกับว่าเขากำลังดูละคร ยิ้มอย่างเย็นชา ไม่มีใครรู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ในใจ ดังนั้นมันจะต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ

ในเวลานี้ หลี่ไห่หลงมองไปที่ถังฟั่น ลุกขึ้นและตบขี้เถ้าบนร่างของเขา และเดินไปที่ด้านข้างของถังฟั่น

แสดงรอยยิ้มที่ไม่เต็มใจและน่าสมเพช เขาพูดเบา ๆ : "ถังฟั่น คุณ พวกเราทั้งหมดอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน ถ้าคุณมีวิธีที่จะทำให้ดินแดนของเรากลายเป็นดินแดนรกร้าง คุณต้องมีวิธีที่จะทำให้มันกลับมาเป็นเหมือนเดิม ก่อนหน้านี้ ใช่ไหม?”

โดยไม่คาดคิด ถังฟั่นไม่สนใจเขาเลย ผลักถังเหวินออกไป ออกจากสวนแล้วกลับบ้าน

ในเวลานี้ หลี่ไห่หลงโกรธมากจนอดไม่ได้ที่จะตะโกนเสียงดัง: "อา ไอ้สารเลว!

เมื่อถังฟั่นได้ยินสิ่งที่เขาพูด เขาก็จากไปโดยไม่หันกลับมามองและกลับบ้าน

หลี่ไห่หลงเห็นว่าเขาไม่ตอบสนองเลย เขาจึงหยุดและบอกให้ชาวบ้านกลับบ้านของพวกเขา และเขาก็จากไปด้วยความโกรธ

หลี่ไห่หลงคิดเรื่องนี้อยู่พักหนึ่งที่บ้าน จู่ๆ ภรรยาของเขาก็ออกมาพูดกับเขาว่า: "ในเมื่อเจ้ารุนแรงกับเด็กนั่นไม่ได้ ดังนั้นเจ้าจึงใช้ของอ่อนๆ ให้ประโยชน์แก่เขาบ้าง แล้วอ้อนวอนเขา ฉันไม่เชื่อว่าเขามีหัวใจเหล็ก!”

ไม่ใช่ว่าหลี่ไห่หลงไม่ต้องการอ้อนวอนเขาในอดีต แต่ใบหน้าของเขาจะดึงลงแบบนี้ไม่ได้! นอกจากนี้ ฉันทำให้ถังฟั่นขุ่นเคืองถึงขีดสุดแล้ว เขาจะยอมช่วยเขาง่ายๆ ได้ยังไง บางทีเขาอาจจะไม่หายเลยก็ได้?