Episode 06เมื่อไหร่จะเลิกขายตัววะริน

หลังจากไวท์บอกว่าไม่ได้ต้องการที่จะมีเซ็กส์กับฉันแค่อยากจะนอนกอดฉันเฉยๆ ฉันเลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูว่าไวท์โอนเงินมาเท่าไหร่ พอเห็นยอดเงินที่ไวท์โอนมาก็ต้องตกใจเพราะเงินมันค่อนข้างที่จะเยอะ

"แล้วทำไมโอนเงินมาตั้งห้าหมื่น"

"ก็ผมอยากโอน...ไปนอนกันเถอะ" ไวท์ยิ้มหวานให้ฉัน แล้วก็จูงมือฉันเดินเข้าห้องนอน

ภายในห้องนอน

ฉันนอนหันหลังให้ไวท์ส่วนไวท์ก็กอดฉันจากด้านหลัง

"พี่...พี่...พี่หลับแล้วหรอ"

ฉันเงียบไม่ตอบ

"งั้น ฝันดีนะครับ" พูดจบไวท์ก็ก้มมาจูบตรงไหล่ฉันหนึ่งที

ตลอดทั้งคืนไวท์ทำอย่างที่เขาบอกจริงๆตอนแรกฉันไม่ค่อยจะเชื่อว่าไวท์จะไม่ทำอะไรฉัน แต่พอเข้าห้องนอนไปแล้วไวท์แค่นอนกอดฉันจริงๆไม่ได้มีอะไรไปมากกว่านั้นเลย ฉันว่าเด็กคนนี้ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆเลย โอนเงินมาให้ฉันตั้งห้าหมื่น แต่ไม่ได้ทำอะไรฉันเลยสักนิด

เช้า...

วันนี้เป็นวันเสาร์ฉันไม่ต้องไปเรียน ฉันเห็นว่ามันสายแล้วเลยลุกขึ้นเตรียมตัวจะกลับคอนโดตัวเอง ส่วนไวท์ตอนนี้ยังนอนหลับอยู่

"จะกลับแล้วหรอครับ" ไวท์ลืมตาขึ้นแล้วก็ถามฉัน

"อื้อ" ฉันตอบสั้นๆ

"เดี๋ยวผมไปส่ง" ไวท์ดีดตัวขึ้นจากที่นอนแล้วลุกขึ้น

"ไม่เป็นไร"

"ไม่ๆ ผมพาพี่มาผมจะให้พี่กลับเองได้ไง รอผมแป๊บนะผมขอไปอาบน้ำก่อน" ไวท์ลุกขึ้นจากเตียงนอนวิ่งไปหยิบผ้าขนหนูแล้วก็วิ่งเข้าไปในห้องน้ำ

ส่วนฉัน มีหรอคนอย่างฉันจะรอหรือจะฟังใคร หลังจากไวท์เข้าห้องน้ำฉันก็เดินออกมาจากห้องของไวท์เลย

ฉันเรียกแท็กซี่กลับคอนโดตัวเอง พอมาถึงห้องตัวเองฉันก็ทิ้งตัวนั่งลงตรงโซฟาแล้วถอนหายใจออกมายาวๆแบบเหนื่อยๆ

"พ่อจร้าแม่จร้ารินคิดถึงพ่อกับแม่จัง" ฉันพูดพร้อมน้ำตาที่กำลังไหลลงมาอาบแก้มทั้งสองข้าง โลกใบนี้มันช่างโหดร้ายกับฉันซะจริงๆ

ร้องไห้ไปสักพักฉันก็กำหมัด แล้วก็ขบกรามแน่นฉันมองออกไปที่นอกหน้าต่่างด้วยแววตาอาคาดแค้น

"แกสองคนแม่ลูกต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำไว้กับฉัน" ฉันยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาแบบ ลวกๆ แล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ

ฉันลุกขึ้นอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วก็เก็บห้องกวาดห้อง

กริ่ง เสียงโทรศัพท์ของฉันเข้า แอมมันโทรมา

( "ว่าไง" )

( "อยู่ห้องไหมเดี๋ยวกูไปหา เบื่อๆอะวันนี้" )

( "อื้อ อยู่ห้องนี่แหละมาสิ" )

( "โอเคร เดี๋ยวไป" )

วางสาย....

พอวางสายจากแอมฉันก็เก็บกวาดห้องต่อ

ติ๋งต๋อง ติ๋งต๋อง

สักพักก็มีเสียงคนมากดออดห้องฉัน สงสัยจะเป็นแอม ฉันวางอุปกรณ์ทำความสะอาดไว้ แล้วเดินไปเปิดประตู แต่ทว่าคนตรงหน้ากลับไม่ใช่แอมแต่เป็น...

"พี่ซัน..!!" พี่ซันถือวิสาสะแทรกตัวเข้ามาในห้องฉันโดยที่ฉันยังไม่ได้อนุญาตเลยสักคำ

"มาทำไมคะ" ฉันปิดประตูห้องแล้วหันหน้าไปถามพี่ซัน

"มึงไปไหนมา...แล้วทำไมไม่ตอบแชทกู" พี่ซันจ่องหน้าฉันตาเขม่ง

"รินจะไปไหนมันก็เรื่องของริน..ทำไมรินต้องบอกพี่"

พี่ซันเงียบเอาแต่จ่องหน้าฉัน ติ่ง ติ่ง เสียงแชทโทรศัพท์ของฉันเข้า ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากำลังจะกดดูแต่ถูกพี่ซันแย่งไปซะก่อน