[ตอนพิเศษ ส่งท้ายหลังแต่งงาน]

-เข้าหอ-

หลังเสร็จพิธีส่งตัวเข้าหอ ยี่หวากับวายุก็ทำเพียงแค่นอนจับมือเท่านั้น เพราะเขากลัวว่าจะกระทบถึงลูกก็เลยไม่ทำอะไร

ช่างเป็นการเข้าหอที่เสียเปล่าซะจริง!

ยี่หวาที่ยังไม่ง่วงและไม่รู้จะทำอะไรจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น แต่ก็พบกับข้อความของฮาเดสที่เพิ่งส่งมา

[มีความสุขกับงานแต่งที่จะผูกมัดเธอไปชั่วชีวิต รักกันร้อยปี มีลูกมาแย่งสมบัติกันเยอะๆ]

ช่างเป็นคำอวยพรที่ประเสริฐเสียจริง!

ตอนในงานก็ทีหนึ่งแล้ว แทบจะทำสงครามกับวายุอยู่แล้ว เพราะหมอนั่นดันไปพูดกับเขาว่า ‘ถ้าเธอเสียใจเมื่อไหร่ ผมจะมารับเธอไปทันที’

ซึ่งวายุเองก็ไม่ยอม ‘ไม่มีวัน! ไม่ว่าจะชาตินี้ หรือชาติหน้า’

“ใครส่งข้อความมา ทำไมทำหน้าเครียดแบบนั้น” วายุที่นอนมองหน้ายี่หวาอยู่ถามขึ้น

“ฮาเดสค่ะ” ไม่รอให้ยี่หวาได้อธิบายอะไร เขาก็หยิบโทรศัพท์ของเธอมาอ่านทันที

“มีความสุขกับงานแต่งที่จะผูกมัดเธอไปชั่วชีวิต! รักกันร้อยปี! มีลูกมาแย่งสมบัติกันเยอะๆ!” วายุแทบจะกัดฟันพูด แถมน้ำเสียงเขายังกดต่ำจนน่าขนลุกอีก

ทั้งที่เป็นคำอวยพร แต่พอออกมาจากปากเขาแล้วเหมือนคำสาปแช่งเลย…

-ลืมของ-

หลังจากวันแต่งงานวายุก็ไม่ยอมให้ยี่หวาออกไปไหนเลย เขาบังคับให้เธออยู่แต่ในบ้านหรือไม่ก็ไปบริษัทกับเขาเท่านั้น เหตุผลก็คือเขาเป็นห่วงเธอกับลูก แต่เป็นเพราะก่อนหน้านี้เธอไปจนเบื่อแล้ววันนี้ก็เลยอยู่บ้าน

แต่เนื่องจากช่วงนี้เขาสนใจแต่เรื่องของเธอมากเกินไป ก็เลยลืมเอกสารสำคัญไว้ที่บ้านจนเธอต้องโทรตามกองทัพให้มารับไปบริษัท

ในเวลาเดียวกันนั้นเองวายุที่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมเอกสารจึงพักการประชุมก่อน อันที่จริงเขาจะสั่งให้ลูกน้องไปเอาให้ก็ได้ แต่อุตส่าห์ได้มีโอกาสเจอหน้าภรรยาทั้งที เพราะฉะนั้นไปเอาเองดีที่สุด

เขาไม่รอช้ารีบเดินออกมาจากห้องประชุมก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อคลุมที่ห้องทำงาน แต่คงเป็นเพราะเขารีบเกินไปก็เลยมองไม่เห็นยี่หวาที่นั่งรออยู่ตั้งแต่แรก จนกระทั่งเสียงของเธอดังขึ้น

“คุณสามีรีบกลับไปเอาของเหรอ”

“ยี่หวา?” วายุหันไปมองเธอด้วยความมึนงง พอสติกลับมาก็ไม่รอช้ารีบบ่นเธอทันที “เธอออกมาข้างนอกทำไม! ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าให้อยู่บ้าน ช่วงนี้เธอไม่ควรไปไหนมาไหนตามอำเภอใจแบบนี้นะ…”

ไม่รอให้วายุพูดจบยี่หวาก็ส่งเอกสารให้เขาก่อนจะพูดด้วยเสียงเยือกเย็น “คุณลืมเอกสาร”

“เอ่อ…คือว่าคุณภรรยากำลังท้องอยู่ ฉันเป็นห่วงไม่อยากให้เธอไปไหนมาไหนคนเดียวโดยไม่บอกฉันแบบนี้” เสียงวายุอ่อนลงทันที เป็นเพราะความลืมของเขาทำให้เธอต้องลำบากเอามาให้เองถึงที่นี่

“ฉันมากับกองทัพ อีกอย่างฉันแค่ท้อง ไม่ได้เป็นโรคร้ายแรงอะไร คุณไม่ต้องทำเหมือนกับว่าฉันเป็นคนป่วยแบบนี้ก็ได้”

“ฉันเป็นห่วงเธอ ฉันไม่อยากให้เธอเหนื่อย”

“แต่คุณกลับต้องเหนื่อยเพิ่มขึ้นอย่างนั้นเหรอ แบบนี้มันไม่ยุติธรรมเลย”

“ไม่เป็นไร แค่เห็นหน้าเธอฉันก็หายเหนื่อยแล้ว”

-หลังคลอด-

ในที่สุดลูกคนที่สองของเธอก็เกิดออกมาอย่างปลอดภัย แถมยังมีร่างกายที่สมบูรณ์ เพราะเจ้าหญิงตัวน้อยคนนี้มีกรุ๊ปเลือดอาร์เอชลบ และก็ดูเหมือนว่าวายุจะเห่อลูกหนักมาก คงเป็นเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ดูแลเด็กคนนี้ตั้งแต่ตอนที่อยู่ในครรภ์ของเธอ แถมยังเป็นลูกสาวตามที่เขาต้องการด้วย

แม้ในตอนแรกยี่หวาจะกลัวว่าเรนจิอาจจะน้อยใจ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นอย่างนั้น เพราะเจ้าตัวดูจะมีความสุขเป็นพิเศษ

ซึ่งเธอคงไม่รู้ว่าตอนนี้ในใจเรนจิกำลังคิดว่า ‘ในที่สุดหม่ามี๊ก็เป็นของเรน พ่อรักน้องมากก็ดีเหมือนกัน หม่ามี๊จะได้สงสารเรนเยอะๆ’

“หนูชื่อมิรันนะลูก”

“…”

“ตอนคลอดมิรันรู้ไหมว่าหม่ามี๊ของหนูลำบากมาก”

“…”

“มิรันจะต้องเชื่อฟังหม่ามี๊ให้มากๆ นะ แต่ลูกอย่าแย่งเธอไปจากแด๊ดดี้อีกคนล่ะ”

“…”

“ลูกชอบอะไร พรุ่งนี้แด๊ดดี้จะไปซื้อมาให้”

“ลูกเพิ่งเกิดยังพูดไม่ได้ ถ้าคุณยังไม่หยุดพูดคืนนี้ก็เชิญไปนอนข้างนอกค่ะ” เธอเพิ่งคลอดมาเหนื่อยๆ ก็อยากจะพักผ่อน แต่ก็ต้องมานั่งฟังเสียงวายุพูดกับลูกไม่หยุด

เธอดีใจที่ได้เห็นสามีในมุมนี้ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลา!

“ฮ่าๆ ฮ่าๆ” เรนจิหลุดขำออกมาเมื่อเห็นหม่ามี๊ไล่พ่อตัวเอง แอบรู้สึกสะใจเหมือนกัน

แต่เป็นเพราะเรนจิหัวเราะเสียงดังเกินไป ยี่หวาจึงหันไปส่งยิ้มให้ลูกชายพร้อมกับพูดด้วยเสียงหวาน “ลูกคงไม่อยากออกไปนอนกับพ่อหรอกใช่ไหม”

“ไม่อยากครับ เรนขอโทษ”

-มิรัน-

5 ปีต่อมา

ในทุกวันยี่หวาจะเป็นคนไปรับมิรันที่โรงเรียน ส่วนวายุจะเป็นคนไปรับเรนจิ เพราะโรงเรียนประถมของเรนจิอยู่ใกล้กับที่ทำงานของวายุ ซึ่งโรงเรียนอนุบาลของมิรันก็อยู่ใกล้กับที่ทำงานของเธอ

แต่เพราะวันนี้รถติดนิดหน่อยเธอจึงมาถึงบริษัทวายุช้า ซึ่งก็เป็นเวลาที่เขาจะเลิกงานพอดี ดังนั้นเธอจึงนั่งรออยู่ข้าง

“คุณยี่หวา! ไม่เจอกันนานเลยนะครับ” เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามาทักทายเธอ

“คุณชาร์ล? นั่นสิคะ”

“สวัสดีค่ะคุณลุง” เมื่อมิรันเห็นว่าคุณลุงคนนี้รู้จักกับหม่ามี๊ก็ไม่รอช้ารีบยกมือไหว้ทันที

“สวัสดีเด็กน้อย สวยเหมือนแม่เลยนะ” ชาร์ลก้มลงไปคุยกับมิรันก่อนจะเงยหน้ากลับมาคุยกับยี่หวา “เจอกันครั้งล่าสุดจำได้ว่าตั้งแต่งานแต่งคุณเมื่อห้าปีก่อนสินะ”

“น่าจะใช่ค่ะ ว่าแต่คุณมาทำอะไรที่นี่เหรอคะ”

“พอดีผมกำลังจะทำโปรเจกต์ชิ้นใหญ่กับสามีคุณเร็วๆ นี้ วันนี้ก็เลยนัดมาคุยเรื่องงานนิดหน่อยครับ จะว่าไปขนาดผ่านมาหลายปีคุณก็ยังสวยเหมือนเดิมเลยนะครับ อิจฉาคุณภูวิศจริงๆ ที่ได้คุณไป”

“ฉันเป็นของสามีอยู่แล้วค่ะ”