[ตอนที่ 134 อย่าเพิ่งรีบตายล่ะ…เพราะนี่แค่เริ่มต้น]

หลังจากที่หมอรักษาดาหลาเสร็จก็พบว่าเธอได้รับยาบางอย่างที่ช่วยลดการทำงานของหัวใจหรือความดันโลหิต ทำให้เกิดภาวะช็อก และพอหมอไปเปิดกล้องวงจรปิดดูก็เห็นว่าพยาบาลคนนั้นไม่ได้ทำอะไรผิดปกติเลย แล้วก็ไม่มีจังหวะไหนที่คนอื่นจะสามารถสับเปลี่ยนยาได้เลย

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ยี่หวาที่ได้รับข้อความจากลูกน้องคนหนึ่งว่าแผนสำเร็จ ก็ยิ้มกว้างออกมาทันที วิธีของวายุนี่ได้ผลจริงๆ ด้วย แม้ว่าจะต้องใช้เวลาในการปรับเปลี่ยนกล้องวงจรปิดนิดหน่อย แล้วก็เสียเงินจ้างพยาบาลอีกนิดนึง แต่มันก็ได้ผลดีเกินคาด

เธอก็แค่ให้ลูกน้องเจาะเข้าไปในระบบกล้องวงจรปิดของโรงพยาบาล เพื่อที่เธอจะได้นำวิธีของวายุมาใช้ จากนั้นก็ให้ลูกน้องไปสับเปลี่ยนยาโดยให้ค่าจ้างกับพยาบาลเป็นค่าปิดปาก…

“เรียนรู้ไว” วายุเอ่ยชมยี่หวาพร้อมกับลูบหัวเธอเบาๆ อย่างเอ็นดู แต่ทำไมเธอรู้สึกว่าให้ฟีลเหมือนชมเขาสุนัขเลยล่ะ

แต่ช่างเถอะ! เธอคงจะคิดมากไปเอง “ขอบคุณที่ชมค่ะ”

“ขอมือหน่อย” วายุพูดออกมาด้วยน้ำเสียงกวนๆ แถมยังยื่นมือมาตรงหน้าเธออีก

ชัดเจน!

“นี่คุณกำลังว่าฉันเป็นหมาเหรอ!” ยี่หวาถลึงตาโตใส่เขา เพราะไม่คิดว่าท่านประธานแบบเขาจะกล้าแกล้งเธอด้วย

“ถ้าเธอเป็นหมาก็ดีสิ ฉันจะได้จับเธอขังกรงไม่ให้ออกไปไหนเลย แค่นี้ก็หวงจะแย่อยู่แล้ว” วายุพูดพร้อมกับยื่นหน้ามาใกล้เธอ

ยี่หวารีบลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินไปหาเรนจิที่หน้าประตูห้องน้ำ “เรนอาบน้ำเสร็จยัง พ่อหนูอ่อยหม่ามี๊อีกแล้ว!”

“พ่ออย่ารังแกหม่ามี๊!!!” เรนจิตะโกนตอบกลับมาจากในห้องน้ำ

วายุที่ได้ยินก็หันไปมองยี่หวาด้วยสายตาคาดโทษ แต่จะให้ทำยังไง ก็เธอไม่อยากกินยาคุมบ่อยๆ นี่ แถมอารมณ์เขาพออยู่ใกล้เธอนิดหน่อยก็ขึ้นแล้ว

ดาหลาตื่นขึ้นมาในเช้าวันถัดมาก็รู้สึกคอแห้ง จึงเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำที่วางอยู่ข้างเตียงขึ้นมาดื่ม แต่ยังไม่ทันที่จะได้กลืนเข้าไปก็ต้องพ่นออกมาเลอะเต็มผ้าห่ม เพราะน้ำที่เธอดื่มเข้าไปเมื่อครู่เป็นน้ำส้มสายชู!

ก็ว่าทำไมกลิ่นแปลกๆ ตอนแรกก็คิดว่าเพราะตัวเองกำลังป่วยเลยจมูกไม่ดี ใครมันแกล้งเธออีกแล้ว! เมื่อคืนก็ครั้งหนึ่งแล้ว ดีนะที่เธอรอดมาได้

สักพักเสียงโทรศัพท์ดาหลาก็ดังขึ้น พร้อมกับมีข้อความไม่ระบุเบอร์โทรส่งมาหาเธอ ทันทีที่อ่านจบมือเธอก็สั่นไปด้วยความหวาดกลัว มองซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวง

[วันนี้ก็แค่น้ำส้มสายชูแต่พรุ่งนี้ไม่แน่อาจจะเป็นน้ำกรด อย่าเพิ่งรีบตายล่ะ…เพราะนี่แค่เริ่มต้น]

ขณะที่ดาหลากำลังนั่งบนเตียงผู้ป่วยอย่างหวาดผวา โทรศัพท์ในมือเธอก็สั่นพร้อมกับข้อความเข้าอีกแล้ว

[กลัวเหรอ…นั่งนิ่งเชียว]

ปัง!

จากนั้นก็ตามด้วยเสียงดังจากการปิดประตู ดาหลารีบหน้าไปมองตรงทางเข้าแต่ก็ไม่พบใครเลย จนตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกหลอนแล้ว…

“กรี๊ด! นั่นใคร! อย่ามาเล่นบ้าๆ แบบนี้!!!” พอดาหลาตะโกนกลับไป ก็ได้ยินเสียงเคาะกระจกหน้าต่างดังขึ้น แต่พอเธอหันไปมองก็ไม่เห็นใครแล้วก็เผลอนึกขึ้นได้ว่าตรงนั้นไม่มีระเบียง