[ตอนที่ 160 ปกป้องภรรยา]

“หืม?” เรนจิทำหน้าสงสัยเล็กน้อยก่อนจะก้มหน้าลงไปมองที่มือของยี่หวา “หม่ามี๊กำมือทำไมครับ”

ยี่หวากำมือไว้แน่นในขณะที่เรนจิเอื้อมมือไปจับมือเธอเพื่อจะคลี่ออก “ไม่มีอะไรจ้ะ แล้วเมื่อกี้เรนกำลังทำอะไรอยู่ ทำไมยังไม่นอนอีก”

“หม่ามี๊อย่าเปลี่ยนเรื่อง เรนขอดูมือหน่อย”

“สัญญาก่อนว่าเรนจะไม่บ่นหม่ามี๊”

“ขอดูมือก่อนครับ”

“เฮ้อ!” ยี่หวาถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะแบมือออกช้าๆ ทำให้เรนจิเห็นปลาสเตอร์ใสที่พันอยู่บนปลายนิ้วมือของยี่หวาทั้งห้านิ้ว แถมตอนนี้ยังมีเลือดซึมเพราะเมื่อกี้เธอกำมือแน่นเกินไป

เรนจิหน้าถอดสีทันที รีบถามออกไปอย่างร้อนรน “หม่ามี๊เป็นอะไรครับ ทำไมถึงได้มีแผล ใครรังแกหม่ามี๊”

“ไม่มีใครรังแกหม่ามี๊ หม่ามี๊แค่ซุ่มซ่ามเลยโดนมีดบาดนิดหน่อย”

วายุที่นั่งเงียบอยู่นานส่งเสียงเรียบออกมา “เธอถนัดขวา” นั่นหมายความว่าถ้าเธอเป็นคนจับมีดเองไม่มีทางที่เธอจะได้แผลที่มือขวา

“…” ยี่หวาถึงกับพูดไม่ออก วายุจะรู้ก็ไม่แปลก คนอะไรจะโดนมีดบาดทั้งห้านิ้วพร้อมกัน

“ใครทำหม่ามี๊ครับ…” เสียงเรนจิเริ่มสั่น

“มันเป็นอุบัติเหตุ เรนเชื่อหม่ามี๊นะว่าหม่ามี๊ไม่เป็นอะไร แผลแค่นี้ไกลหัวใจมาก”

เรนจิไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่เขาจับที่ข้อมือยี่หวาเบาๆ ก่อนจะดึงช้าๆ ให้เธอย่อตัวลงเพื่อที่มือของหม่ามี๊จะได้วางอยู่ตรงหน้าอกเขา “ไกลหัวใจหม่ามี๊ แต่ใกล้หัวใจเรน”

เอ่อ…คุณลูกชาย! ลูกเพิ่งอายุ 5 ขวบเองนะ

“ใกล้จริงด้วย ทำไมลูกชายหม่ามี๊น่ารักแบบนี้เนี่ย” ยี่หวาดึงเรนจิเข้ามากอด พร้อมกับหอมแก้มเขาอย่างมันเขี้ยว “ครั้งนี้หม่ามี๊ผิดไปแล้ว ต่อไปหม่ามี๊จะระวังตัวให้มากกว่านี้ โอเคไหม?”

เรนจิพูดเสียงอ่อนลง แค่โดนหม่ามี๊หอมแก้มก็ทำให้ลืมเรื่องก่อนหน้าไปเกือบหมดเลย “สัญญานะครับ”

“จ้ะ สัญญา”

“เลือดออกแล้ว เธอไปนั่งก่อน เดี๋ยวฉันทำแผลให้” วายุพูดขึ้นก่อนจะเดินไปหยิบอุปกรณ์ทำแผล

“ไม่รบกวนค่ะ” น้ำเสียงยี่หวาแฝงไปด้วยความประชดประชัน เพราะเธอกำลังไม่พอใจเขาที่ทำให้เรนต้องเป็นห่วงเธอ

“ไปนั่ง” วายุกดเสียงต่ำ แม้ว่าเขาจะกลัวยี่หวาโกรธ แต่เวลานี้อย่างน้อยเธอก็ควรทำแผลก่อน แต่ก็ดูเหมือนว่ายี่หวาจะไม่ได้สนใจเลย เดินจูงมือเรนจิเข้าไปในห้องหน้าตาเฉย “จะไปไหน”

ยี่หวาหันกลับไปมองวายุด้วยสายตาเย็นชา “อาบน้ำ”

แม้ว่าในใจวายุตอนนี้จะเริ่มรู้สึกสั่นไหว แต่เขาก็ต้องทำตัวเคร่งขรึม “ทำแผลก่อนค่อยอาบ”

“นั่นสิครับ หม่ามี๊ทำแผลก่อนนะครับ” เรนจิพยักหน้าเห็นด้วยกับพ่อของตน เขามัวแต่เคลิ้มที่หม่ามี๊หอมแก้ม จนลืมเรื่องแผลไปเลย

“ยังไงตอนอาบน้ำก็ต้องเปียก หม่ามี๊ก็เลยตั้งใจว่าจะอาบน้ำให้เสร็จก่อนค่อยทำ”

“แผลไม่ควรโดนน้ำ มาทำแผลก่อน” วายุไม่พูดเปล่ายังเดินมาจับข้อมือยี่หวา แล้วพาเธอมานั่งตรงโซฟา “ส่วนเรนรีบทำการบ้านให้เสร็จถึงเวลานอนแล้ว”

เรนจิพยักหน้าเชื่อฟังก่อนจะเดินกลับเข้าห้องไป ส่วนยี่หวาก็ไม่สนใจวายุดึงปลาสเตอร์ออกเอง และทันทีที่วายุวางกล่องทำแผลลงบนโต๊ะ ยี่หวาก็หยิบแอลกอฮอล์มาราดมือตัวเองราวกับว่าไม่รู้สึกอะไร ทั้งๆ ที่ตอนนี้น้ำตาคลอเบ้าแล้ว

“เจ็บก็ร้องออกมา”

“…” ยี่หวาไม่ส่งเสียงใดๆ หยิบยาแล้วทาที่แผลของตัวเอง วายุที่ถูกเมินก็รู้สึกชาวาบไปทั้งตัว