[ตอนที่ 162 ไม่หึงแถมโกรธ]

“ทำไมวันนี้ท่านประธานถึงมาเยี่ยมชมกองถ่ายคะ” ลูกแพร์ดัดเสียงให้เล็กจนวายุรู้สึกรำคาญ แต่ยังไงเขาก็ต้องทนจนกว่ายี่หวาจะหึง

“ว่าง”

ยี่หวาที่เดินผ่านเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา ลืมไปเลยว่าเขาเป็นคนพูดน้อย แอบสงสารเขาอยู่เหมือนกันแฮะ คงจะฝืนตัวเองมากเลยสินะ กลับไปคงต้องให้รางวัลสักหน่อยแล้ว

“สามีเรากำลังคุยอยู่กับผู้หญิงคนอื่น แล้วทำไมเราถึงได้ทำหน้ามีความสุขแบบนี้ล่ะ” พีรพัฒน์ถามยี่หวาด้วยความมึนงง ทำไมปฏิกิริยาน้องสาวเขามันถึงได้ตรงกันข้ามกับที่เขาคิดไว้ “เราไม่คิดจะทำอะไรหน่อยเหรอ”

“คิดสิ กำลังคิดอยู่เลยว่ากลับบ้านไปจะให้รางวัลอะไรเขาดี”

“เราต้องไปโรงพยาบาลกับพี่เดี๋ยวนี้” พีรพัฒน์จับข้อมือยี่หวาก่อนจะพยายามลากออกมา

ยี่หวารีบสะบัดมือออกก่อนที่จะมีคนเห็น “พี่พีชเป็นอะไรเนี่ย หวาว่าคนที่ป่วยน่าจะเป็นพี่มากกว่านะ”

“ก็สมองเรามีปัญหา เราก็ต้องไปหาหมอสิ”

“มีปัญหาตรงไหน หวาปกติดี”

“ก็สามีเรากำลังคุยอยู่กับผู้หญิงคนอื่น แต่เรายังยิ้มได้ แถมจะให้รางวัลเขาอีก คนปกติที่ไหนเขาทำกันล่ะ”

“ฮ่าๆ ไม่ใช่ว่าพี่กำลังคิดว่าคุณวายุจะชอบยัยผลไม้เน่านั่นหรอกนะ ผู้หญิงที่แม้แต่พี่ยังไม่เอา แล้วคิดว่าคนอย่างสามีหวาจะสนใจงั้นเหรอ”

พีรพัฒน์เงียบไป มันก็จริงอย่างที่ยี่หวาพูด ทำไมเขาถึงได้รู้สึกสงสารท่านประธานภูวิศขึ้นมาได้ล่ะ “แล้วเราก็จะปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นใกล้ชิดกับเขา?”

“ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ”

จากนั้นยี่หวาก็เข้าฉากต่อ โดยไม่ได้สนใจวายุอีก แต่ในขณะที่กำลังถ่ายทำก็ได้ยินเสียงเอะอะจากประตูทางเข้า

“คัต! ข้างนอกเกิดอะไรขึ้นทำไมเสียงดังขนาดนั้น” เสียงผู้กำกับดังขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์

“ขอโทษค่ะผู้กำกับ พอดีข้างนอกมีนักข่าวที่ได้ข่าวว่าท่านประธานภูวิศอยู่ที่นี่ ก็เลยแห่ก็มาเต็มหน้าสตูดิโอเลยค่ะ” ทีมงานผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งมาด้วยท่าทางตื่นตระหนก

“เป็นไปได้ยังไง! ผมบอกพวกคุณไปแล้วนะว่าให้ปิดเรื่องนี้”

“ฉันก็ไม่ทราบว่าพวกนักข่าวรู้ได้ยังไง แล้วเราจะทำยังไงกันดีคะ”

“อย่าให้พวกเขาเข้ามาได้ ความเป็นส่วนตัวของท่านประธานต้องมาก่อน ดูเหมือนว่าวันนี้คงต้องยกกองแล้ว”

“ไม่ได้นะคะ!” ยี่หวาและปริ้นเซสตะโกนขึ้นพร้อมกัน ในกรณีของยี่หวาเธออยากจะถ่ายหนังเรื่องนี้ให้จบๆ แต่ในกรณีของปริ้นเซสก็คือเธออยากอยู่ใกล้กับประธานภูวิศให้นานกว่านี้ เพราะวันนี้มีฉากที่เธอต้องถ่ายในช่วงเช้าเยอะ ยัยป้านั่นก็เลยได้โอกาส รอให้ถึงช่วงบ่ายที่เธอว่างก่อนเถอะ!

“พวกเธอสองคนมีอะไรหรือเปล่า”

“คือฉันอยากถ่ายต่อให้เสร็จค่ะ กลัวว่าหากเลื่อนไปถ่ายวันอื่นแล้วจะไปชนกับวันที่ฉันมีธุระ” ยี่หวารีบพูดขึ้น ซึ่งปริ้นเซสเองก็รีบพยักหน้าเห็นด้วย

“แต่ว่า…”

“ถ่ายต่อเถอะ ผมไม่มีปัญหา” วายุพูดแทรกขึ้น เพราะเขาเองก็อยากให้หนังเรื่องนี้ถ่ายจบแล้ว และที่สำคัญเขายังทำให้ยี่หวาหึงไม่ได้เลย

“ได้ครับ” ผู้กำกับก้มหัวให้วายุก่อนจะหันไปสั่งทีมงาน “ทุกฝ่ายเตรียมพร้อม เดี๋ยวเราจะเริ่มถ่ายกันต่อ แล้วก็แบ่งคนส่วนหนึ่งไปกันตรงหน้าทางเข้าด้วย”

ในที่สุดการถ่ายทำก็เป็นไปอย่างราบรื่น แต่ที่ไม่ราบรื่นดูเหมือนจะเป็นอารมณ์ของยี่หวา เพราะพอปริ้นเซสถ่ายเสร็จก็รีบไปนั่งด้านข้างวายุทันที แถมเขาเองก็ไม่ได้มีท่าทีจะปฏิเสธด้วย

“เอ๋? นี่เรากำลังไม่พอใจสินะ กำลังโกรธอยู่ใช่ไหม!” พีรพัฒน์รีบถามขึ้นเมื่อเห็นยี่หวาจ้องเขม็งไปที่วายุ แล้วทำไมท่าทางพี่ชายเธอถึงได้ดูตื่นเต้นขนาดนี้ล่ะ

“อืม นี่เขาคิดจะจัดการทั้งสองคนโดยไม่แบ่งให้หวาเลยงั้นเหรอ! ทำไมต้องฝืนตัวเองขนาดนั้นด้วยก็ไม่รู้”

พีรพัฒน์ที่ได้ยินถึงกับต้องยกมือกุมขมับ เขาคิดว่าสมองน้องสาวเขาต้องมีปัญหาจริงๆ นั่นแหละ “พี่ไปเข้าฉากล่ะ”

วายุที่พยายามเหลือบมองไปทางยี่หวาเป็นพักๆ ก็เผลอยิ้มมุมปากออกมา ท่าทางไม่พอใจนั่น…แสดงว่าเธอกำลังหึงเขาอยู่ใช่ไหม

ส่วนปริ้นเซสที่มองวายุอยู่ก็แทบอยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ เมื่อกี้เขายิ้มให้เธอสินะ แสดงว่าเธอมีโอกาสมากกว่ายัยป้านั่น ไม่ได้การล่ะ! ต้องรีบเร่งทำคะแนนแล้ว “ท่านประธานหิวไหมคะ เดี๋ยวปริ้นเซสไปเอาผลไม้มาให้นะคะ”

วายุไม่ตอบอะไร เพียงแค่พยักหน้าเท่านั้น เพราะตอนนี้เขากำลังมีความสุขที่อย่างน้อยก็เห็นว่ายี่หวาเริ่มจะหึงเขาขึ้นมาบ้างแล้ว

“มาแล้วค่ะ” ปริ้นเซสพูดพร้อมกับส่งผลไม้ให้วายุแต่ก็โดนปฏิเสธ เพราะเขาไม่คิดจะกินอะไรจากคนแปลกหน้าอยู่แล้ว

“ขอบคุณครับ แต่คุณกินเถอะ”

“แต่ปริ้นเซสเอามาให้ท่านประธานนะคะ” เขาทำแบบนี้ไม่เท่ากับว่ากำลังปฏิเสธเธอต่อหน้าคนอื่นเหรอ

“ผมอยากให้คุณกินอะไรหน่อย ทำงานมาเหนื่อยๆ”

ปริ้นเซสฉีกยิ้มกว้างทันที แสดงว่าท่านประธานกำลังเป็นห่วงเธอสินะ “ท่านประธานใจดีจังเลยนะคะ”

ยี่หวาที่ได้ยินประโยคสนทนาทั้งหมดก็ถึงกับมือไม้อ่อนปล่อยแก้วน้ำในมือจนหกลงบนพื้น นี่เขาจำเป็นต้องเล่นบทเป็นห่วงคนอื่นเลยเหรอ

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” คณพศรีบเดินมาหายี่หวาพร้อมกับทิชชูในมือ ซึ่งเขาเองก็เป็นนักแสดงในกองถ่ายเรื่องนี้เหมือนกัน “โชคดีที่เป็นน้ำเปล่า ไม่อย่างนั้นคงเหนียวตัวแย่”

“ขอบคุณนะคะพี่พศ พอดีเมื่อกี้หวาเหม่อไปหน่อย” ยี่หวารีบรับทิชชูมาเช็ดขาของตัวเอง