[ตอนที่ 164 อยากให้ฉันหึงไม่ใช่เหรอ]

พรึบ~

ตู้ม!!!

ยี่หวาผลักตัววายุลงไปในอ่างอาบน้ำจนเขาเปียกไปทั้งตัว ไม่เพียงเท่านั้นน้ำที่กระเด็นออกมาจากอ่างยังทำให้เสื้อยืดสีขาวของยี่หวาเปียกจนเห็นเสื้อชั้นในกับกางเกงในสีดำไปด้วย ยี่หวาไม่รอช้ารีบก้าวขาลงไปในอ่างพร้อมกับขึ้นคร่อมตัววายุอย่างยั่วยวน

“เธอเป็นอะไร…ไม่สบายเหรอ?” วายุเอื้อมมือไปแตะหน้าผากหญิงสาวตรงหน้า พยายามควบคุมน้ำเสียงที่สั่นเทาของตัวเอง แม้ว่าตอนนี้สติของเขาแทบจะขาดกระเจิงอยู่แล้ว

“ใครกันล่ะที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้”

“ฉันเหรอ…อุ๊บ!” ยี่หวาไม่รอให้วายุพูดจบก็รีบก้มหน้าลงไปประกบริมฝีปากเขาอย่างดูดดื่มพร้อมกับสอดลิ้นเข้าไปตวัดลิ้นหนาอย่างบ้าคลั่ง จนเวลาผ่านไปสักพักเมื่อเห็นว่าวายุเริ่มเคลิ้มตามแล้วก็กัดไปที่ริมฝีปากของเขาจนเลือดออก

วายุได้แต่มองการกระทำของหญิงสาวตรงหน้าอย่างสงสัย แต่คงเป็นเพราะเขากำลังมึนงงอยู่ก็เลยไม่ได้รู้สึกเจ็บที่ปากเลยสักนิด

ยี่หวาเห็นว่าวายุกำลังสงสัยจึงยกมือขึ้นจับที่ปากตัวเอง เพื่อให้เขาเห็นว่าปากเธอแตก “ฝีมือคุณ”

ซึ่งวายุก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นเพราะอะไร เนื่องจากเวลาที่ยี่หวากำลังพยายามควบคุมอารมณ์โกรธมากๆ ก็มักจะเผลอกัดปากตัวเองทุกครั้งตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว แต่ไม่คิดว่าเธอจะยังเป็นแบบนี้อยู่ “ขอโทษที่ทำให้เธอเจ็บ”

“ไม่รับคำขอโทษ”

“ต้องทำยังไง?” เธอถึงจะยอมหายโกรธ

ยี่หวากระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ไม่รอช้ารีบเอื้อมมือไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของวายุออกจนหมด จากนั้นก็ถอดเสื้อเขาแล้วโยนลงถังขยะอย่างแม่นยำ “เสื้อตัวนี้สกปรกเกินไป ไว้ฉันจะตัดชุดให้คุณใหม่แทน”

“รบกวนภรรยาด้วย”

“ไม่ต้องปากหวาน ทำไมคุณถึงไม่หลบ” ภาพตอนที่ยัยปริ้นเซสแกล้งสะดุดขาตัวเองเซถลาไปซบลงบนอกเขายังติดตาเธออยู่เลย

“หลบไม่ทัน” แล้วเขาก็ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนั้นจะกล้าเข้ามากอดเขาแบบนั้นด้วย

ยี่หวาไม่ได้สนใจในสิ่งที่วายุพูดก้มลงไปจูบที่ปากเขาอีกครั้ง แต่ในครั้งนี้มือทั้งสองข้างของวายุก็ไม่ได้อยู่เฉยค่อยๆ สอดเข้าไปในเสื้อพร้อมกับจับเอวของเธอแล้วกดให้ทับตรงจุดนั้นของเขา จากนั้นก็เลื่อนมือขึ้นมายังหน้าอกและนวดคลึงเบาๆ

“…!!!” ทันทีที่ยี่หวาได้สติก็รีบถอนจูบและจับมือของเขาออกจากเสื้อของเธอ เกือบจะเคลิ้มตามเขาแล้วสิ “อยู่เฉยๆ ห้ามขยับ!”

จากนั้นยี่หวาก็ทำการยั่วยวนวายุต่อโดยใช้มือทั้งสองข้างลูบไล้บริเวณลำตัวเขาก่อนจะค่อยๆ เลื่อนไปยังช่วงล่างเพื่อปลดเข็มขัดและตะขอกางเกงออก ส่วนใบหน้าของเธอก็ซุกอยู่ตรงซอกคอของเขาจนเกิดรอยแดง

วายุได้แต่กลืนน้ำลายลงคอเป็นรอบที่ร้อย ทั้งที่มีภรรยาสุดจะเซ็กซี่ในชุดชั้นในสีดำอยู่ตรงหน้าเขาแท้ๆ แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลย “อย่าทรมาน…ฉันแบบนี้…อึก!”

เสียงกระเส่าที่ออกมาจากปากชายหนุ่มตรงหน้าทำเอายี่หวาหัวเราะออกมาเล็กน้อย ไม่เพียงเท่านั้นยังขยับสะโพกไปมาจนวายุแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว

“อยากให้ฉันหึงไม่ใช่เหรอคะ? ในตอนแรกที่ฉันไม่หึงก็เพราะคิดว่าคุณกำลังจะแก้แค้นแทนฉัน ไอเราก็อุตส่าห์เชื่อใจ ที่ไหนได้…” ยี่หวาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงน้อยใจ แต่ใบหน้ากลับเห็นได้ชัดว่ากำลังสะใจอยู่

นานๆ ทีเธอจะได้เป็นฝ่ายคุมเกมบ้าง

“ฉันผิดไปแล้ว…”

“ในเมื่อรู้ตัวว่าผิด ก็ยอมรับบทลงโทษแต่โดยดี…ฮัดชิ้ว! ...ฮัดชิ้ว!” ยังพูดไม่ทันจบยี่หวาก็จามออกมาสองครั้งติด