[ตอนที่ 167 ที่รัก ฉันเป็นเมียน้อยคุณเหรอคะ?]

งานเลี้ยงปิดกล้องในครั้งนี้จัดขึ้นที่โรงแรมแห่งหนึ่ง ภายในงานเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย เพราะผู้กำกับอนุญาตให้ทางทีมงานพาครอบครัวมาได้ แถมยังมีนักข่าวจำนวนไม่น้อยอยู่ภายในงานอีกด้วย เพราะพวกนักข่าวส่วนใหญ่ต่างก็คาดเดาไว้ว่าท่านประธานภูวิศจะต้องมาที่งานนี้อย่างแน่นอน และก็เป็นอย่างที่พวกเขาคิดไว้ไม่มีผิด

“ท่านประธานภูวิศมาแล้ว!”

“ท่านประธานมาที่นี่จริงๆ ด้วย คิดถูกจริงๆ ที่มาวันนี้ ในเน็ตว่าหล่อแล้ว ตัวจริงหล่อกว่าอีก อิจฉาภรรยาของเขาเลย”

“ถ้าคุณภูวิศมาแสดงหนัง รับรองนักแสดงคนอื่นๆ ตกงานแน่”

ผู้กำกับเมื่อเห็นวายุเดินเข้ามาในงานแล้วก็รีบออกไปต้อนรับ “ท่านประธานสวัสดีครับ เชิญทางนี้เลยครับ”

“จำเป็นต้องใส่ชุดคู่กันเลยหรือไง กลัวคนอื่นจะไม่รู้ว่าเหรอว่าเป็นแฟนกัน” พีรพัฒน์ที่กำลังนั่งอยู่ข้างยี่หวาพูดออกมาอย่างเหน็บแนม

ส่วนยี่หวาเองก็ตกใจเหมือนกัน ไม่คิดว่าเขาจะแต่งตัวคล้ายเธอแบบนี้ เพราะวายุเองก็ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวเหมือนเธอ แถมกางเกงขายาวของเขาก็เป็นสีเบจเหมือนเธออีก เขาต้องจงใจแน่ๆ สมกับเป็นที่รักของเธอจริงๆ “ก็คนมันคู่กัน ช่วยไม่ได้”

“ให้มันน้อยๆ หน่อยเถอะ”

“เรื่องที่คุยกันก่อนหน้านี้หวาตัดสินใจแล้วนะ หวาไม่อยากรอแล้ว พี่พีชเข้าใจหวาใช่ไหม หากเกิดผลกระทบตามมา เดี๋ยวหวาจัดการเอง”

“แล้วแต่เราแล้วกัน เพราะตอนแรกพี่เองก็คิดว่าคงไม่มีใครยอมรับ แต่จากที่ดูผลลัพธ์แล้วก็ถือว่าไม่แย่”

“กรี๊ด! ยี่หวา! เมื่อกี้ท่านประธานภูวิศเดินผ่านหน้าฉันด้วย” ควิลเลอร์รีบวิ่งมาหายี่หวาพร้อมกับท่าทางตื่นเต้น

“เบาๆ หน่อยพี่ คนอื่นยังไม่รู้เรื่องนี้นะ” ยี่หวากดเสียงต่ำพร้อมกับพูดเสียงเบา

“ฉันลืมไปเลย โทษที มัวแต่ดีใจมากไปหน่อย คนอะไรไม่รู้หล่อชะมัด ยิ่งเห็นตัวจริงยิ่งหล่อ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าอายุสามสิบกว่าแล้ว หน้ายังใสอยู่เลยเหมือนคนอายุยี่สิบต้นๆ ยิ่งพอเห็นท่านประธานแต่งตัวสบายๆ แบบนี้ก็ยิ่งดูเด็กลงไปอีก”

“หล่อกว่าผมเหรอ” พีรพัฒน์ที่ได้ยินควิลเลอร์บรรยายรูปลักษณ์ของวายุก็รีบพูดขึ้นด้วยท่าทางน้อยใจ

“แน่สิ! ถ้าท่านประธานมาแสดงหนัง นายก็เป็นได้แค่ตัวประกอบเท่านั้น”

“ของหวานะอย่าลืม”

“หวงขนาดนี้ทำไมไม่เปิดตัวสักที….แหม่! แม่คุณ แต่งชุดคู่กันมาขนาดนี้กลัวคนไม่รู้เหรอว่าคบกัน” ควิลเลอร์พูดขึ้นเมื่อเห็นชุดยี่หวาเหมือนกับท่านประธานเลย

“ยังไม่ถึงเวลา”

“แล้วนี่พวกเธอจะนั่งกันอีกนานไหม ทำไมไม่ออกไปสนุกตรงบริเวณหน้าเวที พระเอกนางเอกของเรื่องกลับมานั่งหลบผู้คนอยู่ตรงนี้ เดี๋ยวอีกสักพักจะมีคาราโอเกะให้ร้องรีบลุกขึ้นตามมาล่ะ” ว่าจบควิลเลอร์ก็หายไปกับฝูงชนอีกครั้ง

“นายจะไปไหมเด” ยี่หวาหันไปถามเดวิลที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ ทำไมวันนี้หมอนี่ดูเงียบๆ ผิดปกติ

“เธอไปฉันก็ไป”

“งั้นค่อยไปแล้วกัน ข้างหน้าวุ่นวาย”

“อืม”

“สมกับเป็นเพื่อนกันจริงๆ น่าเบื่อกันทั้งคู่ ถ้าอย่างนั้นพี่ไปข้างหน้าก่อนนะ สื่ออยู่เยอะต้องรีบไปออกกล้องบ้าง” พีรพัฒน์บ่นออกมาก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไป ปล่อยให้ทั้งโต๊ะเหลือยี่หวากับเดวิลสองคน เพราะคนอื่นๆ ก็เริ่มทยอยกันไปด้านหน้าเวทีแล้ว

งานจัดในห้องบอลรูมขนาดใหญ่ โดยแบ่งเป็นสองโซน คือโซนลานกว้างด้านหน้าเวที กับโซนโต๊ะอาหารที่อยู่บริเวณด้านหลังของห้องบอลรูม ซึ่งส่วนใหญ่นักแสดงคนอื่นๆ ก็อยู่บริเวณด้านหน้ากันหมดแล้ว ทำให้นักข่าวส่วนใหญ่ก็อยู่ด้านหน้าเวทีเช่นกัน

“ฉันว่าจะออกจากวงการบันเทิง” อยู่ๆ เดวิลก็พูดขึ้นอย่างไม่มีปีมีขลุ่ย แต่สีหน้ายี่หวาก็ไม่ได้มีท่าทางตกใจใดๆ

“คิดดีแล้ว?”

“อืม พ่อกับแม่ก็อายุเยอะแล้ว ว่าจะกลับไปช่วยงานที่บริษัทอย่างเต็มตัว” อีกอย่างเขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องเป็นนักแสดงต่อแล้วด้วย

“ฉันไม่ขอออกความเห็น เพราะฉันเองก็ยังไม่ค่อยเข้าใจในวงการนี้เท่าไหร่ เลยไม่รู้ว่าจะเอาเหตุผลอะไรมาพูดให้นายรู้สึกว่าอยากทำงานนี้ต่อ แต่สำหรับฉัน...ฉันชอบเวลาที่มีแฟนคลับอยู่เคียงข้างฉัน สนับสนุนฉัน และชอบเวลาที่ได้มานั่งอ่านคอมเมนท์ของแฟนคลับ”

“ฉันว่าเธอรักงานแสดงแล้วแหละ”