[ตอนที่ 168 ก็เป็นเธอ…เป็นเธอคนนี้นานแล้ว]

ภายใต้ห้องบอลรูมที่ตกอยู่ในความเงียบ อยู่ๆ ยี่หวาก็พุ่งเข้าไปกอดที่เอวของวายุพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยท่าทางออดอ้อน และน้ำเสียงปนเศร้าๆ “ที่รัก ฉันเป็นเมียน้อยของคุณเหรอคะ?”

!!!

สิ้นเสียงยี่หวาบวกกับการกระทำของเธอทำเอาผู้คนในที่แห่งนี้ถึงกับลืมหายใจไปชั่วขณะ แถมใบหน้าราวกับว่ากำลังถูกผีหลอก ผ่านไปสักพักใหญ่ๆ สติทุกคนก็กลับมาเพราะได้ยินเสียงอ่อนโยนที่ออกมาจากปากของวายุ

“ฉันมีเธอคนเดียว” วายุไม่พูดเปล่ายังลูบหัวยี่หวาเบาๆ อย่างเอ็นดูอีกด้วย แถมสายตาเขาตอนนี้ก็เห็นได้ชัดว่ากำลังตื่นเต้น และดีใจมาก! ไม่คิดว่าภรรยาเขาจะให้สถานะกับเขาในสถานการณ์แบบนี้

“หา!!! อย่า…อย่าบอกนะว่า…แฟนที่ยี่หวาพูดถึงคือท่าน…ท่านประธาน!!!” นักข่าวคนหนึ่งรีบพูดขึ้นด้วยท่าทางลุกลน

“อะไรคือฉันมีเธอคนเดียว แล้วน้ำเสียงอ่อนโยนนี้มันคืออะไร พวกเขาคงไม่ได้แสดงละครกันอยู่ใช่ไหม?”

พีรพัฒน์ที่ได้ยินก็ได้แต่คิดในใจ ‘แสดงละครบ้าอะไร พวกเขากำลังแสดงความรักกันอยู่ต่างหาก’

“บ้าน่า! จะเป็นไปได้ยังไง! นี่ยี่หวา! คุณกำลังเล่นอะไรอยู่ถึงได้เดินเข้าไปกอดท่านประธานแบบนั้น ไม่กลัวภรรยาเขาตบหรือไง”

ยี่หวาหันไปมองนักข่าวด้วยแววตาเต็มไปด้วยความขบขัน ‘คนบ้าอะไรจะตบตัวเอง’

“ขอร้องล่ะ! อย่าแกล้งกันแบบนี้ หัวใจฉันไม่แข็งแรง”

นักข่าวคนหนึ่งรีบควบคุมสติของตัวเองก่อนจะรีบหันไปถามวายุ “มันเกิดอะไรขึ้น? ไม่ทราบว่าคุณภูวิศเป็นแฟนของยี่หวาเหรอคะ?”

“ไม่ใช่แฟน” วายุพูดพร้อมกับก้มหน้าไปมองยี่หวาเพื่อขอคำตอบว่าเขาจะพูดต่อได้ไหม แต่ในช่วงไม่กี่วินาทีนั้นสายตาผู้คนที่อยู่รอบข้างก็มองไปที่ยี่หวาอย่างเหยียดหยาม แต่พอวายุเห็นยี่หวาพยักหน้าก็รีบพูดต่อ “เป็นสามี”

“ฮะ?!!! ไม่อยากจะเชื่อ! ทั้งคู่เป็นสามีภรรยากันอย่างนั้นเหรอ” สีหน้านักข่าวแต่ละคนเหลอหลามาก เพราะยังไม่ทันได้ตั้งตัวกับข่าวสารที่ได้รับมา

“แสดงว่าคุณยี่หวากับท่านประธานแต่งงานกันแล้วเหรอครับ”

ยี่หวากลัวสามีจะเหนื่อยเลยพูดแทน “เราสองคนจดทะเบียนกันแล้วค่ะ เพียงแต่ยังไม่ได้จัดงานก็เท่านั้น”

“ถ้าอย่างนั้นแสดงว่าภรรยาที่คุณภูวิศพูดถึงอยู่บ่อยๆ ก็คือคุณยี่หวางั้นเหรอคะ”

“ก็เป็นเธอ เป็นเธอคนนี้นานแล้ว” วายุพูดออกมาด้วยท่าทางเรียบเฉย แต่สายตากลับเอาแต่มองไปที่ยี่หวาด้วยความหลงใหล ดูก็รู้ว่าเขารักเธอขนาดไหน

“ไม่ทราบว่าทั้งสองคนคบกันมานานแล้วหรือยัง ทำไมก่อนหน้านี้ถึงไม่ยอมพูดออกมาเลยคะ?”

“นานแล้ว เรื่องของผมกับยี่หวา”

“พวกคุณกำลังสงสัยกันไม่ใช่เหรอคะว่าฉันเป็นเมียน้อยหรือเปล่า ถามสามีฉันได้เลยค่ะ” ยี่หวาถามออกไปด้วยท่าทางใสซื่อ

พวกนักข่าวที่ได้ยินก็ถึงกับเลิ่กลั่กทำสีหน้าไม่ถูก ขืนถามออกไปก็ไม่เท่ากับหาว่าท่านประธานภูวิศเจ้าชู้หรอกเหรอ แล้วอีกอย่างเล่นเปิดตัวกันขนาดนี้แล้ว คำถามนั้นยังมีความจำเป็นอีกหรือไง

วายุที่ได้ยินดังนั้นก็ส่งสายตาคมกริบไปทางนักข่าว ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น โดยไม่รอให้นักข่าวได้ถามอะไร “ผมมีแค่ยี่หวา รักแค่ยี่หวาคนเดียวมาตลอดสิบกว่าปี”

“ฮะ? สิบปี!!!”

ส่วนลูกแพร์และปริ้นเซสได้แต่ยืนนิ่ง ไม่สามารถขยับปากพูดออกมาได้ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! ทำไมท่านประธานถึงได้กลายเป็นสามีของยี่หวาล่ะ ก็ในเมื่อครั้งก่อนทั้งสองคนยังเหมือนคนไม่รู้จักกันอยู่เลย

“มะ…ไม่จริง…” ลูกแพร์พึมพำออกมาราวกับคนเสียสติ เธอไม่มีทางเชื่อว่านักแสดงหน้าใหม่ที่ไม่มีอะไรเลยอย่างยี่หวาจะเป็นถึงภรรยาของท่านประธาน

“จริงสิ! รุ่นพี่รู้อยู่ก่อนแล้วใช่ไหมคะว่าคุณวายุเป็นแฟนฉัน ถึงได้พูดแบบนั้นออกมา” ยี่หวาหันไปพูดกับลูกแพร์ที่ยืนหน้าซีดอยู่ ทำให้พวกนักข่าวต่างก็รีบหันไปสัมภาษณ์ทันที

“นั้นสิ! ไม่ทราบว่าคุณลูกแพร์รู้อยู่ก่อนแล้วใช่ไหมคะ แล้วคุณลูกแพร์ไปรู้อะไรมา ทำไมถึงได้บอกว่ายี่หวาเป็นเมียน้อยของท่านประธานภูวิศ”

“ช่วยตอบด้วยค่ะ!”

“แพร์...แพร์ขอโทษค่ะ! แพร์ไม่ได้ตั้งใจ แพร์แค่สงสัยว่าทำไมยี่หวาถึงไม่ยอมพูดออกมาว่าใครเป็นแฟนเธอ แพร์ก็เลยแค่คาดเดาเท่านั้น” ลูกแพร์พูดออกมาด้วยเสียงสั่นๆ ขอบตามีน้ำตานองอยู่ เพราะเธอเผลอไปสบตาเข้ากับวายุที่กำลังมองเธอด้วยแววตาโหดเหี้ยม

เพราะยี่หวา! เพราะยายนั่นคนเดียว ทำให้เธอต้องเป็นแบบนี้ คอยดูนะ! เธอไม่ปล่อยไว้แน่!

“ที่แท้รุ่นพี่ก็แค่คาดเดามั่วเท่านั้นนี่เอง” ยี่หวาสรุปออกมาเสียงดังทำเอานักข่าวคนอื่นๆ ต่างก็หันไปมองลูกแพร์ด้วยสายตาสมเพช “เอาเป็นว่าตอนนี้คงไม่มีอะไรสงสัยกันแล้วใช่ไหมคะ ยังไงนี่ก็เป็นงานเลี้ยงปิดกล้อง หวาคิดว่าทุกคนมาสนุกกันดีกว่าค่ะ”

หลังจากนั้นกิจกรรมก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง แต่คงเป็นเพราะยี่หวายอมเปิดตัวกับวายุแล้ว ทำให้เขาไม่ยอมปล่อยมือยี่หวาเลย อีกทั้งยังแสดงท่าทางปกป้องเต็มกำลัง ส่วนนักข่าวก็เอาแต่ถ่ายรูปทั้งคู่จนความจำน่าจะใกล้เต็มแล้ว