[ตอนที่ 169 สักวันจะมีคำตอบ]

อีกด้านหนึ่ง

ขณะที่ดาหลากำลังนอนเล่นโทรศัพท์อยู่นั้น ก็ดันเห็นข่าวที่ยี่หวาเปิดตัวกับวายุถึงกับกรีดร้องออกมา “กรี๊ด! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน”

เพี๊ยะ!

“นังนี่! เป็นบ้าอะไร ไม่เห็นเหรอว่าเสี่ยกำลังก้ม อยู่ๆ ก็ลุกขึ้นนั่งมันกระแทกหน้าเสี่ยเลยเห็นไหม” ผู้ชายวัยกลางคนคนหนึ่งพูดขึ้นหลังจากที่ตบหน้าดาหลาจนเลือดกบปาก

“ดาขอโทษค่ะ ดาไม่ได้ตั้งใจ เสี่ยอย่าโกรธดาเลยนะคะ ดาผิดไปแล้ว” ดาหลาพูดออกมาด้วยเสียงสั่นๆ ด้วยความหวาดกลัว แต่ในใจเต็มไปด้วยความเคียดแค้น

“ก็ได้ วันนี้เสี่ยอารมณ์ดี จะไม่โกรธหนูดาก็ได้ แต่ว่าต้องมีข้อแลกเปลี่ยน” ชายคนดังกล่าวพูดจบ ก็พลิกตัวกลับไปนอนหงายบนที่นอน

“เข้าใจแล้วค่ะ ดาจะทำให้เสี่ยมีความสุขเอง”

หลังจากนั้นเวลาก็ผ่านไปเกือบชั่วโมง ในที่สุดตาลุงน่าเกลียดหัวล้านนี่ก็กลับไปได้สักที ดาหลาไม่รอช้ารีบเข้าไปดูข่าวอีกรอบ...เธออยากจะปาโทรศัพท์ทิ้งอย่างที่เคยทำแต่ก็ทำไม่ได้ เพราะตอนนี้เธอไม่มีเงินซื้อโทรศัพท์ใหม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว

“ยี่หวา! แกอาศัยช่วงที่ฉันตกต่ำผลักดันตัวเองให้สูงขึ้นงั้นเหรอ! คอยดูนะฉันไม่ปล่อยให้แกรอดแน่”

ไม่รอช้าดาหลารีบกดเบอร์โทรหาชายคนหนึ่งที่ดีที่สุดเท่าที่เธอเคยนอนด้วย เพราะเขาไม่เคยตบตีเธอเหมือนคนอื่นๆ “ฮัลโหลที่รัก!”

“ว่ายังไง”

“ดาคิดถึงที่รัก มาหาดาที่โรงแรมดับบลิวห้อง 1526 หน่อยได้ไหม ดาอยากเจอ”

“ได้สิ เดี๋ยวผมจะรีบไปหา รอหน่อยนะ”

“ได้ค่ะ ดาจะอาบน้ำรอ” ว่าจบดาหลาก็กดวางสาย ก่อนจะบ่นพึมพำออกมา “ตาแก่หน้าโง่ คอยดูนะฉันจะใช้แกเป็นเครื่องมือในการทำให้ยัยนั่นตกต่ำตามฉันมา”

แต่ก่อนอื่นเธอก็ควรทำอะไรสักหน่อย เมื่อคิดได้ดังนั้นดาหลาก็พิมพ์ข้อความลงในหน้าไทม์ไลน์ของตัวเอง พร้อมกับแนบรูปหลักฐานว่าเธอเคยไปที่บ้านวายุหลายครั้ง โชคดีที่เธอเก็บรูปพวกนี้ไว้ในไดรฟ์ก็เลยไม่หาย

[ดาหลา : ดาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณวายุจะรักยี่หวามาเกือบ 10 ปีแล้ว เพราะตอนที่ยี่หวาออกจากบ้านไปดาจำได้ว่าเธอไปอยู่กับเสี่ยแก่ๆ คนหนึ่ง เพราะดาเองก็รู้จักคุณวายุมาเกือบ 6 ปี ตอนนั้นคุณวายุไม่เห็นจะเคยพูดถึงยี่หวาเลย ไม่ทราบว่าทั้งคู่รักกันมานานแล้วงั้นเหรอ และไม่ทราบว่าไปรักกันตอนไหน ไม่ใช่กุเรื่องขึ้นมาหรอกนะ??? //รูปภาพ]

[อะไรของดาหลา เธออิจฉายี่หวาใช่ไหม อย่าคิดว่าคนอื่นเขาจะเหมือนตัวเองที่เอาแต่หลอกคนอื่นไปทั่ว]

[กลับมาก็หาเรื่องให้คนด่าเลยนะ เจอคนเลี้ยงดูแล้วใช่ไหมถึงได้กลับมาแบบนี้]

[ก่อนจะยุ่งเรื่องคนอื่น ชี้แจงเรื่องตัวเองก่อนดีไหม ไม่ทราบว่าหลายเดือนที่ผ่านมาหายไปไหน???]

[ไม่น่าถามนะ ก็คงจะขายตัวอย่างที่คนเขาลือกันนั่นแหละ ไม่เคยได้ยินหรือไง ‘ที่ซึ่งไม่มีไฟย่อมไม่มีควัน’]

[แต่ที่ดาหลาพูดมาก็น่าคิดอยู่นะ เพราะดูแล้วคุณภูวิศรักยี่หวาจะตาย ไม่มีทางที่เขาจะเก็บเงียบแน่นอน ไม่เห็นเหรอว่าพอยี่หวาเปิดตัวหน่อยก็แสดงความเป็นเจ้าของออกนอกหน้าทันที]

[อืม…แต่ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่คุณภูวิศต้องโกหกเลยนะ แล้วดาหลาแน่ใจได้ยังไงว่าตอนที่ยี่หวาโดนไล่ออกจากบ้านแล้วไปอยู่กับเสี่ยแก่ๆ]

[จะว่าไปคุณภูวิศรู้ไหมว่ายี่หวากับดาหลาเป็นพี่น้อง (ไม่แท้) กัน เพราะถ้ายี่หวากับคุณภูวิศเคยคบกันจริงแล้วช่วงที่ผ่านมาทำไมยี่หวาถึงได้ไปอยู่บ้านเด็กกำพร้า แถมเธอเองก็เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศด้วย แล้วทำไมถึงมีแต่ดาหลาที่ได้ไปบ้านของคุณภูวิศ]

[เห็นด้วย เพราะระยะเวลาเกือบหกปีก็ไม่ใช่น้อยๆ ไม่มีทางที่ดาหลาจะไม่รู้ว่าคนที่เธอคิดจะจับมาทำสามีดันเป็นแฟนของพี่สาวตัวเอง]

ในเวลาเดียวกันวายุที่กำลังนอนรอยี่หวาอาบน้ำ อยู่ๆ ธาราธรก็ส่งข้อความมาหาเขา ไม่เพียงเท่านั้นยังมีสติกเกอร์โกรธตามมาเกือบสิบข้อความ

[ธาราธร : พี่!!! เห็นโพสต์ที่ดาหลาออกมาโพสต์ยัง เธอหาว่าพี่โกหกว่าคบกับยี่หวามานาน แถมยังหาว่าช่วงที่ยี่หวาโดนไล่ออกจากบ้าน เธอไปอยู่กับเสี่ยแก่ๆ คนหนึ่ง]

วายุไม่ได้พิมพ์ข้อความตอบกลับอะไร เพียงแค่ส่งรูปที่เขาเคยถ่ายกับยี่หวาวันที่ขอเธอหมั้นไปให้ธาราธรเท่านั้น ซึ่งมันก็ทำให้เจ้าตัวรู้ได้ทันทีว่าจะต้องทำอะไรต่อ

[ธาราธร : ทราบแล้วครับ ปล่อยให้ผมจัดการเองพี่ไม่ต้องห่วง แล้วก็ผมเห็นข่าวแล้วนะ ยินดีด้วยที่เธอยอมเปิดตัวกับพี่ เท่านี้พี่สามารถกำจัดศัตรูได้หลายคนเลย]

[ธาราธร : จะว่าไปพี่ไม่คิดจะสมัครโซเชียลอะไรเลยเหรอ]

[วายุ : ไร้สาระ]

เมื่อได้รูปจากวายุมาแล้ว ธาราธรก็ไม่รอช้ารีบหารูปอื่นเพิ่มเติม จากนั้นก็จัดการโพสต์ลงไปในไทม์ไลน์ของตัวเอง

[ธาราธร : หวังว่ารูปพวกนี้จะเป็นหลักฐานได้ดีกว่ารูปบ้าน และที่สำคัญผมอยากบอกให้ทุกคนรู้ว่าพี่ผมไม่เคยเจอหรือพูดคุยกับดาหลามาตลอด 6 ปี แล้วพี่ผมก็รู้ด้วยว่ายี่หวากับดาหลามีความเกี่ยวข้องกัน ส่วนคนที่สงสัยว่าช่วงนั้นทำไมยี่หวาถึงได้แยกจากกับพี่สักวันจะมีคำตอบ //รูปภาพ]

เดวิลที่เห็นโพสต์ของธาราธรก็คอมเมนต์รูปหมู่ที่เคยถ่ายด้วยกันลงไปด้วย ทำเอาเหล่าผู้คนที่จิ้นเดหวาถึงกับต้องแห่ออกมาให้กำลังใจเดวิล

[ไม่เป็นไรนะพี่เด พี่ยังมีพวกเรา พวกเขาเหมาะสมกันจนน่าอิจฉาเกินไป เดี๋ยวพวกเราจะจับคู่คนใหม่ให้พี่เอง]

[ฉันรู้สึกสงสารเดวิลจัง แต่จะว่าไปตอนเด็กยี่หวาสวยมาก ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคุณภูวิศถึงได้หลงรักยี่หวามาตลอด]

[โอ๊ย! โคตรน่าอิจฉายี่หวาเลย มีแฟนหล่อ รวย เก่ง เพอร์เฟกต์ทุกเรื่องอย่างคุณภูวิศ]