ตอนที่ 175
[ตอนที่ 175 โกรธที่ไม่เคยโกรธหม่ามี๊ได้เลย]
October 28, 2026
ถึงวายุจะพูดแบบนั้น แต่พอเขาลงจากเครื่องก็ตรงไปรับเรนจิที่บ้านใหญ่ทันที เพราะสีหน้าของยี่หวาตอนนี้ดูแย่มาก และเขาเองก็เป็นสุภาพบุรุษพอไม่อยากรังแกเธอ
“กลับมากันแล้วเหรอ” พิชญ์สิณีรีบเดินออกมาต้อนรับยี่หวา “ฉันเห็นข่าวแล้วนะ เธอสุดยอดมากเลย เป็นเจ้าของแบรนด์เสื้อผ้าที่ดังระดับโลกตั้งแต่อายุยังน้อย”
“ขอบคุณค่ะ”
“หม่ามี๊!” เรนจิตะโกนเรียกยี่หวาเสียงดังจากชั้นบน ก่อนจะค่อยๆ เดินลงบันไดมา เพราะเขาไม่กล้าวิ่งบนบันไดแล้ว “เรนคิดถึงหม่ามี๊มากเลยครับ เรนเห็นโชว์แล้วยินดีด้วยนะครับ เป็นโชว์ที่ดีมากยกเว้นตอนท้ายที่มีคนมอบดอกไม้ให้หม่ามี๊” เรนจิพูดพร้อมกับเหลือบไปมองพ่อตัวเอง “เพราะปกติคนที่ต้องให้ดอกไม้หม่ามี๊ควรจะเป็นนางแบบมากกว่า”
วายุเงียบไม่กล้าพูดอะไร ที่เขามอบดอกไม้ให้เธอบนรันเวย์ก็ต้องขอบคุณนอร์เวย์ที่บังเอิญเจอเขาที่หน้างานแถมยังวางแผนการนี้ให้เขาอีก การได้แสดงความเป็นเจ้าของเธอต่อหน้าคนทั่วโลกเขาย่อมไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว
“ไม่ดีเหรอครับ จากนี้ก็จะได้ไม่มีใครมาแย่งหม่ามี๊ไปจากเรนอีกไง” ยี่หวาช่วยพูดให้เพราะดูแล้วครั้งนี้เรนจิน่าจะโกรธมาก
แล้วก็เป็นไปตามคาดเรนจิเมินพ่อตัวเองหนักกว่าทุกทีจริงๆ “หม่ามี๊คงเหนื่อยมากแล้วเราสองคนกลับคอนโดหม่ามี๊กันเถอะครับ วันนี้หม่ามี๊นอนกับเรนแค่สองคนนะ”
“พ่อเขาเป็นห่วงเรนมากนะ เพราะการที่เรนจะต้องนั่งเครื่องไปกลับมันไม่เป็นผลดีกับร่างกายของเรนเลย อีกอย่างพ่อเขาก็นั่งเครื่องไปรับหม่ามี๊ยังไม่ได้พักเลย เรนไม่สงสารพ่อเหรอ”
“พ่อไม่ยอมบอกอะไรผม”
“ก็ถ้าพ่อบอกลูก ลูกก็จะต้องขอตามไปด้วยแน่นอน” ตอนนี้เขาเข้าใจยี่หวาอย่างถ่องแท้แล้วว่าทำไมเธอถึงต้องแอบไปปารีสและเหลือทิ้งไว้เพียงจดหมายให้เขา
ยี่หวาพยักหน้าเห็นด้วย เพราะเธอเองก็ทำแบบเดียวกับที่วายุทำ “ถ้าเรนโกรธพ่อ แสดงว่าเรนก็โกรธหม่ามี๊ด้วยใช่ไหม”
“ถ้าเรนโกรธหม่ามี๊ เรนโกรธตัวเองดีกว่า” โกรธที่ไม่เคยโกรธหม่ามี๊ได้เลย
“งั้นเรนให้อภัยพ่อเขาได้ไหมครับ”
“ก็ได้ครับ” เรนจิพูดด้วยน้ำเสียงไม่เต็มใจนัก ก่อนจะหันไปพูดย้ำกับวายุอีกรอบ “เป็นเพราะหม่ามี๊ขอหรอกนะ”
“แค่นั้นพ่อก็ดีใจแล้ว”
ขณะที่ยี่หวากำลังหลับอย่างสบายใจ หลังจากที่เหนื่อยสะสมมาทั้งเดือน แต่สุดท้ายก็โดนโทรศัพท์จากควิลเลอร์โทรมารบกวน “พี่ควิล! พี่ก็น่าจะรู้นะว่าหวาเหนื่อยขนาดไหน”
“ขอโทษ! พี่คิดว่าเราตื่นแล้วซะอีก เพราะตอนนี้สี่โมงเย็นแล้วนะ”
“หวายังนอนไม่ครบแปดชั่วโมงเลย” เธอจำได้ว่าเพิ่งจะนอนไปตอนสิบโมงเองนะ
“ก่อนเธอจะพูดอะไร ฉันให้เธอดูวันในโทรศัพท์ก่อน”
“จะวันอะไรได้ ก็วันอาทิตย์ไม่ใช่หรือไง…” ยี่หวาดึงโทรศัพท์ออกจากหูก่อนจะก้มดูวันบนหน้าจอ “ฮะ? วันจันทร์!!! วันมันหายไปไหนหนึ่งวัน”
“ดูท่าเธอจะนอนเยอะเกินไปแล้วนะ คงไม่ใช่ว่าเธอนอนตั้งแต่ลงจากเครื่องเมื่อวานใช่ไหม?”
“ก็ใช่”
“บ้าไปแล้ว! เธอนอนตั้งแต่เช้าเมื่อวานยันเย็นวันนี้เลยนี่นะ ไม่ใช่แค่เหนื่อยสะสมแล้วมั้ง ฉันว่าเธอต้องป่วยแน่เลย”
“อาจจะ ก็สงสัยอยู่ว่าทำไมข้างเตียงมีน้ำเกลือแขวนอยู่ด้วย ว่าแต่พี่โทรมาทำไม”
“เธอเป็นอะไรมากไหมเนี่ย ถึงขั้นต้องให้น้ำเกลือเลยเหรอ? ...” เมื่อควิลเลอร์เห็นว่ายี่หวาไม่ตอบจึงพูดขึ้นอีกครั้ง “ก็วันนี้ต่างก็มีนักข่าวมาออตรงหน้าทางเข้าบริษัท เพราะต้องการสัมภาษณ์เธอน่ะสิ แถมยังมีสายเรียกเข้าอีกเกือบร้อยกว่าสาย จนฉันปวดหัวหมดแล้ว”
“ปฏิเสธไม่ได้เหรอ?”