[ตอนที่ 181 เธอมีลูกแล้ว!]

ยี่หวาเมินพี่ชายตัวเองก่อนจะหันไปพูดกับคนที่อยู่ข้างๆ พีรพัฒน์ “พี่สตอร์ม สวัสดีค่ะ”

“ไม่เจอกันนาน สวยขึ้นกว่าเดิมอีกนะเรา” ถ้าไม่ติดว่ายี่หวาเป็นญาติกับเขา เขาคงจีบเธอไปนานแล้ว

“เป็นผู้หญิงต้องไม่หยุดพัฒนาตัวเองค่ะ”

“จริงสิ เราจะไปทักตากับยายหน่อยไหม ทั้งสองท่านนั่งอยู่ตรงนั้น” พีรพัฒน์พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นใจนัก เพราะกลัวว่ายี่หวาจะปฏิเสธ

“ไปก็ได้ค่ะ” เพราะยังไงคนจัดงานนี้ก็คือพวกเขา “คุณไปด้วยกันนะคะ”

“อืม” ได้เปิดตัวทั้งทีวายุย่อมไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว

พอยี่หวาเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าพริมโรสกับมาร์คัส ทั้งสองคนก็รีบลุกขึ้นต้อนรับเธอทันที “ยายดีใจมากเลยที่หลานมาวันนี้”

“สวัสดีค่ะคุณหญิง คุณท่าน” ยี่หวายกมือไว้อย่างมีมารยาท

สีหน้าของสองผู้เฒ่าแย่ลงทันที ตอนนี้พวกเขาได้แต่ทำใจยอมรับเพราะไม่กล้าเรียกร้องให้เธอกลับมาแล้ว สิ่งที่เธอเจอตอนที่ถูกพวกเขาทอดทิ้งมันหนักหนาสาหัสมากเกินไป ไม่ว่าพวกเขาจะทำยังไงมันก็ไม่อาจชดเชยกับสิ่งที่เธอเคยเจอมาได้เลย แต่อย่างน้อยๆ พวกเขาก็อยากจะอยู่เพื่อเป็นที่พึ่งของเธอในสักวัน ได้ทำหน้าที่ปกป้องเธอบ้าง

“ผู้ชายคนนี้สามีของหลานใช่ไหม” มาร์คัสพูดขึ้นเพราะไม่อยากให้บรรยากาศมันเงียบเกินไป

“ใช่ค่ะ”

“สวัสดีครับ รู้สึกเป็นเกียรติมากที่ได้พบท่านทั้งสอง” วายุโค้งตัวให้ผู้เฒ่าทั้งสองด้วยความสุภาพ

“ส่วนนี่ก็ลูกชายของฉันค่ะ”

“สวัสดีครับคุณตาทวด คุณยายทวด” เรนจิยกมือไหว้พร้อมกับเอ่ยด้วยท่าทางใสซื่อ ทั้งที่ในใจเขากำลังมีแผนการที่ยิ่งใหญ่

เมื่อวันก่อนเขาได้แอบดูที่หม่ามี๊สัมภาษณ์ เขารู้ว่าที่หม่ามี๊ไม่อยากให้เขาดูเพราะกลัวเขาจะเป็นห่วงและคิดมาก แม้เขาจะอยากร้องไห้แค่ไหนแต่ก็ทำไม่ได้เนื่องจากร้องไห้ไปก็ไม่มีประโยชน์ เรื่องทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว แต่เขาก็อยากให้หม่ามี๊ที่ต้องอยู่คนเดียวมาตลอดมีครอบครัวที่อบอุ่น หม่ามี๊เจอเรื่องร้ายๆ มาเยอะแล้ว เขาก็อยากให้หม่ามี๊เจอเรื่องดีๆ บ้าง

พริมโรสที่ได้ยินคำนั้นถึงกับน้ำตาซึม รีบย่อตัวลงไปกอดเรนจิ “เหลนของยาย เป็นเด็กที่น่ารักจริงๆ เลย”

“ดูก็รู้ว่าเป็นเด็กที่ฉลาดมาก แถมยังหล่อตั้งแต่เด็กเลย” สีหน้ามาร์คัสปลาบปลื้มปิติเป็นอย่างมาก เขารู้ว่ายี่หวาไม่ได้เป็นคนบอกว่าพวกเขาเป็นใครแน่ๆ แถมสามีเธอที่ดูจะเชื่อฟังเธอขนาดนั้นก็คงไม่พูด เขามั่นใจเลยว่าเด็กคนนี้ต้องหาข้อมูลมาเอง ไม่คิดว่าอยู่ๆ ก็จะมีเหลนที่น่ารักขนาดนี้ เพราะหลานชายทั้งสองคนของเขาอายุจะ 30 กันอยู่แล้ว แต่แค่แฟนยังไม่มีเลย

แม้ยี่หวาจะไม่รู้ว่าเรนจิต้องการที่จะทำอะไร แต่เธอก็ไม่ได้มีท่าทีแสดงออกว่าไม่พอใจแต่อย่างใด อย่างน้อยเรนจิเองก็มีสายเลือดของตระกูลนี้อยู่

“เหลนชื่ออะไรเอ่ย แล้วปีนี้อายุกี่ขวบแล้วจ๊ะ”

“ผมชื่อเรนจิครับ ปีนี้ห้าขวบแล้วครับ” เรนจิพูดพร้อมกับชูห้านิ้วด้วยท่าทางน่ารักน่าเอ็นดู

“หืม? ห้าขวบเองเหรอ ยังเด็กแต่ถ้อยคำฉะฉาน สมแล้วที่เป็นลูกชายของท่านประธานภูวิศ” คอสมอสที่เดินมาจากไหนไม่รู้เอ่ยชมเรนจิก่อนจะยื่นมือไปตรงหน้าวายุ “ยินดีที่ได้พบ”

ซึ่งวายุก็ไม่รอช้ารีบเอื้อมมือไปจับพร้อมกับโค้งตัวเล็กน้อย “สวัสดีครับ”

“ไม่คิดว่าหลานสาวฉันจะมีสามีและลูกชายที่ดีขนาดนี้”

“คนที่โชคดีคือผมมากกว่าครับ”

“หวานกันเหมือนในข่าวจริงๆ” คอสมอสหัวเราะเล็กน้อย จากนั้นก็หันไปพูดกับยี่หวา “นี่เป็นครั้งแรกที่เราพบกันสินะ เวลาเธอมาที่บ้านทีไรลุงไม่เคยอยู่เลย ได้ข่าวว่าเธอเคยช่วยเจ้าสองแฝดไว้ด้วย ขอบคุณมาก”

“ไม่เป็นไรค่ะ”

ในขณะที่ทุกคนกำลังคุยกันอยู่นั้น รู้ตัวอีกทีแขกภายในงานก็เยอะขึ้นกว่าเดิมมาก แถมยังมีประธานบริษัทบางคนเดินมาหาวายุเพื่อคุยเรื่องธุรกิจอีก

“คุณไปคุยธุระเถอะค่ะ ไม่ต้องห่วงฉัน” ยี่หวากระซิบที่ข้างหูของวายุ

“มีเรื่องอะไรรีบโทรหาฉัน”

“มีเรนคอยปกป้องอยู่สบายใจได้ค่ะ”