[ตอนที่ 182 ฉันจะเป็นคนจบเรื่องนี้ให้เอง]

สิ้นเสียงดาหลาทุกคนภายในงานก็แตกตื่นตกใจทันที

ยี่หวาลูบหัวเรนจิเบาๆ ก่อนจะพยักหน้าและเอ่ยด้วยเสียงเรียบที่แสดงถึงความไม่พอใจ “ค่ะ นี่คือลูกชายแท้ๆ ของหวา แต่คุณดาหลาควรจะไปเรียนเรื่องมารยาทใหม่นะคะ เพราะเธอถามฉัน ไม่ใช่คุณ!”

“นี่แกหาว่าฉันสอดอย่างนั้นเหรอ! ถ้าอย่างนั้นแกก็อย่างลืมบอกพวกนักข่าวไปด้วยล่ะว่าแกมีลูกตั้งแต่อายุ 18 แถมตอนนั้นคุณวายุก็ไม่รู้ไปอยู่ที่ไหนปล่อยให้แกต้องอุ้มท้องอยู่คนเดียว”

“ฮะ? นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น ท่านประธานทิ้งยี่หวาอย่างนั้นเหรอ?” นักข่าวคนหนึ่งเอ่ยออกมาด้วยความตกใจ

ซึ่งคนอื่นๆ ก็ไม่รอช้ารีบเอ่ยขึ้นเช่นกัน “ไม่น่าจะเป็นไปได้นะ ท่านประธานรักเธอขนาดนั้น ดาหลาต้องกุเรื่องโกหกอะไรอีกแน่เลย”

ยี่หวาจ้องไปที่ดาหลา นัยต์ตาฉายแววโกรธเกรี้ยวสุดขีด “ดาหลา เธอจะทำร้ายหรือว่าร้ายฉันยังไงฉันไม่เคยโกรธแค้นเธอเลย แต่การที่เธอมาระรานครอบครัวของฉัน ฉันยอมไม่ได้!”

“แกอย่ามาพูดดีหน่อยเลย ที่ฉันต้องมีชีวิตแบบนี้ก็ไม่ใช่เพราะแกหรือไง! แล้วไหนจะเรื่องแม่ฉันที่โดนแกตบอีก แกยังกล้าพูดอีกเหรอว่าไม่เคยโกรธแค้นพวกเรา!” ดาหลาตะคอกใส่ยี่หวาด้วยความอาฆาตเมื่อนึกถึงสิ่งที่เธอต้องเจอก่อนหน้านี้

“เธอจ้างคนมาทำร้ายฉันทำให้เรนต้องเจ็บตัวไปด้วย ส่วนแม่ของเธอก็ทำร้ายแม่ฉันจนต้องตาย เธอเองก็รู้ดีไม่ใช่เหรอดาหลา! อีกอย่างฉันปล่อยให้เธอมีชีวิตอิสระนานแล้ว และฉันก็ไม่เคยได้ไปยุ่งกับเธออีกเลย”

“หมายความว่ายังไง!” พริมโรสตะโกนเสียงดัง พร้อมกับจ้องเขม็งไปที่ดาหลา “เรื่องที่หลานฉันพูดหมายความว่ายังไง แม่เธอทำอะไรลูกสาวฉัน!”

!!!

สิ้นเสียงพริมโรสภายในห้องก็เงียบสงัดลงทันที นักข่าวแต่ละคนทำหน้าตาเหรอหรา ก่อนจะพูดออกมาราวกับคนบ้าเสียสติ

“ฮะ? ที่คุณหญิงพริมโรสพูดหมายความว่ายังไง อะไรหลานฉัน และอะไรคือลูกสาว คุณหญิงไม่ได้มีแต่ลูกชายหรอกเหรอ”

“คงไม่ใช่ว่ายี่หวาเป็นหลานของคุณหญิงพริมโรสหรอกนะ…เฮ้ย! เรื่องนี้มันไม่ตลกเลยนะ”

“ไม่กล้าจะคิดเองเลย ตอนนี้สมองประมวลผลไม่ทันแล้ว ไม่รู้จะตกใจเรื่องอะไรก่อนดีแล้ว!”

“คุณหญิงเกี่ยวอะไรด้วย เรื่องนี้มันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับคุณหญิงเลยนะคะ” ดาหลาหันไปพูดกับพริมโรสด้วยสายตาที่มองเหมือนกำลังจะบอกว่า ‘ยัยแก่นี่กำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไร’

“ทำไมฉันจะไม่เกี่ยว ก็ในเมื่อยี่หวาเป็นหลานสาวแท้ๆ ของฉัน!”

ดาหลาที่ได้ยินถึงกับชะงักถอยหลัง เธอส่ายหัวไปมาราวกับคนเสียสติ “เป็น…เป็นไปไม่ได้! ยัยยี่หวาที่ไม่มีแม่นี่นะจะมียาย ไม่มีทาง!”

ส่วนยี่หวาได้แต่มองไปที่พริมโรสด้วยแววตาเรียบเฉย ไม่แสดงท่าทีใดๆ ออกมา เธอไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะประกาศออกไปโดยไม่ถามความเห็นใดๆ จากเธอ ทั้งที่เธอก็บอกตลอดว่าไม่อยากเกี่ยวข้องกับพวกเขา

แล้วถ้าเกิดว่าเธอทำหน้าเหมือนไม่ยอมรับมันก็จะต้องเป็นประเด็นขึ้นมาอีก เธอเองก็ไม่ได้อยากจะทำให้คนบ้านนี้ดูแย่ในสายตาคนอื่น เพราะถึงยังไงพวกเขาก็ไม่ได้ทำร้ายเธอ เพียงแต่พวกเขาแค่ทอดทิ้งเธอเท่านั้น

“พอเถอะดาหลา ที่ผ่านมาคุณยังทำร้ายน้องสาวผมไม่พอเหรอ คุณยังต้องการอะไรอีก แล้วก็เรื่องคุณภูวิศคุณย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น”

“น้องสาว? เหอะ! น้องสาวอะไร ยัยนี่เป็นลูกคนเดียว พวกแกปกป้องยี่หวาจนเป็นบ้ากันไปหมดแล้ว!” ดาหลาพูดพร้อมกับจ้องมองไปที่พวกเขาอย่างเหยียดแคลน

“เอะ? น้องสาวอะไรอีก ยี่หวาเป็นน้องสาวของพีชเหรอ ทั้งสองคนเกี่ยวข้องกันได้ยังไง”

“ผมตามไม่ทันแล้ว นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย! ไหนจะเรื่องคุณภูวิศ เรื่องหลานสาว แล้วยังมีเรื่องน้องสาวอีก”

“งงเหมือนกัน ไม่รู้จะตกใจเรื่องไหนก่อนแล้ว”

“เรื่องที่สำคัญตอนนี้คือเรื่องตอนที่ยี่หวาท้องแล้วคุณภูวิศไปไหน ทำไมถึงไม่มาดูแลยี่หวาอย่างที่ดาหลาบอก”

ยี่หวาแสยะยิ้มออกมาและมองดาหลาด้วยแววตาสมเพช “ในเมื่อเธอจบ ได้! ฉันจะเป็นคนจบเรื่องนี้ให้เอง”