[ตอนที่ 183 ให้ฉันได้ปกป้องเธอบ้าง]

พรึบ!

เคร้ง!

ตุบ!

วายุที่โผล่มาจากไหนไม่รู้ใช้ฝ่ามือหนาจับไปที่แขนของดาหลาส่วนอีกมือรีบดึงมีดออก ก่อนจะหักให้ไขว้หลังกันและใช้เท้าเตะไปที่ข้อพับเพื่อให้เธอล้มลง

“โอ๊ย!!!”

เพราะเสียงร้องของดาหลาทำให้ยี่หวาต้องหันมาดูเหตุการณ์ มือของเธอปิดตาเรนจิไว้ เพราะไม่อยากให้เขาเห็นภาพตรงหน้า ส่วนเรนจิที่ไม่ได้ยินเสียงอะไรก็ร้องไห้โฮออกมา มือทั้งสองข้างกอดคอยี่หวาไว้แน่นจนลืมไปว่าเขามีมือที่จะดึงหูฟังออก

“จัดการต่อด้วย” สิ้นเสียงวายุก็มีเจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายเดินเข้ามาใส่กุญแจมือที่ข้อมือของดาหลา และพยายามลากเธอที่ดิ้นอย่างเอาเป็นเอาตายออกไปจากงาน

“กรี๊ด! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ! ถ้าชีวิตฉันพังยัยยี่หวาต้องพังด้วย! ฉันจะฆ่ามัน! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!!! เพราะแกทำให้ชีวิตฉันกับแม่พัง! ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่!”

พอดาหลาออกไปจากงาน ทุกคนก็ถอนหายใจออกมาพร้อมกันอย่างมิได้นัดหมาย “น่ากลัวเกินไปแล้ว! สมแล้วที่เป็นแม่ลูกกัน เอะอะก็จะฆ่าจะแกงอย่างเดียว”

“ดีนะที่ไม่มีใครเป็นอะไร เมื่อกี้ตอนที่ดาหลาพุ่งเข้าไปหายี่หวาฉันเกือบจะหยุดหายใจแล้ว”

“ไม่คิดว่าท่านประธานภูวิศจะมีทักษะแบบนี้ด้วย เมื่อกี้ท่านประธานเท่มากเลย โชคดีจริงๆ ที่ฉันไลฟ์สด”

“หัวใจฉันเกือบหยุดเต้น ใครจะไปคิดว่าอยู่ดีๆ ยัยผู้หญิงบ้านั่นจะหยิบมีดออกมาแทงคน ทำตัวเป็นฆาตกรเหมือนแม่ไม่มีผิด”

ยี่หวาที่เห็นว่าสถานการณ์สงบแล้วก็ถอดหูฟังให้เรน ดูเหมือนว่าลูกชายเธอจะตกใจมากไปหน่อยจนสมองไม่สั่งการ

“ฮือ~ เรนคิดว่าหม่ามี๊จะโดนผู้หญิงคนนั้นแทงซะแล้ว”

“หม่ามี๊ไม่เป็นอะไร เรนอย่าร้องไห้เลยนะ” ยี่หวาพูดปลอบลูกชายตัวน้อยในอ้อมกอดที่กลายเป็นเด็กขี้แยไปเสียแล้ว เธอลูบหัวเขาเบาๆ อย่างอ่อนโยน

“เธอกับเรนปลอดภัยนะ” วายุรีบเข้าไปดูยี่หวากับเรนจิอย่างเป็นห่วง เขาไม่คิดว่าเรนจิจะร้องไห้ต่อหน้าคนทั้งงานแบบนี้

“ขอบคุณค่ะ ถ้าไม่ได้คุณฉันกับเรนต้องแย่แน่เลย รู้แบบนี้ไม่ใส่ชุดนี้มาก็ดีหรอก แล้วคุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ”

“ไม่เป็นไร ให้ฉันได้ปกป้องเธอบ้างเถอะ” วายุพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ เธอไม่คิดจะให้เขาได้ปกป้องเธอเลยใช่ไหม

“คุณก็เป็นเกราะป้องกันของฉันอยู่แล้ว” ดวงตายี่หวาเจิดจ้าเต็มไปด้วยประกายแห่งความรักไคร่

“คู่นี้ขนาดเพิ่งผ่านความเป็นความตายมายังหวานกันได้อีก ยอมแล้ว!” เสียงนักข่าวคนหนึ่งตะโกนขึ้นทำเอาคนอื่นๆ ถึงกับพยักหน้าเห็นด้วย

“เชื่อแล้วว่ายี่หวาเป็นแมวเก้าชีวิต ดูเธอจะชินกับการเสี่ยงตายแล้ว ทั้งที่คนจะโดนแทงเป็นเธอแต่กลับกลายเป็นพวกเราเองที่หวาดกลัว”

“ไหนความกลัวในตัวเธอก่อน ฉันเจอแต่ความคลั่งรัก!”

“ว่าแต่สรุปแล้วยี่หวาเป็นหลานสาวของคุณหญิงพริมโรส และยังเป็นน้องสาวของพีชด้วยใช่ไหม”

“ใช่ครับ ยี่หวาเป็นน้องสาวแท้ๆ ของผม” พีรพัฒน์เอ่ยตอบแทน เพราะรู้ว่าน้องสาวเขาคงกำลังไม่พอใจที่อยู่ๆ พวกเขาก็ประกาศออกไปแบบนี้ และขืนให้ยายเขาเป็นคนพูดย้ำอีกมีหวังยี่หวาได้โกรธกว่าเดิมแน่

“แสดงว่าพ่อของคุณก็คือดนัยณัฐเหมือนกันงั้นเหรอ”

“ถ้าตามสายเลือดก็ใช่ครับ พอดีช่วงนั้นเกิดปัญหาทางบ้านนิดหน่อย ผมก็เลยต้องมาอยู่กับยายตั้งแต่เด็กเลยไม่ได้ติดต่อกับผู้ชายคนนั้น”

ยี่หวาอยากจะมองบนใส่ ปัญหาทางบ้านอะไรกัน แสดงละครเก่งอีกแล้ว

“แล้วพีชเองก็อยู่เมืองไทยตั้งนานแล้วทำไมไม่กลับไปหาพ่อบ้างคะ?”