[ตอนที่ 184 ชดใช้กรรม]

ภายในคืนเดียวกันนั้นเอง

หลังจากที่ตำรวจทั้งสองนายพาตัวดาหลาออกมาจากงานแล้ว ก็ขับรถมายังโกดังแห่งหนึ่งซึ่งบริเวณโดยรอบมีแต่ป่า หรือก็คือไม่ว่าจะร้องเสียงดังแค่ไหนก็ไม่มีใครได้ยิน

“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ! ที่นี่ที่ไหน!?! พวกแกพาฉันมาทำอะไรที่นี่!” ดาหลาตะโกนออกมาเสียงดัง พร้อมกับดิ้นอย่างสุดแรงเกิดจนข้อมือที่มีกุญแจมือคล้องอยู่เลือดออก แต่วินาทีนี้เธอมีแต่ความหวาดกลัวจนไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด

“ไม่ต้องห่วง พวกผมสองคนไม่สนใจสิ่งสกปรกอย่างคุณหรอก แต่ก็มีคนที่เขาให้ความสนใจอยู่” ว่าจบชายคนหนึ่งก็ลากขาดาหลาเข้าไปในโกดังร้าง จนตัวเธอที่ไถลไปกับพื้นขรุขระเกิดรอยถลอกจนเลือดออกเต็มตัว

“กรี๊ด!!! ปล่อยฉันเถอะ ฮือ…ฉันเจ็บ อย่าลากฉันแบบนี้! ...โอ๊ย!!!” ดาหลาร้องไห้คร่ำครวญให้ผู้ชายตรงหน้าปล่อยเธอแต่ก็ไม่มีผล แถมเขายังโยนเธอเข้าไปในตู้คอนเทนเนอร์ที่ตั้งอยู่ในโกดังอีก

และเนื่องจากข้อมือเธอขยับไม่ได้ทำให้ตัวเธอกลิ้งไปกับพื้น จนใบหน้าที่เธอห่วงแหนเกิดรอยแผล

“พวกแกมันตำรวจปลอม! ฉันจะแจ้งจับแก! ฉันจะฟ้องคุณวายุ! พวกแกไม่มีสิทธิ์ทำกับฉันแบบนี้!”

“เหอะ! แล้วเธอมีสิทธิ์อะไรฟ้องผู้ชายคนนั้น เขาคงจะมาช่วยผู้หญิงที่จะทำร้ายภรรยาเขาอยู่หรอก”

“สิ่งที่เธอทำมาทั้งหมด ถึงเวลาที่เธอต้องชดใช้กรรมแล้ว ขอให้โชคดี หึ…หึ”

ผู้ชายทั้งสองคนล็อกประตูจากทางด้านนอกพร้อมกับแขวนกุญแจตู้คอนเทรนเนอร์และกุญแจมือไว้ที่หน้าตู้ให้เห็นได้ชัด จากนั้นก็เดินออกมาจากโกดังก่อนจะส่งข้อความหาผู้หญิงคนหนึ่ง

[เรียบร้อยแล้วครับ]

คุณผู้หญิงกลุ่มหนึ่งพอได้รับข้อความดังกล่าวมาแล้วก็ไม่รอช้าไปยังสถานที่นัดหมายทันที เมื่อมาถึงก็รีบไขกุญแจตู้คอนเทนเนอร์เข้าไป ข้างในพบกับดาหลาที่นอนหลับตัวสั่นระริกหวาดกลัวและร้องไห้อยู่

ซึ่งมันเป็นท่าทางที่ดูน่าสมเพชมากกว่าน่าสงสาร “ลากตัวมันออกมาข้างนอก!”

สิ้นเสียงคำสั่งของผู้เป็นนาย ชายร่างกำยำคนหนึ่งก็เดินไปจับขาดาหลาแล้วโยนออกมาข้างนอกจนร่างเธอกระแทกกับพื้นเสียงดัง

ปั้ก…!!!

“โอ๊ยยย!!! อะไรเนี่ย! พวกป้าเป็นใคร!” ดาหลาตะโกนออกมาอย่างหัวเสีย เพราะไม่คิดว่าจะถูกทำให้ตื่นด้วยวิธีนี้ แต่ทันทีที่เธอนึกได้ว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นก็รีบเซถลาไปเกาะขาคุณผู้หญิงท่านหนึ่ง “คุณผู้หญิงช่วยฉันด้วย! ฉันถูกขัง! ฉันถูกทำร้า…อ่อก!!!”

ปั้ก…!!!

ยังไม่ทันที่ดาหลาจะพูดจบก็ถูกถีบเสียก่อน จนเธอรู้สึกจุกเป็นอย่างมาก “อย่าเอาร่างกายสกปรกของเธอมาแตะต้องตัวฉัน”

“อึก…คุณหญิงช่วยพาฉันออกไปจากที่นี่ได้ไหมคะ” ดาหลาพนมมือไหว้ขอร้องอ้อนวอน น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด

“หึ…หึ ทำไมพวกฉันต้องช่วยเธอ ในเมื่อพวกฉันเป็นคนสั่งให้คนจับตัวเธอมาเอง ยัยผู้หญิงสกปรก”

“มะ…หมายความว่ายังไง”

ผู้หญิงคนหนึ่งทนความเสแสร้งของดาหลาต่อไปไม่ไหว จึงหยิบรูปถ่ายหลายสิบใบออกมาจากในกระเป๋าและปาใส่หน้าเธอ

พรึบ!

นี่มันเรื่องอะไรกัน…!?!

คนพวกนี้มีรูปพวกนี้ได้ยังไง

“ไง…ถึงกับพูดไม่ออกเลยเหรอ? แล้วก็เธอคงไม่รู้สินะว่าผู้ชายที่เธอไปนอนด้วยทั้งหมดนี้…เป็นสามีของพวกฉัน! ยัยร่าน!!!”

เพียะ…!!!

คุณหญิงท่านหนึ่งฟาดมือลงบนใบหน้าของดาหลาอย่างจัง และก็มีผู้หญิงอีกคนเดินไปดึงผมดาหลาเพื่อให้เธอเงยหน้าขึ้นจะได้ตบได้สะดวก

เพียะ…!!!

เพียะ…!!!

“พอเถอะ…” เสียงคุณผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นเหมือนจะห้าม แต่ก็ไม่ใช่… “ดิฉันคิดว่าคุณหญิงท่านนี้ไม่ควรเอามืออันแสนงดงาม ไปโดนหน้าของผู้หญิงแบบนี้”

“ก็จริง! เอาแอลกอฮอล์มาล้างมือฉันซิ” เธอหันไปสั่งผู้ชายที่ติดตามเธอมาด้วย “ถ้าอย่างนั้นก็ต้องชำระร่างกายเธอหน่อย ไปเอาถังใส่น้ำมา!”

“ครับ!”

จากนั้นชายสองคนก็ยกถังน้ำมาตั้งตรงหน้าดาหลาตามที่คุณผู้หญิงสั่ง “จับหัวมันกดลงไปในน้ำ” พวกเขาพยักหน้ารับคำสั่งก่อนจะจับตัวดาหลามาตรงหน้าถังน้ำ

“ไม่นะ!!! พวกคุณจะทำแบบนี้กับฉันไม่…อึก…อึก…” เสียงดาหลาขาดหายไปเมื่อหัวของเธอจมลงอยู่ใต้น้ำ

ช่วยด้วย…!

หายใจ…ไม่ออก…

ทำไมการจมน้ำ…มันถึงได้…ทรมานขนาดนี้…

“ดูเหมือนว่าเธอจะสลบไปแล้วครับ” ชายคนหนึ่งพูดขึ้นเมื่อเห็นผู้หญิงที่เขาจับตัวอยู่นั้นหยุดดิ้น

“โดนแค่นี้ยังน้อยไป ได้ข่าวว่าที่ผู้หญิงคนนี้ทำกับภรรยาของคุณภูวิศแรงกว่านี้ คุณผู้หญิงท่านนั้นจมน้ำจนความจำเสื่อม”

“เงยหน้ามันขึ้นมาก่อน เราจะปล่อยให้มันตายไปง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้ นายทำยังไงก็ได้ให้ผู้หญิงคนนี้ฟื้นขึ้นมา”

“ครับคุณหญิง”

…..