[ตอนที่ 186 โชว์หวานแบบไร้ตัวตนน่าหมั่นไส้ที่สุด!]

“ขอสัมภาษณ์หน่อยค่ะ ไม่ทราบว่าได้คุยกับพ่อครั้งแรกแล้วรู้สึกยังไง” ทันทีที่พีรพัฒน์เดินออกมาจากห้อง ยี่หวาก็กำมือเปรียบเสมือนเป็นไมโครโฟนพร้อมกับยื่นไปตรงหน้าพี่ชายตัวเอง

“ไม่ต้องเลยคุณนักข่าวท่านนี้ ก่อนจะตอบคำถาม ผมขอถามคุณกลับก่อนว่าทั้งที่คุณเองก็เริ่มรู้สึกเสียใจ แล้วทำไมคุณถึงไม่กลับไป”

“พี่พีชไม่เจอแบบหวาไม่มีทางเข้าใจหรอก หวาเคยเกือบจะตายเพราะเขามาแล้ว เพราะฉะนั้นเขาจึงจัดอยู่ในรายชื่อที่หวาจะไม่เข้าไปเกี่ยวข้องอีก”

“เดี๋ยวพี่ลบชื่อนั้นออกให้เอง”

“ทำไม? รู้สึกสงสารเขาหรือไง เห็นก่อนหน้านี้ยังเข้าข้างน้องสาวคนนี้อยู่เลย เปลี่ยนสีไวชะมัด” ยี่หวาบ่นอุบอิบให้กับพี่ชายตัวเอง แต่เธอก็เข้าใจ เพราะเขาไม่เคยเห็นผู้ชายคนนั้นในมุมร้ายกาจ

“อืม ตอนนี้พ่อเองก็เหลือตัวคนเดียว ไม่มีญาติที่ไหนมาคอยดูแลด้วย จะมีก็แต่พี่กับเราสองคนที่เป็นลูก”

ยี่หวาไม่รอช้ารีบเอ่ยปฏิเสธทันที “โนโน พี่คนเดียว! โชคดีจริงๆ ที่หวาเป็นคนเด็ดขาด”

“ทำเป็นพูด เราก็เด็ดขาดกับคนที่เคยทำร้ายเราเท่านั้นแหละ ลองเป็นคุณภูวิศหรือเรนจิพูดอะไรนิดหน่อยสิ เราเองก็คล้อยตามพวกเขาแบบไม่มีเหตุมีผลเลย”

“สามีกับลูกย่อมไม่มีข้อยกเว้นอยู่แล้ว”

“โชว์หวานแบบไร้ตัวตนน่าหมั่นไส้ที่สุด!”

เมื่อแยกกับพีรพัฒน์แล้วยี่หวาที่ไม่รู้จะไปไหนจึงตัดสินใจไปหาวายุที่บริษัท วันนี้เธอลาหยุดเองเพื่อที่จะไปโรงพยาบาล ตอนนี้ก็เลยว่างมาก

พิชญไพศาลกรุป

ทันทีที่ยี่หวาเดินเข้ามาข้างใน พนักงานที่อยู่ชั้นหนึ่งก็พร้อมใจกันยืนต้อนรับเธอ และพอสังเกตดีๆ รู้สึกว่าพวกเขาจะสดใสเป็นพิเศษ

ยี่หวาไม่รอช้ารีบเดินไปที่จุดประชาสัมพันธ์ เพราะเธอเองก็อยากจะรีบขึ้นไปข้างบนแล้ว “สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าตอนนี้ฉันสามารถขึ้นไปพบท่านประธานได้ไหมคะ?”

“ได้ค่ะ เชิญเลยค่ะ” พนักงานสาวคนดังกล่าวรีบพยักหน้าทันที ก่อนจะนำทางยี่หวาไปยังลิฟต์วีไอพี

เธอไม่คิดเลยว่าขนาดผู้หญิงคนนี้เป็นภรรยาของท่านประธานแท้ๆ อีกทั้งยังเป็นถึงดาราชื่อดังแต่ก็ไม่ถือตัว แถมยังดูให้เกียรติเธอที่เป็นพนักงานกระจอกๆ ด้วย

แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้ไม่มีเรื่องอะไรสำคัญไปกว่าที่ผู้หญิงคนนี้เป็นเหมือนพระเจ้ามาโปรดบริษัท

พวกเรารอดตายแล้ว…

จากการที่ผู้หญิงคนนี้เดินมาถามเธอ แสดงว่าท่านประธานเองก็คงยังไม่รู้ว่าภรรยาจะมาหา

ยี่หวาไม่ได้คิดไปเองแน่ๆ เธอรู้สึกได้ว่าพวกเขาดูยินดี สดใส และดีใจเป็นพิเศษ เมื่อเห็นเธอ แต่เธอก็คิดไปเองได้ไม่นาน เพราะทันทีที่ลิฟต์มาถึงชั้นบนสุดและเปิดออกเธอก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำตะคอกมาทางเธอ

“ใครอนุญาตให้คุณใช้ลิฟต์ตัวนี้!”

ยี่หวาที่ก้มดูโทรศัพท์อยู่ยังไม่ทันได้เงยหน้าขึ้น แต่พอเธอได้ยินเสียงก็รู้ทันทีว่าเป็นใคร เธอไม่รอช้ารีบเอื้อมมือไปกดปิดลิฟต์ และในจังหวะที่ลิฟต์กำลังจะปิดยี่หวาก็เงยหน้าขึ้นสบตาคนตรงหน้า

ร่างกายวายุแข็งทื่อทันที เขาไม่คิดว่าคนที่ขึ้นมาเมื่อกี้จะเป็นภรรยาของเขา กว่าจะรู้สึกตัวอีกทีประตูลิฟต์ก็ปิดไปแล้ว “ยี่หวา!!!”

เสียงวายุดังมากทำเอาพนักงานทั้งชั้นถึงกับสะดุ้งโหยง เกิดอะไรขึ้น!?! ท่านประธานโกรธอะไรใครอีกแล้วเหรอ ส่วนธาราธรที่ได้ยินพี่ชายตัวเองเรียกชื่อพี่สะใภ้ก็ยิ้มออกมาทันที แต่ก็ต้องหุบยิ้มเมื่อเห็นท่าทางร้อนรนของวายุและไม่พบเงาของยี่หวา

“อ่าว! นั่นพี่จะไปไหน? แล้วพี่สะใภ้ล่ะ?” ธาราธรรีบตะโกนถามขึ้น เมื่อเห็นวายุกำลังรีบร้อนรนกดลิฟต์สำหรับพนักงานทั่วไปอยู่

แต่วายุก็เดินเข้าไปในลิฟต์ก่อนที่เขาจะได้รับคำตอบเสียอีก…

มันเกิดอะไรขึ้น!?!

ช่วงนี้เขาคาดเดาอารมณ์พี่ชายตัวเองไม่ถูกเลย เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายอย่างกับผู้หญิงประจำเดือนมาอย่างนั้นแหละ

ผ่านไปสักพักประตูลิฟต์ธรรมดาก็เปิดออกอีกครั้ง แต่ทว่าครั้งนี้กลับเป็นพี่สะใภ้ของเขา ธาราธรที่เห็นดังนั้นก็รีบวิ่งไปหาเธอ “ยี่หวา! เธอมาได้ยังไง แล้วทำไมถึงใช้ลิฟต์ตัวนั้นล่ะ”

“เมื่อกี้ก็ใช้ลิฟต์วีไอพี แต่ก็โดนไล่เสียก่อน” ยี่หวาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเฉยชา ไม่ได้โกรธหรือโมโหแต่อย่างใด