[ตอนที่ 187 เวลานี้คำหวานก็ไม่ช่วยให้อารมณ์ฉันดีขึ้น]

ยี่หวาพยักหน้าพร้อมกับส่งยิ้มให้วายุ

“อืม ฉันก็คิดไว้อยู่แล้วว่าเป็นของฉัน เพราะฉันจำวันเดือนปีที่ผลิตและวันหมดอายุได้ คำถามคือ มันมาอยู่ในถังขยะของคุณได้ยังไง แล้วแผงในลิ้นชักข้างเตียงฉันที่บ้านเป็นของใคร” ใบหน้ายี่หวาดูยิ้มแย้มมากผิดกับน้ำเสียงที่ดูเฉยชา มันทำให้วายุรู้สึกขนลุกมาก

“ที่บ้านก็เป็นของเธอ”

“คุณใจดีถึงขนาดซื้อยาคุมฉุกเฉินให้ฉันกินเหรอ”

“แต่อันนั้นเป็นยาที่ฉันสั่งทำขึ้นเพื่อเธอ” วายุพูดจบแล้วแต่ยี่หวาก็ยังคงเงียบ มันแปลว่าเธอกำลังรอคำตอบต่อไปอยู่ “มันเป็นวิตามิน”

“คนมีอำนาจนี่มันดีจริงๆ อยากผลิตวิตามินให้มีลักษณะเหมือนยาคุมก็ได้ ยังไงก็ขอบคุณสามีที่เป็นห่วงฉันค่ะ…แต่ฉันไม่ต้องการ”

ตอนนี้วายุอยากให้ยี่หวาตะโกนด่าเขา ไม่ก็ทำหน้าโกรธหรือไม่พอใจใส่เขายังดีกว่าที่เธอยิ้มแบบนี้ มันทำให้เขากลัวเธอจริงๆ นะ

ยี่หวาที่เห็นวายุเงียบไปจึงพูดขึ้นต่อ “คุณรู้ใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงไม่อยากมีลูกคนที่สอง”

“อืม” วายุพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

“ในเมื่อคุณเองก็รู้ แล้วทำไมไม่นึกถึงฉันบ้าง ถ้าลูกเกิดมาเป็นอาร์เอชลบก็แสดงว่าโตไปเขาก็จะต้องใช้ชีวิตแบบฉันที่ต้องมานั่งภาวนาว่าจะมีเลือดในคลังหรือเปล่า แต่ถ้าเขาเกิดมาอาร์เอชบวกคุณรู้ใช่ไหมว่ามันเสี่ยงทารกดาวน์แค่ไหน”

“ฉันรู้ แต่ฉันมั่นใจว่าฉันจะทำทุกอย่างให้เธอกับลูกปลอดภัย”

“เวลานี้คำหวานก็ไม่ช่วยให้อารมณ์ฉันดีขึ้น วันนี้ฉันจะไม่กลับบ้าน ฝากไปรับเรนจิด้วย แล้วก็ไม่ต้องตามหาฉัน ถ้ารู้ว่าคุณตามเมื่อไหร่ฉันหนีไปต่างประเทศแน่” ยี่หวายื่นคำขาดก่อนจะเดินออกไปจากห้องทำงานของวายุ

เธอรู้ว่าวายุอยากมีลูกอีกคน แต่เขาก็ควรจะได้รับการยินยอมจากเธอก่อนไม่ใช่ทำอะไรตามอำเภอใจแบบนี้ เขาก็รู้ว่ากรุ๊ปเลือดเธอพิเศษเวลามีลูกคนที่สองต้องระวังเป็นอย่างมาก แล้วตั้งแต่ตอนนั้นมันก็ผ่านมาหลายเดือนแล้ว แถมช่วงนี้อาการของเธอก็แปลกๆ ซึ่งเธอคิดว่าน่าจะติดแล้ว…

ไม่รู้ว่าตอนนี้ลูกในท้องจะเป็นยังไงบ้าง เพราะตอนนั้นเธอกินยาคุมแล้วก็เลยไม่ได้นึกถึงเรื่องนี้ แถมช่วงที่ผ่านมาเธอเองก็ทำงานหนัก ต้องคอยบริหารทั้งสองบริษัทจนลืมเรื่องประจำเดือนไปเลย เพราะปกติเวลาเครียดประจำเดือนก็ชอบเลื่อนอยู่แล้ว อีกอย่างเธอก็ไม่มีอาการแพ้ท้องตั้งแต่เรนแล้ว เพียงแค่รู้สึกหิวกับง่วงเท่านั้น ซึ่งมันก็เป็นอาการปกติของคนที่ทำงานหนัก

แล้วตอนนี้เธอจะทำยังไงต่อดี ดันหนีวายุมาแล้วด้วย แต่ขืนให้อยู่ต่อมีหวังได้เป็นเรื่องใหญ่โตแน่

จะว่าไปในชีวิตเธอตอนนี้นอกจากวายุแล้ว เธอก็ไม่มีที่พึ่งตรงไหนแล้ว เพราะช่วงนี้พี่พีชก็ย้ายไปอยู่กับผู้ชายคนนั้นแล้ว ซึ่งเธอจะไม่ไปเหยียบบ้านหลังนั้นเด็ดขาด หรือว่าเธอต้องลดทิฐิแล้วไปขอคำปรึกษาจากผู้หญิงคนนั้น

เอาเถอะ! ตอนนี้เธอเองก็ไม่มีใครที่จะพึ่งได้แล้ว…

ยี่หวาขับรถมายังบ้านตระกูลคอนเทอวิลล์ ซึ่งพอเธอมาถึงเหล่าคนรับใช้ในบ้านก็ออกมาต้อนรับราวกับว่าเธอเป็นเจ้าของบ้าน

“หลานยาย!!!” พริมโรสตะโกนออกมาอย่างดีใจ เพราะไม่คิดว่ายี่หวาจะมาหาเธอจริงๆ ตอนที่สาวใช้ไปตามเธอดีใจมากคิดว่าตัวเองหูฟาด

“คุณหญิงสวัสดีค่ะ”

“ช่วงนี้เป็นไงบ้าง แต่ดูเหมือนจะอุดมสมบูรณ์ขึ้นนะ แบบนี้ค่อยดูดีหน่อย”

จริงๆ ด้วยสินะ…สายตาผู้ใหญ่ย่อมไม่ผิดพลาด

“คือฉันมีเรื่องอยากจะปรึกษาคุณหญิงหน่อยค่ะ”

“คงเป็นเรื่องซีเรียสสินะ ถ้าอย่างนั้นเข้ามานั่งดื่มชาก่อนจะได้ไม่เครียด ตอนนี้คนอื่นๆ ออกไปข้างนอกกันหมดปล่อยให้ยายอยู่กับสาวใช้เหงาๆ ไม่คิดว่าหลานจะมาหายายได้ถูกเวลาแบบนี้”

“ขอบคุณค่ะ”

ยี่หวาเดินไปพยุงพริมโรส แล้วพาท่านมานั่งยังโซฟาในห้องรับแขก “แล้วหลานมีเรื่องอะไรจะปรึกษายายเหรอ”