[ตอนที่ 24 ทุกคนทิ้งเธอไปกันหมด]

หลายชั่วโมงผ่านไปยี่หวาเริ่มรู้สึกตัว พอลืมตาขึ้นก็พบว่าตอนนี้เธอกำลังนอนอยู่ที่ไหนสักแห่ง และดูเหมือนว่าจะไม่ใช่ห้องพยาบาลด้วย แต่ยังไม่ทันที่จะได้เอ่ยถามก็มีเสียงคุ้นเคยลอยเข้ามาก่อน

“นี่ห้องฉันเอง”

“พี่วายุ” ยี่หวาเอ่ยออกมาอย่างตกใจ เพราะไม่คิดว่าตื่นมาแล้วจะเจอเขาอยู่ข้างๆ ไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้เธออยู่ห้องพยาบาลหรอกเหรอ

“รู้สึกยังไงบ้าง ดีขึ้นแล้วใช่ไหม”

“ค่ะ แล้วทำไมหนูถึงมาอยู่ที่นี่ ตอนนี้กี่โมงแล้วคะ”

“สามทุ่ม” วายุไม่ได้ตอบคำถามแรก เพราะขี้เกียจเล่าเรื่องก่อนหน้านี้ให้เธอฟัง

“แล้วแม่นมล่ะคะ” นั่นไง เขาคิดไว้อยู่แล้วว่าเธอต้องถาม ซึ่งวายุก็ไม่ได้ตอบหญิงสาว เพียงแค่ยื่นจดหมายที่ประภาพิศเป็นคนเขียนให้ยี่หวาอ่านเอง

ทันทีที่ยี่หวาอ่านจบ น้ำตาก็ค่อยๆ ไหล เพราะถ้าแม่นมกลับไป แสดงว่าตอนนี้เธอก็ต้องอยู่คนเดียวจริงๆ แล้วสินะ ทุกคนทิ้งเธอไปกันหมด…

วายุที่กำลังยืนมองเด็กสาวร้องไห้ ก็รู้สึกเจ็บปวดตาม เขารู้ได้ทันทีว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ จึงค่อยๆ เอื้อมมือเข้าไปดึงยี่หวามากอด พร้อมกับพูดอย่างอ่อนโยน

“เธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว เธอยังมีฉัน ฉันจะดูแลเธอเอง”

“พี่วายุจะดูแลหนูจริงๆ เหรอ หนูทำให้พี่ลำบากหรือเปล่า”

“ไม่ลำบาก”

“ถ้าอย่างนั้นหนูขอแค่ให้หนูได้นอนที่นี่นะ เดี๋ยวหนูจะไปหางานทำเพราะตอนนี้หนูไม่มีเงินเลย”

วายุรู้ดีว่าเด็กสาวตรงหน้าเขาดื้อขนาดไหน จึงต้องหาวิธีเกลี้ยกล่อมเธอในแบบของเขาเอง “งั้นฉันจ้างเธอเป็นแม่บ้านทำความสะอาดที่นี่ได้ไหม”

ยี่หวาตาโตทันที เอ่ยถามกลับอย่างดีใจ “พี่วายุจะจ้างหนูเหรอคะ”

“ใช่”

“งั้นหนูทำค่ะ”

วายุถอนหายใจอย่างโล่งอกที่เธอตอบตกลงทำงานที่นี่ อย่างน้อยเธอก็จะได้ไม่ต้องไปทำงานที่อื่นให้ลำบาก เพราะปกติแล้วเขาจะจ้างแม่บ้านให้มาทำความสะอาดที่นี่ตอนกลางวันตลอด

“เอาเป็นว่าฉันจะจ้างเธอวันละพัน…”

ยังไม่ทันพูดจบ วายุก็ถูกยี่หวาพูดแทรกขึ้นทันทีว่า “ไม่เอาค่ะ! มันเยอะไป มากกว่าค่าแรงขั้นต่ำตั้งสามเท่า”

“แปดร้อย”

“ไม่ค่ะ” ยี่หวาส่ายหัวไปมา

“หกร้อย”

“ไม่เอา”

“ห้าร้อย ไม่เอาต่ำกว่านี้แล้วนะ เพราะเธอก็น่าจะรู้ว่าฉันเป็นใคร ถ้ามีคนรู้ว่าฉันจ้างแม่บ้านให้ค่าแรงต่ำกว่าห้าร้อยต้องอายมากแน่” น้ำเสียงวายุตอนนี้จนปัญญามาก เขาไม่รู้จะหาข้ออ้างอะไรมาพูดแล้ว

“งั้นก็ได้ค่ะ วันละห้าร้อยรวมอาหารเช้ากับเย็น”

“เธอทำเป็นเหรอ”

“อย่าดูถูกหนูนะ หนูทำกับแม่นมบ่อย”

“งั้นก็ได้ แล้วแต่เธอเลย” ก็ดีเหมือนกัน เขาจะได้กินข้าวฝีมือเธอทุกวัน

เช้าวันต่อมา

ตั้งแต่ที่ยี่หวาเดินเข้ามาในห้องเรียน จนตอนนี้กำลังนั่งอ่านหนังสือค่าเวลารออาจารย์มาสอน ก็ยังถูกเดวิลบ่นถึงเรื่องเมื่อวานไม่เลิก

“เธอได้ยินไหมเนี่ย!” เดวิลเริ่มขึ้นเสียงใส่ยี่หวา เพราะไม่พอใจที่เธอกำลังเมินเขาอยู่ แต่ยี่หวาก็ไม่แม้แต่จะกลัว เนื่องจากเธอรู้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่น่าจะทำร้ายเธอด้วยเรื่องแค่นี้ ซึ่งผิดกับเพื่อนคนอื่นๆ ในห้องที่เริ่มเสียวสันหลัง เพราะไม่รู้ว่าถ้าเดวิลโมโหขึ้นกว่านี้จะมาลงที่พวกเขาด้วยหรือเปล่า

“ได้ยิน ฉันก็ขอโทษแล้วไงที่ไม่ยอมบอกนาย” ยี่หวาตอบกลับไปอย่างช่วยไม่ได้ “อีกอย่างตอนนี้ฉันก็ไม่เป็นอะไรแล้วด้วย”

“งั้นวันนี้ฉันขอแก้ตัวเลี้ยงเธอใหม่” เดวิลพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ซึ่งมันก็คือการบังคับดีๆ นั่นเอง