[ตอนที่ 33 ผู้หญิงคนนี้มีอิทธิต่อพ่อลูกคู่นี้เกินไปแล้ว]

ยี่หวารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในตอนเช้าพร้อมกับความปวดหัวเพราะเมื่อคืนเธอหลับๆ ตื่นๆ เนื่องจากระแวงกลัวว่าจะมีใครเข้ามาในห้องอีก และเมื่อเธอก้มลงไปมองคนข้างๆ ก็พบกับเด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมกอดของเธอ แถมยังกำลังนอนมองเธออย่างไม่ละสายตาไปไหน ซึ่งตอนนี้มันเพิ่งจะตีห้าครึ่งเองนะ

“ทำไมคนเก่งตื่นเร็วจัง เป็นเด็กเป็นเล็กตื่นสายๆ หน่อยในวันหยุดก็ได้นะ”

“กลัวว่าถ้าเรนตื่นช้ากว่านี้แล้วหม่ามี๊จะไม่อยู่” ยี่หวาที่ได้ฟังก็รู้สึกตกใจนิดๆ ไม่คิดว่าเด็กคนนี้จะติดเธอได้ถึงขนาดนี้ อยากรู้จริงๆ ว่าพ่อกับแม่เขาเลี้ยงมายังไง ทำไมถึงได้ให้ลูกเชื่อใจคนที่เพิ่งรู้จักกันแบบนี้

“หม่ามี๊ขอถามอะไรหน่อยสิ”

“ครับ?” เรนจิลุกขึ้นนั่งบนเตียงตัวตรง ตั้งใจรอฟังคำถามจากหม่ามี๊ เขาอยากจะให้หม่ามี๊ถามสักร้อยคำถามเลย หม่ามี๊จะได้อยู่กับเขานานๆ

“ปกติแล้วเรนสนิทกับคนแปลกหน้าแบบนี้บ่อยเหรอ”

“หม่ามี๊ไม่ใช่คนแปลกหน้าครับ เมื่อคืนเรานอนด้วยกันแล้ว”

“เอ่อ...” ดีนะที่คำพูดนี้ออกมาจากปากเด็กตัวแค่นี้ “หม่ามี๊หมายถึงก่อนหน้านั้น เพราะเมื่อวานเรายังเป็นคนแปลกหน้ากันอยู่เลย”

“เรนไม่เคยสนิทกับใครนอกจากหม่ามี๊ครับ มีแค่หม่ามี๊คนเดียวที่เรนนอนด้วย”

ดูเหมือนว่าเธอคงจะเป็นห่วงมากเกินไป เพราะจากที่สังเกตเด็กคนนี้ฉลาดกว่าที่เธอคิด “แล้วเรนหิวยัง เดี๋ยวหม่ามี๊ลงไปทำอาหารให้เอาไหม”

“เอาครับ”

พอทั้งสองคนอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ก็ลงมาข้างล่าง เห็นแต่แม่บ้านที่กำลังจะเริ่มลงมือทำอาหารเช้า ยี่หวาจึงพูดขึ้น “ขอยืมครัวใช้ทำอาหารได้ไหมคะ”

แม่บ้านงงเล็กน้อยว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร เพราะปกติเธอจะมีหน้าที่ทำอาหารเช้า เพราะฉะนั้นเธอจะมาแค่ตอนเช้าจึงไม่รู้เรื่องเมื่อคืน แต่พอเห็นผู้หญิงคนนี้ยืนอุ้มคุณชายน้อยอยู่ก็ไม่กล้าปฏิเสธ “ได้ค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ” และยี่หวาก็หันมาคุยกับเด็กน้อยในอ้อมกอด “ทำให้คุณปู่คุณย่าของหนูด้วยดีไหม”

หญิงสาวที่ได้ยินว่าผู้หญิงคนนี้จะทำอาหารให้คุณท่านก็รีบเอ่ยห้ามทันที “อย่าดีกว่าค่ะ คุณท่านไม่…”

“อย่าห้าม” หญิงสาวยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเรนจิพูดใส่เสียงแข็ง ก่อนเขาจะหันมาพูดกับยี่หวาด้วยเสียงน่ารัก “หม่ามี๊ทำเถอะ ทุกคนจะต้องชอบเหมือนที่ผมกับคุณย่าชอบ”

“โอเคจ้ะ” ยี่หวายิ้มแล้วก็ลงมือทำอาหาร ทั้งที่เป็นแค่อาหารเช้าแต่เธอกลับทำให้มันดูหรูกว่าร้านอาหารหลายดาวเสียอีก

อาหารเสร็จประมาณเจ็ดโมง โดยยี่หวาได้แบ่งให้พวกแม่บ้านทานด้วย สักพักพิชญ์สิณีกับธวัฒน์ที่เพิ่งลงมาก็ต้องตะลึงกับอาหารตรงหน้า ทั้งที่เป็นแค่โจ๊กและมีกับข้าวนิดหน่อยแต่ทำไมถึงทำมันให้ดูหรูได้ขนาดนี้

“อาหารนี้แม่หนูคนนี้เป็นคนทำงั้นเหรอ” ธวัฒน์ถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

ยี่หวาตอบกลับด้วยความนอบน้อม “ใช่ค่ะ”

“เมื่อวานเธอทำซุปเยื่อไผ่ปีกไก่ตุ๋นได้อร่อยมาก ฉันกินข้าวไปตั้งสองจาน” เพราะฉะนั้นพอธวัฒน์รู้ว่ากับข้าวมื้อนี้เธอก็เป็นคนทำอีก ก็รู้สึกอยากอาหารขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“รู้สึกเป็นรู้สึกเป็นเกียรติมากเลยค่ะ”

“งั้นเรากินข้าวกันเลยเถอะ” พิชญ์สิณีเอ่ยขึ้นเพราะตอนนี้ตัวเธอเองเริ่มรู้สึกหิวแล้ว

ทุกคนจึงพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย โดยเฉพาะเรนจิที่ตอนนี้กำลังจ้องถ้วยข้าวของเขาอย่างไม่วางตา เพราะถ้วยของเด็กน้อยถูกยี่หวาตกแต่งหน้าโจ๊กด้วยแครอท ฟักทอง โบโลน่า สาหร่าย ปูอัด ไส้กรอก บรอกโคลี และไข่ต้มให้เป็นรูปฟาร์มสัตว์ มีทั้งพระอาทิตย์ที่มาจากไข่ต้ม ดอกไม้จากแครอท ไหนจะหน้าหมูที่มาจากแฮมและไส้กรอกอีก