[ตอนที่ 49 ขอแค่คุณเท่านั้น ได้โปรดอย่าเกรงใจผม]

จากนั้นยี่หวาก็เดินมาถึงจุดที่จอดรถไว้ โดยตลอดทางที่เดินมาก็อุ้มเรนจิไว้ในอ้อมกอดตลอด ซึ่งยี่หวากลับไม่รู้สึกว่าหนักหรือเมื่อยเลย ส่วนเรนจิทั้งที่ปกติไม่ชอบการถูกอุ้ม กลับอยากโดนอุ้มไปตลอดเลย เพราะคนที่อุ้มก็คือหม่ามี๊ของเขา

“จริงสิ ภูวิศนี่ใครเหรอ” ยี่หวาถามสิ่งที่ค้างคาใจมาตั้งแต่เมื่อครู่ เพราะเมื่อกี้เธอได้ยินพวกเขาพูดถึงคนชื่อภูวิศแทนที่น่าจะเป็นวายุ

เรนจิหัวเราะเล็กน้อย “ชื่อจริงพ่อครับ”

คนส่วนใหญ่จะรู้จักวายุในชื่อของประธานภูวิศ ซึ่งในแวดวงธุรกิจทุกคนก็มักจะเรียกแต่ประธานภูวิศ น้อยคนนักที่จะรู้ชื่อเล่นของเขา

ส่วนยี่หวาก็ได้แต่คิดในใจ ‘ถ้าชื่อจริงเขาจะสั้นขนาดนี้คราวหลังไม่ต้องมีชื่อเล่นก็ได้นะ’

ยี่หวาพยักหน้าเข้าใจ “แล้วคนเก่งรู้ไหมว่าเวลานี้ปกติพ่อหนูอยู่ไหน”

“ทุกทีพ่อจะมารับผมตอนเย็นแล้วพาไปนั่งรอที่บริษัทครับ”

แสดงว่าตอนนี้เขาก็คงจะอยู่ที่ทำงานสินะ แต่เธอจะเข้าไปหาเขาได้เลยงั้นเหรอ เพราะจากที่ได้ยินคนอื่นๆ พูดมาวันนี้ เหมือนว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่ใครก็เข้าใกล้ได้แถมรู้สึกว่าเขาจะดังมากด้วยสิ

“งั้นเดี๋ยวหม่ามี๊ลองโทรถามพ่อหนูให้แน่ใจอีกทีดีกว่า” เพื่อความชัวร์ เพราะบางทีเขาอาจจะไม่ชอบให้เธอเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับเขาก็ได้

ไม่รอช้ายี่หวารีบกดเบอร์โทรออกทันที เพียงไม่กี่วินาทีต่อมาก็มีเสียงจากปลายสายเอ่ยขึ้น “ครับ?”

“…” ทันทีที่ยี่หวาได้ยินเสียงจากคนที่อยู่ปลายสาย อยู่ๆ ก็มีความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัวสมองฉับพลัน

บ้าหน่า เป็นคนคนเดียวกันจริงเหรอ…

เรื่องสำคัญแบบนี้เธอลืมไปได้ยังไง!

เมื่อวายุไม่ได้ยินเสียงจากปลายสายจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ฮัลโหล? ได้ยินฉันไหม”

“เอ่อ…ฉัน…ยี่หวาค่ะ” เสียงของยี่หวาขาดๆ หายๆ เพราะกำลังตกใจกับสิ่งที่เพิ่งนึกได้ในหัว

“ฉันรู้ ฉันเมมเบอร์เธอไว้”

“รู้สึกเป็นเกียรติมากค่ะ”

ถ้าเขาคือผู้ชายที่ยี่หวารู้จักก่อนหน้านี้เธอคงจะไม่พูดแบบนี้ออกไปเลย เพราะอยู่ๆ เธอก็นึกขึ้นมาได้ว่านามสกุลพิทวัสชญวงศ์ที่คนพวกนั้นพูดถึง ก็คือนามสกุลของคนที่ยื่นขอเป็นตัวแทนแบรนด์เฮอเซน

ซึ่งยี่หวาก็ได้ค้นหาข้อมูลบนอินเทอร์เน็ตมาแล้วคร่าวๆ ทำให้รู้ว่านามสกุลนี้มีอิทธิพลต่อประเทศนี้ขนาดไหน แล้วนี่เธอกำลังทำบ้าอะไร เธอจะโทรไปหาเขาทำไม!!!

วายุรู้สึกได้ว่าน้ำเสียงของยี่หวาแปลกไป บวกกับถ้อยคำที่เธอพูดกับเขา จึงรีบเอ่ยถามอย่างเป็นกังวลว่า “เธอเป็นอะไรหรือเปล่า”

“เปล่าค่ะ เปล่าๆ ไม่มีอะไรค่ะ แค่จะโทรมาบอกว่าฉัน เอ๊ย! ไม่สิ ดิฉัน เอ่อ…ฉันมารับเรนแล้วนะ”

โอ๊ย! นี่เธอเป็นอะไรไปเนี่ย ทำไมทำตัวน่าอายแบบนี้ พอรู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นใครก็เหมือนกับว่าทำอะไรไม่ถูกเลย ไม่รู้ว่าควรจะใช้คำพูดอะไรกับเขาดีถึงจะดูสุภาพ