[ตอนที่ 56 ถึงแม่จะไม่ชอบเธอ แต่ฉันชอบเธอนะ]

“ขอบคุณ คุณมากเลยนะ” ยี่หวาถอนหายใจเล็กน้อยเมื่อเดินมาถึงที่รถ คิดว่าจะไม่รอดซะแล้ว จะว่าไปทำไมผู้ชายคนนี้กับคนเก่งของเธอถึงได้ไหวพริบดีขนาดนี้นะ

“ไม่เป็นไร ขอแค่เธอโอเค” เพราะเขากลัวว่าพอเธอเจอแบบนี้แล้ว ต่อไปจะไม่มาเหยียบที่บ้านหลังนี้อีก

“ฉันโอเคค่ะ แล้วทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงมาที่นี่วันธรรมดาได้คะ” เพราะปกติผู้หญิงคนนั้นจะมาที่นี่แค่เสาร์อาทิตย์ไม่ใช่เหรอ

“แม่ฉันคงโทรเรียก”

“แม่คุณคงไม่ชอบฉันมากเลยสินะคะ แต่ก็ไม่แปลกเพราะฉันก็แค่คนธรรมดา ไม่ได้มีชื่อเสียงอะไร”

วายุอยากจะเถียงกลับไปว่า ‘ถึงแม่จะไม่ชอบเธอ แต่ฉันชอบเธอนะ’

แต่ก็ทำได้เพียงแค่อดกลั้น ยื่นมือไปลูบหัวหญิงสาวตรงหน้าอย่างเคยชิน “อย่าคิดมาก แค่รู้ว่าเรนชอบเธอก็พอ”

“นั่นสิคะ...จริงสิ! ฉันว่าจะทักคุณก่อนหน้านี้แล้วแต่ลืมไปเลย คุณใส่ชุดสูทนี้เข้ามากเลย ตอนแรกฉันก็คิดอยู่เหมือนกันว่าจะออกมาเป็นยังไง” ไม่คิดว่าชุดสูทที่เธอออกแบบบ่อยๆ ผู้ชายคนนี้จะเป็นเจ้าของ แต่ถ้าเป็นเขาก็เหมาะกับคอนเซ็ปต์ที่ให้ดูดุดัน สุขุม และน่าเกรงขามจริงๆ

“หมายความว่าไง?”

“คุณรู้ไหมว่าชุดสูทที่คุณใส่อยู่ฉันเป็นคนออกแบบเองเลยนะ” ยี่หวาพูดด้วยสีหน้าภาคภูมิใจสุดๆ

“เธอ?”

“ใช่ค่ะ ฉันบอกคุณแล้วไงว่าฉันทำงานออกแบบ ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวก่อนนะคะ” ว่าจบยี่หวาก็เปิดประตูรถและขับออกไปปล่อยให้วายุยืนยิ้มอยู่คนเดียว

ชุดที่เขาใส่อยู่เธอเป็นคนออกแบบเอง...

แสดงว่าเธอต้องทำงานออกแบบของแบรนด์เสื้อผ้านี้สินะ ไม่รอช้าวายุรีบเดินขึ้นไปบนห้องทำงานหยิบไอแพดเปิดเอกสารที่ธาราธรยัดเยียดให้เขาเซ็นก่อนหน้านี้ แล้วทำการเซ็นชื่อลงไป

ในเวลาเดียวกันธาราธรกำลังเคร่งเครียดจ้องมองเอกสารคู่ค้ากับแบรนด์เฮอเซน ด้วยแววตาเศร้าหมอง เขาจะต้องตัดใจจากมันจริงๆ เหรอ...

‘ติ้ง’

เสียงข้อความจากอีเมลดังขึ้น ธาราธรที่กำลังนั่งเหม่อลอยค่อยๆ เลื่อนมือไปกดเปิดข้อความอย่างเบื่อหน่าย เพราะคาดว่าคงจะเป็นเอกสารรายงานอะไรสักอย่าง แต่วินาทีต่อมาเขาก็ถลึงตาโต

นี่เขาเห็นอะไร! พี่เขาเซ็นชื่อให้แล้วเหรอ

ธาราธรไม่รอช้ารีบกดเบอร์โทรออกหาวายุทันที “มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมอยู่ๆ พี่ถึงเซ็นให้ผมล่ะ”

“หรือจะไม่?”

“เซ็นครับเซ็น ขอบคุณพี่มากครับ” น้ำเสียงธาราธรดีใจจนเก็บอาการไว้ไม่อยู่ ไม่คิดว่าพี่เขาจะเซ็นให้จริงๆ

“ฉันจะช่วย”

ธาราธรถึงกับชะงัก นี่พี่เขาสนใจเสื้อผ้าแฟชั่นตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ถ้าพี่เขายื่นมือเข้ามาช่วยก็ดีเหมือนกัน เขาจะได้ไม่ต้องทำอะไรมาก “ขอบคุณครับพี่”

หลังจากที่วางสายธาราธรเสียงเคาะประตูห้องวายุก็ดังขึ้น ชายหนุ่มตะโกนกลับไปเพราะรู้ว่าเป็นใคร “เชิญ”

“พ่อปล่อยให้หม่ามี๊กลับบ้านเหรอ!” เรนจิโวยวายขึ้นทันทีที่เดินเข้ามาในห้อง เขาอุตส่าห์ยอมนั่งทานข้าวกับแม่อย่างทรมาน สุดท้ายก็ไม่ได้หม่ามี๊ช่วยปลอบ

“จะให้เธออยู่เจอหน้าผู้หญิงคนนั้น?”

เด็กน้อยครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับไปอย่างช่วยไม่ได้ “ก็ได้ ผมไม่โกรธ”

ถึงแม้ว่าเรนจิจะพูดว่าไม่โกรธ แต่น้ำเสียงท่าทางกิริยาแสดงออกชัดเจนว่าโกรธมาก แต่ทำอะไรไม่ได้

“ถ้าจะโกรธ ไปโกรธย่าของลูกที่โทรเรียกผู้หญิงคนนั้นมา” ทำให้เขาเสียเวลาอยู่กับยี่หวาไปหลายนาทีเลยทีเดียว

“แล้วต่อไปหม่ามี๊จะกล้ามาที่นี่อีกไหม”

“ไม่รู้”

“ถ้าหม่ามี๊ไม่มา ผมก็จะเป็นฝ่ายไปหาหม่ามี๊เองก็ได้ ผมไปโทรหาให้หม่ามี๊ช่วยปลอบดีกว่า”

“ที่นี่” วายุหมายถึงให้เรนจิโทรที่ห้องนี้ เพราะเขาจะได้เห็นหน้าเธอไปด้วย

“ไม่เอา พ่อก็ทำงานไปดิ งานเยอะไม่ใช่เหรอ” เรนจิพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชันจบก็เปิดประตูห้องออกไป

เจ้าลูกคนนี้ช่วยกันหน่อยก็ไม่ได้...

วันต่อมา

ยี่หวาอยู่ในชุดเดรสสั้นสีเทาคอกลมแขนกุด เผยให้เห็นแขนและขาเรียวสวยขาวอมชมพู ตัวชุดเป็นลายดาวกากเพชรตรงชายกระโปรง ทำให้ดูมีออร่าที่ใครเห็นก็ต้องหันมามอง

ซึ่งตอนนี้เธอกำลังเดินเข้ามายังสตูดิโอเอฟฟิล์มที่พีรพัฒน์นัดเธอเมื่อวานนี้ นัดน้องมาแต่ปล่อยให้น้องเดินเข้าไปเอง มันใช้ได้ที่ไหนกัน