[ตอนที่ 8 ทุกคนล้วนแต่ใส่หน้ากากเข้าหากัน]

วายุเลือกที่จะจอดรถก่อนถึงหน้าประตูบ้านจิรภิญญากุล ตามความต้องการของยี่หวา ซึ่งเหตุผลคาดว่าเขาน่าจะได้รู้ในเร็วๆ นี้แล้ว

“เวลาอาบน้ำอย่าลืมเก็บสร้อยดีๆ ห้ามใส่อาบน้ำหรือเปลี่ยนเสื้อผ้า ใส่แค่เวลาออกจากห้องก็พอ” เพราะถ้าเธอใส่อาบน้ำกลัวว่าเขาอาจจะถูกจับขังคุกได้

ในตอนนี้วายุคงดูเหมือนผู้ชายโรคจิตไปแล้ว แต่ถ้าเขาไม่ทำแบบนี้ เขาก็จะไม่มีทางรู้ได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับยี่หวาบ้าง

“โอเคค่ะ ถ้าเข้าห้องเมื่อไหร่หนูจะรีบถอดเก็บใส่กล่องเลย” อีกอย่างเครื่องรางแบบนี้เธอไม่กล้าใส่สุ่มสี่สุ่มห้าหรอก แต่ถ้าเจอหน้าคนพวกนั้นแน่นอนว่าเธอจะต้องไม่ลืมใส่ไว้ป้องกันเด็ดขาด

ยี่หวาลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในบ้าน ประโยคแรกที่ได้ยินจากปากของพ่อ ไม่ใช่คำเป็นห่วง แต่กลับเป็นคำดูถูกว่า “ตกลงเอาเงินที่ขายตัวได้ไปหาหมอแล้วสินะ”

“คุณพ่อหมายความว่ายังไงคะ พี่สาวทำแบบนั้นจริงๆ เหรอ” ดาหลาส่งเสียงอ่อนหวานด้วยความตกใจแต่ยี่หวาฟังแล้วก็รู้ได้ทันทีว่าผู้หญิงคนนี้เสแสร้ง

รวมถึงวายุที่กำลังดูภาพวิดีโอที่ถ่ายจากสร้อยในโทรศัพท์ก็รู้ได้ทันทีว่าผู้หญิงคนนั้นกำลังแสดง แต่ที่ทำให้เขาตกใจก็คือผู้ชายที่ดูเหมือนว่าจะเป็นพ่อของเธอได้พูดคำนั้นออกมา

“นี่นะเหรอคำพูดที่พ่อพูดกับลูกสาว หลังจากที่เพิ่งทำให้ลูกตกจากบันไดหัวแตกจนต้องเย็บหกเข็ม”

วายุหน้าเปลี่ยนสีทันที อย่างที่เขาคิดไว้ไม่มีผิด เธอไม่ได้ตกลงมาเอง แต่ถูกคนทำให้ตกลงมา

แถมคนที่ทำยังเป็นพ่อของเธออีก...

แล้วยิ่งไปกว่านั้น ทั้งๆ ที่ลูกสาวตัวเองเลือดไหลขนาดนั้น แต่กลับปล่อยให้หาทางจัดการเอง นี่ถ้าเขาไม่ขับรถตามเธอมา ป่านนี้เธออาจจะเลือดไหลหมดตัวแล้วก็ได้

“ก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลย” น้ำเสียงเย่อหยิ่งออกมาจากปากญาณิศา หรือก็คือแม่เลี้ยงของยี่หวาในตอนนี้

“แม่อุตส่าห์เสียสละชีวิตตัวเองให้ฉัน ฉันไม่ยอมตายง่ายๆ หรอก”

เมื่อเห็นว่ายี่หวาพูดถึงแม่ตัวเอง ญาณิศาก็รีบหันไปตีหน้าซื่อใส่ดนัยณัฐทันที “ยี่หวานับวันยิ่งนิสัยไม่ดีขึ้นเรื่อยๆ เลยนะคะคุณ” ญาณิศาพูดด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล แต่สีหน้าไม่เห็นจะเป็นกังวลเลยสักนิด

“ทำไมพี่สาวต้องทำแบบนั้นด้วยคะ หรือว่าเงินที่คุณพ่อให้จะไม่พอใช้ ไม่อย่างงั้นเอาเงินของหนูแบ่งไปให้พี่ดีไหม”

“เอาไปทำอะไรมากกว่ามั้ง เพราะพ่อก็ให้เธอเท่ากับลูกเลย แต่ลูกของแม่ก็มีเก็บทุกวัน แต่ดูเธอสิแม้แต่ข้าวเที่ยงก็ไม่ยอมกิน ไม่รู้ว่าเอาเงินไปใช้อะไรหมด” ญาณิศาพูดด้วยสีหน้าเยินยอลูกสาวตัวเอง

“ไม่ถามตัวคุณเองล่ะคะ ว่าเอาเงินไปใช้อะไรหมด” ยี่หวาตอบกลับไปก่อนจะรีบเดินขึ้นห้องไปอาบน้ำ เพราะพี่วายุยังรออยู่ข้างหน้า

เมื่อยี่หวาอาบน้ำเสร็จก็รีบแต่งตัว ใส่สร้อยคอแล้วเดินออกมาจากห้อง แต่ก็พบกับญาณิศาที่ยืนดักรอเธอตรงหน้าห้องเสียก่อน

“เมื่อกี้เธอจะพูดอะไร” น้ำเสียงญาณิศาฟังดูก็รู้ว่ากำลังข่มขู่ยี่หวาอยู่

“คุณรู้ดี” แต่ยี่หวาก็ตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉยอย่างไม่สนใจ

“เธอคงลืมไปแล้วสินะ ว่าเงินเจ็ดพันของเธอแต่ละอาทิตย์ตอนนี้ก็คือเงินเดือนแม่นมของเธอ”

“แต่แม่นมได้แค่เดือนละเก้าพันไม่ทราบว่าอีกหมื่นเก้าไปอยู่ไหน”

ตอนที่ยี่หวาเริ่มเข้ามัธยมต้นเงินของเธอดนัยณัฐจะให้ไว้เป็นอาทิตย์ที่ญาณิศา แต่ตอนนั้นญาณิศาก็ยื่นข้อเสนอกับเธอว่าถ้าไม่อยากให้ไล่แม่นมออก เธอต้องห้ามเอาเงินส่วนนี้ไปใช้ ซึ่งต้องแรกเธอคิดว่าได้แค่วันละร้อย ก็เลยรับข้อเสนอนี้ แต่เมื่อไม่กี่วันก่อนเธอเพิ่งจะมารู้ทีหลังว่าจริงๆ แล้วเธอได้วันละพัน

“ก็ถือซะว่าเป็นข้าวเช้าของเธอไง คิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าเธอแอบกินข้าวตอนเช้ากับแม่นม แล้วอีกอย่างถ้าไม่อยากให้เอาเรื่องที่เธอทำเลวๆ ในโรงเรียนไปบอกพ่อของเธอก็เงียบไว้ซะ”

“คุณมันเลว”

“งั้นการที่เธอจะฆ่าลูกฉันนั้นเรียกว่าไม่เลวเหรอ”

“ลูกคุณแสดงละคร แม้แต่แม่ตัวเองก็ถูกหลอก”