[ตอนที่ 94 สวยก็โดนข่มขืน พอน่าเกลียดก็โดนรังแก]

วายุถึงกับชะงักเมื่อได้ยินเสียงคนที่กำลังหลับอยู่ตรงหน้าพึมพำ เธอเรียกเขาว่าพี่วายุงั้นเหรอ หรือว่าเธอจะจำเขาได้แล้ว “ฉันจะช่วยเธอ ฉันจะไม่ทิ้งเธอไปไหนอีกแล้ว ฉันสัญญา”

ยี่หวาที่รู้สึกว่าตัวเองเริ่มหายใจไม่ออกหลังจากจมอยู่ในน้ำเป็นเวลานานก็เผลอสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมา

เฮือก!

“เธอตื่น…” วายุที่ยังพูดไม่จบก็ต้องกลืนคำที่จะพูดลงไป เพราะอยู่ๆ หญิงสาวที่สะดุ้งตื่นขึ้นมาก็เอื้อมมือทั้งสองข้างเข้ามากอดเอวเขาเอาไว้แน่น

“ช่วยด้วย! มีคนผลักฉันตกน้ำ…พวกเขาผลักฉันลงกลางทะเล…มันมืดและน่ากลัว น้ำก็เย็นมาก” ยี่หวาที่อยู่ในอ้อมกอดของวายุได้แต่พึมพำไปมาอย่างหวาดกลัว เสียงสะอื้นแต่ละครั้งดุจดังคมมีดกรีดเฉือนหัวใจเขาทีละแผล ทรมานจนสุดที่จะทานทน ทั้งหมดนี้มันเป็นเพราะการตัดสินใจโง่เง่าของเขา

“ฉันอยู่ตรงนี้ ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอได้รับอันตรายใดๆ อีกเด็ดขาด”

ยี่หวาพยักหน้าอยู่ในอ้อมกอดของวายุ ส่วนเขาก็ค่อยๆ ลูบไปที่ผมเธอช้าๆ อย่างปลอบโยน จนเวลาผ่านไปสักพักยี่หวาก็ได้สติกลับคืนมารีบดันตัวของวายุออก

“ขอโทษค่ะ พอดีฉันฝันร้าย”

“เธอโอเคนะ?”

“โอเคแล้วค่ะ ว่าแต่นี่มันอะไรกันคะ” ยี่หวาถามขึ้นเมื่อหันไปเห็นน้ำเกลือที่แขวนอยู่โดยมีสายโยงมายังแขนของเธอที่มีผ้าก๊อซปิดอยู่

“เธอมีอาการภาวะตัวเย็นเกินเพราะดื่มเหล้ามากไป” พอพูดถึงสาเหตุของยี่หวาสีหน้าวายุก็เรียบเฉยน้ำเสียงเหมือนกับว่ากำลังดุเธออยู่

“แต่ฉันดื่มล่าสุดก็ตั้งแต่เมื่ออาทิตย์ก่อนนะคะ”

“สะสม” คราวนี้ยี่หวาไม่กล้าพูดต่อได้แต่ก้มหน้ายอมรับผิด เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมาเธอดื่มเยอะจริงๆ เมื่อวายุเห็นยี่หวาไม่ตอบก็ปรับเสียงให้อ่อนโยนขึ้น “ฉันถามได้ไหมว่าทำไมเธอถึงดื่มเยอะ”

“มันเป็นความจำเป็น เพื่อปกป้องตัวเอง” ยี่หวาที่ก้มหน้าอยู่พูดออกมาเสียงเบาอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“หลายปีที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ทำไมต้องคอยปกป้องตัวเอง”

“คุณอย่ารู้เลยดีกว่า อีกอย่างฉันไม่รู้ว่าเมื่อก่อนฉันเป็นยังไง แต่ตอนนี้ฉันไม่ได้เป็นคนดีอย่างที่คุณคิด”

วายุดึงยี่หวาเขามาในอ้อมอก ก่อนจะจุมพิตเบาๆ ที่หน้าผากของหญิงสาว “ในสายตาฉันเธอเป็นคนดี”

ในชีวิตเขาไม่มีใครดีเท่าเธอแล้ว

“ฉันอยากพักผ่อน” ยี่หวาดันตัววายุออกอีกครั้งก่อนจะล้มตัวลงนอนแล้วหลับตาลง ในหัวก็เอาแต่คิดถึงในสิ่งที่เขาพูดเมื่อกี้

คนดีที่ไหนเขาจะฆ่าคนอื่นกัน…

ถึงแม้ว่าในครั้งนั้นยี่หวาจะได้เจอกับพีรพัฒน์แต่ก็ใช่ว่าทุกอย่างจะสวยหรูไปหมด เพราะเมื่อพวกเขารู้ว่าพีรพัฒน์ไปรับตัวเธอมาก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ก่อนจะทำหน้าที่ตากับยายที่ดีส่งเธอไปอยู่ที่ประเทศอาร์ ซึ่งน้อยคนนักที่จะรู้ว่าประเทศอาร์เป็นประเทศที่อันตรายที่สุด แม้ว่าการศึกษาจะดีมาก แต่ความปลอดภัยก็เท่ากับศูนย์ การเอาตัวรอดด้วยตัวคนเดียวมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ในช่วงแรกยี่หวายังคงอุ่นใจที่พีรพัฒน์มาหาเธอบ่อยๆ แต่ผ่านไปไม่กี่เดือนเขาก็หายไปเลยไม่ติดต่อเธออีก ไม่เพียงเท่านั้นตากับยายที่มักจะคอยส่งเงินมาให้เธอก็กลับหายเงียบไปเหมือนกัน ทำให้ตอนนั้นเธอไม่มีแม้แต่เงินจะกินข้าว พยายามหางานพิเศษทำจนอดหลับอดนอน ไม่ว่าจะเป็นงานแบบไหนเธอก็รับหมด นี่คงเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอทำอะไรได้หลายๆ อย่างออกมาดี แม้ว่าเธอจะโดนขโมยกระเป๋าเงินหรือโดนใครทำร้าย แต่เธอก็สู้ต่อไปไม่เคยถอย