บทที่ 1052 จำแลงมาร

บทที่ 1052 จำแลงมาร

ก้าวนี้ อำนาจแห่งเสียงของสวี่ชิงปะทุเต็มกำลังทันที ใช้สิ่งนี้ตัวนำ หลบลี้เข้าไปในเสียง

ระยะห่างร้อยจั้งภายใต้ฝีเท้าของเขา ความเร็วเหนือยิ่งกว่าเคลื่อนย้ายในพริบตา

ต่อให้ปฏิกิริยาตอบสนองของซีหมัวจื่อจะรวดเร็วน่าตื่นตะลึง ถอยร่นไปอย่างรวดเร็วทันทีในเสี้ยวพริบตาที่คำพูดของสวี่ชิงดังออกมา แต่เงาร่างของสวี่ชิงก็เหมือนว่าอยู่ท่ามกลางอากาศ มาปรากฏอยู่ข้างหลังซีหมัวจื่อ

ทันทีที่มาถึง รอยเต๋าในดวงตาสวี่ชิงฉายวูบ พลังอำนาจปะทุขึ้นทุกด้าน

พลังแห่งการลบเลือนสั่นคลอนทุกสิ่ง เหมือนมีมือใหญ่ไร้รูปร่างซัดลงมา จะลบซึ่งทุกสิ่ง

รวมกับการสังหารแห่งเสียงที่ปรากฏขึ้นจากเสียงที่รวมมาทุกสารทิศ ก่อเป็นระลอกคลื่นพลังน่าหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง ปกคลุมซีหมัวจื่อเอาไว้โดยสมบูรณ์

นี่ก็คือการย้อนโจมตีของสวี่ชิง

ตอนนี้การโจมตีซัดลงมา

ฟ้าดินส่งเสียงกัมปนาทสะท้านสะเทือน

สีหน้าของซีหมัวจื่อเปลี่ยนไป ทั่วร่างสะท้านเฮือก ก่อนอื่นเขาสัมผัสได้ว่าเสียงรอบๆ ในเสี้ยวขณะนี้หายไปจากข้างหูของเขาจนหมดสิ้น ไม่เหลือแม้เพียงน้อยนิด

ถูกชิงไปทั้งหมด หลายเป็นอาวุธของสวี่ชิง ต่างระเบิดปะทุพร้อมกัน

คลื่นเสียงหอบซัดโจมตีไปทั่วทั้งร่างซีหมัวจื่อ

ทำให้ซีหมัวจื่อกระอักเลือดสดๆ ออกมา ร่างเหมือนถูกฉีกทึ้ง แม้แต่เสียงหัวใจเต้นก็เหมือนกลายเป็นมีด ไล่กรีดเฉือนทำลายล้างไปทั้งร่าง

ส่วนพลังอำนาจลบเลือน ในเสี้ยวขณะนี้ก็ก่อเป็นพลังน่าครั่นคร้าม กำลังลบร่องรอยของซีหมัวจื่อทิ้งไป

ร่องรอยชีวิตของเขา ร่องรอยผลกรรมเวรของเขา ร่องรอยการมีตัวตนอยู่ของเขา…

ภาพนี้ทำให้ซีหมัวจื่อลมหายใจหอบถี่ ในขณะที่ในใจคลื่นยักษ์ซัดถาโถม ก็สัมผัสถึงวิกฤตชีวิตเป็นตายอย่างรุนแรงอีกครั้ง

ก่อนหน้านี้วิญญาณของสวี่ชิงบุกเข้ามาในทะเลความรู้สึกของเขา นั่นเป็นครั้งแรกที่เขาเกิดความรู้สึกเป็นตาย

ส่วนป้ายที่จักรพรรดินีประทานให้สวี่ชิงแผ่นนั้นก็น่าตื่นตะลึงจริงๆ สวี่ชิงลงมือกับซีหมัวจื่อเช่นนี้ก็สามารถปกปิดอำพรางได้ทั้งหมด

การเปลี่ยนแปลงอย่างเงียบงันทางด้านความรู้ความเข้าใจเช่นนี้ ทำให้การลงมือของสวี่ชิงยิ่งไม่กังวลอะไรอีก

แต่…ซีหมัวจื่อในฐานะที่เป็นอัจฉริยะ อีกทั้งประสบการณ์ต่อสู้ยังโชกโชน ตอนนี้ต่อให้เผชิญหน้ากับการลงมือของสวี่ชิง ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ แต่เขาก็มีความสามารถในการโจมตีกลับ

ดังนั้น ในพริบตาที่อำนาจเสียงปะทุ พลังลบเลือนเดือดพล่าน ซีหมัวจื่อไม่ลังเลใดๆ ทั้งสิ้น ในดวงตาปรากฏประกายสีดำกลุ่มหนึ่งทันที

ประกายสีดำแรกเริ่มเป็นเพียงแค่จุดจุดเดียว แต่เพียงพริบตาก็ปกคลุมดวงตาของเขาทั้งดวง และแผ่กระจายปกคลุมทะเลความรู้สึก

ทำให้โลกใบใหญ่เจ็ดใบในร่าง แสงตะเกียงมอดดับทันที

และทันทีที่มอดดับ…เงามารฟ้าข้างหลังเขาก็เหมือนฟื้นคืนชีพขึ้นมาอย่างแท้จริง พลันเงยหน้า มุมปากฉายรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม ยกเท้าเดินลงมา เพียงเสี้ยวพริบตาก็หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับซีหมัวจื่อ

เพียงพริบตา ซีหมัวจื่อเงยหน้าส่งเสียงคำรามต่ำที่ไม่เหมือนมนุษย์ออกมา

ฟ้าดินเปลี่ยนสี กลิ่นอายมารน่าครั่นคร้ามกลุ่มหนึ่งก็ปะทุสะท้านเลื่อนลั่นจากตัวเขาไปยังรอบๆ ถล่มภูเขาล่มมหาสมุทร ซัดกวาดทุกสิ่ง

พลังของอำนาจเสียงก็ถูกสะกดลงไป อำนาจลบเลือนก็เปลี่ยนมายากลำบากขึ้น

ส่วนรูปร่างของซีหมัวจื่อก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างมหาศาลในเสี้ยวขณะนี้เช่นกัน

แปรเปลี่ยนเป็นมารฟ้า!

เกราะดำทั่วทั้งร่างเหี้ยมเกรียม ร่างสูงใหญ่ผิดปกติถึงหลายร้อยจั้ง นิ้วมือเหมือนฉีกทึ้งท้องฟ้าได้ โดยเฉพาะผมสีแดงกลายเป็นสีดำแผ่ปกคลุมมาจนฟ้ามืดตะวันดับ

เปลวไฟสีดำรอบๆ ยิ่งลุกไหม้รุนแรง

นี่ก็คือพลังวิเศษอำนาจที่ซีหมัวจื่อปกติแล้วไม่สำแดงออกมาง่ายๆ

จำแลงมารฟ้า

เหตุที่ไม่ใช้ออกมาง่ายๆ ก็เพราะอำนาจนี้มีข้อเสียอย่างหนึ่ง นั่นก็คือยิ่งใช้มากเท่าไร เวลาที่หลอมรวมเป็นหนึ่งก็จะยิ่งนาน ซีหมัวจื่อก็จะยิ่งสูญเสียตัวตน

นอกเสียจากเขาจะสามารถรักษาการเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วของพลังบำเพ็ญเอาไว้ได้อย่างต่อเนื่อง ไม่เช่นนั้นสุดท้ายเขาจะถูกหลอมผสานไปโดยสมบูรณ์ กลายเป็นมารสวรรค์ที่สูญเสียความเป็นตัวเองไป

แต่ตอนนี้เป็นช่วงวิกฤต เขาสนใจอะไรมากไม่ได้แล้ว

ตอนนี้หลังจากแปลงเป็นมารฟ้าแล้ว ขณะเขาสะบัดมือ โลกใบใหญ่ทั้งเจ็ดในร่างก็มาปรากฏข้างนอก ขวางกั้นอยู่ข้างหน้าสวี่ชิง