บทที่ 1105 มืดมิดดั่งที่เป็นมา

บทที่ 1105 มืดมิดดั่งที่เป็นมา

“อันดับแดนดาราทิศใต้ อันดับที่หนึ่งพันหนึ่งร้อยสี่สิบห้า…”

บนท้องฟ้า ใต้แสงเรืองรองแห่งขั้วโลก ร่างของสวี่ชิงประดุจรุ้งยาว พุ่งทะยานไปอย่างรวดเร็ว

เพียงแต่สีหน้าของเขาเคร่งขรึม ไม่ได้ผ่อนคลายลงจากการสังหารผู้บำเพ็ญวัยกลางคนผู้นั้นเลย ตรงกันข้าม ความระแวดระวังในใจกลับยิ่งทวีขึ้น

เพราะหลังจากที่กระตุ้นป้ายอนุมัติเมืองเซียนและหลอมรวมเข้าไปในร่างแล้ว เขาก็นับว่าก้าวเข้าสู่การทดสอบล่าเหยื่อของเมืองเซียนอย่างแท้จริงแล้ว

อีกทั้งยังสัมผัสได้อย่างลึกซึ้งถึงภยันตรายและวิกฤติที่อาจจะมาเยือนได้ทุกเมื่อ

ทุกสิ่งล้วนเป็นเพราะระหว่างป้ายมีการเพิ่มขึ้นของขอบเขตการรับรู้

ป้ายอนุมัติเมืองเซียนนี้พิเศษยิ่งนัก หากไม่ได้หลอมรวมมันเข้าไว้ ก็จะไร้ซึ่งความสามารถในการรับรู้ แม้จะมีป้ายอนุมัติเมืองเซียนอื่นอยู่ข้างกาย พลังจิตของตนก็ไม่อาจรับรู้ได้แม้เพียงน้อยนิด

หากต้องการตรวจสอบป้ายอนุมัติเมืองเซียนอื่น มีเพียงวิธีเดียวเท่านั้น นั่นคือการหลอมรวมป้าย

อาศัยพลังของป้ายตนเพื่อรับรู้ถึงป้ายอนุมัติเมืองเซียนอื่น

ในระดับหนึ่ง ป้ายอนุมัติเมืองเซียนนี้ไม่เพียงเป็นคุณสมบัติ แต่ยังเป็นเครื่องมือเฉพาะสำหรับการรับรู้ด้วย

และก่อนที่จะสังหารผู้บำเพ็ญวัยกลางคนผู้นั้น หลังจากที่สวี่ชิงหลอมรวมป้ายอนุมัติเมืองเซียนของตน เขาสามารถรับรู้ขอบเขตของป้ายที่สามารถตรวจสอบได้ในรัศมีหนึ่งแสนลี้

ภายในระยะหนึ่งแสนลี้ ขอเพียงมีป้ายอนุมัติเมืองเซียนแผ่นอื่นปรากฏขึ้น เขาก็จะรับรู้ได้ในทันที

เดิมทีเขาคิดว่าผู้อื่นก็เป็นเช่นนี้

แต่…จากการสังหารผู้บำเพ็ญวัยกลางคนผู้ที่ถือป้ายอนุมัติเมืองเซียนเช่นกัน สวี่ชิงก็สัมผัสได้ว่า ตัวเขาไม่เพียงแค่อันดับเลื่อนขึ้นเท่านั้น แม้แต่ป้ายอนุมัติเมืองเซียนก็ดูเหมือนจะมีการเปลี่ยนแปลงด้วยเช่นกัน

ราวกับว่า จากขั้นที่หนึ่งเปลี่ยนเป็นขั้นที่สอง

การแสดงออกที่เห็นได้ชัดเจนที่สุดคือขอบเขตการรับรู้ป้ายอนุมัติเมืองเซียนแผ่นอื่นที่พุ่งเพิ่มขึ้นถึงสิบเท่า

แตะถึงระยะหนึ่งล้านลี้

เรื่องนี้ก็คือต้นตอที่ทำให้ใจของสวี่ชิงหนักอึ้ง

“ข้าเพียงแค่ได้รับเพิ่มมาหนึ่งอัน แต่ขอบเขตการรับรู้เฉพาะของป้ายอนุมัติเมืองเซียนกลับเพิ่มขึ้นมากมายถึงเพียงนี้”

“สามารถยืนยันได้ว่าดูดซับป้ายอนุมัติเมืองเซียนมากขึ้น ขอบเขตการรับรู้ก็จะเพิ่มขึ้นอีกตามไปด้วย”

“เช่นนั้นผู้อื่นเล่า…”

รูม่านตาของสวี่ชิงหดเล็กลงเล็กน้อย ผลลัพธ์นี้สำหรับเขาแล้วไม่สู้ดีนัก

นี่หมายความว่า ยิ่งสังหารมากเท่าไร ยิ่งได้รับป้ายมากเท่าไร ขอบเขตการรับรู้ก็จะยิ่งกว้างไกลขึ้นเท่านั้น

ดังนั้น โดยธรรมชาติแล้ว ก็จะเกิดข้อได้เปรียบและข้อเสียเปรียบของขอบเขตการรับรู้ขึ้น

ผู้แข็งแกร่งยิ่งแข็งแกร่ง ผู้อ่อนแอยิ่งอ่อนแอ

สามารถจินตนาการได้ว่าจะเกิดสถานการณ์หนึ่งขึ้นอย่างแน่นอน ศัตรูที่มีป้ายจำนวนมากจะสามารถรับรู้สวี่ชิงได้จากระยะไกล ในขณะที่ภายในขอบเขตของสวี่ชิงกลับไม่มีร่องรอยของอีกฝ่าย

เรื่องนี้ในการล่าสังหาร ถือว่าเป็นอันตรายถึงชีวิต

เพราะยิ่งมีป้ายมากขึ้น ก็หมายถึงอันดับในแดนดาราทิศใต้ของอีกฝ่ายสูงกว่า พลังบำเพ็ญย่อมแข็งแกร่งเป็นธรรมดา

อีกทั้ง จากเวลาที่หมุนผ่านไปจากการปรากฏตัวของผู้แข็งแกร่งที่มากขึ้น ขอบเขตการรับรู้ก็จะขยายไปถึงระดับที่น่าสะพรึงกลัว

ทำให้ไม่อาจหนี ไม่อาจหลบเลี่ยงได้

“มิน่าเล่า ข้าฆ่าไปเพียงแค่คนเดียว อันดับก็พุ่งขึ้นมากมายถึงเพียงนี้”

“ท่าทาง หลังจากขั้นที่สองเริ่มขึ้น การสังหารอย่างที่ข้าเพิ่งลงมือไปเมื่อครู่ ก็คงจะปะทุขึ้นทั่วทั้งแดนดาราทิศใต้นี้”

“นี่คือการทดสอบล่าสังหารขั้นที่สองของเมืองเซียน…”

“สมควรกับคำว่าล่าเหยื่อแล้วสองคำนี้แล้วจริงๆ”

สวี่ชิงพึมพำ

ผ่านจากการเพิ่มขอบเขตการรับรู้ของป้ายอนุมัติเมืองเซียน สวี่ชิงรับรู้ถึงความโหดร้ายและดุเดือดของการล่าสังหารระหว่างผู้ที่ถือครองป้ายอนุมัติเมืองเซียนด้วยกันเองครั้งนี้ได้อย่างชัดเจนและลึกซึ้ง

และสำหรับการวิเคราะห์เรื่องการเลี้ยงกู่ของเมืองเซียน ก็มีหลักฐานแล้วเช่นกัน

เห็นได้ชัดว่า เมืองเซียนโยนอันดับรายชื่อออกมา สิ่งที่ต้องการไม่ใช่ดอกไม้ในเรือนกระจก แต่เป็นราชาหมาป่า ต้องการอัจฉริยะฟ้าประทานที่ฝ่าฟันสังหารออกมาจากภูเขาศพทะเลเลือดอย่างแท้จริง

ดังนั้น ความแตกต่างของขอบเขตการรับรู้แม้จะดูไม่ยุติธรรม แต่เรื่องนี้หากมองจากอีกมุมหนึ่งก็ยุติธรรมเช่นกัน

ความยุติธรรมของระบบในขั้นต้น

ส่วนหนทางข้างหน้าจะก้าวเดินเช่นไรนั้น ต้องขึ้นอยู่กับความสามารถของแต่ละคน

ความเป็นความตายไม่แน่นอน

สวี่ชิงหรี่ตาลง เลียริมฝีปาก แววตาเผยประกายเย็นชา

เขารู้สึกขึ้นมาทันทีว่า แบบนี้ก็น่าสนใจไม่น้อย

อย่างน้อยก็ทำให้เขาสัมผัสได้ถึงความกดดันมหาศาล

ที่แห่งนี้ไม่ใช่แผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ ที่นี่ไม่มีอาจารย์มาช่วย ไม่มีจักรพรรดินีมาช่วย และยิ่งไม่มีศิษย์พี่ใหญ่มาช่วยเหลืออีกแล้ว

แม้แต่ตุ๊กตาจิ้งจอกก็ยังหลับใหลอย่างอ่อนแรงอยู่ในระบบดาวที่ห้าที่ต่อต้านเทพเจ้า

“ทุกสิ่งล้วนต้องพึ่งพาตนเอง”

“ผลลัพธ์จากการตัดสินใจใดๆ ล้วนต้องเผชิญหน้าเพียงลำพัง”

ความระแวดระวังของสวี่ชิงเพิ่มขึ้นถึงระดับสู่ขีดสุดในใจ จากนั้นก็หรี่ตาลง เก็บทุกความคิด แล้วมุ่งหน้าไปอย่างรวดเร็ว

ขณะเดียวกัน ก็เริ่มทบทวนสิ่งที่ได้รับจากการต่อสู้ศึกนั้นเมื่อก่อนหน้านี้ของตน

การแปรสภาพอำนาจสูงสุดของธาตุทั้งห้า คือสิ่งแรก

“อำนาจของข้าความจริงแล้วไม่ได้มีแค่ธาตุทั้งห้าเท่านั้น ยังมีมิติและกาลเวลา เพียงแต่การแปรสภาพพลังอำนาจของทั้งสองอย่างนี้ยังคงต้องฝึกฝนและค้นหาอีกมาก”

“ถัดมาคืออำนาจลบเลือน และรอยแห่งเต๋าที่แปรสภาพมาจากวิชาเซียนหกรากราคะตัณหา”

“ดังนั้น พูดให้ถูกต้องคือ หากแปรสภาพอำนาจทั้งหมด เช่นนั้น อำนาจของข้าก็จะมีเก้าอย่าง”

“ส่วนการบำเพ็ญของข้าหลังจากนี้ ด้านหนึ่งคือทำให้อำนาจธาตุทั้งห้าเพิ่มขึ้น อีกด้านหนึ่งคือการสำรวจมิติและกาลเวลาให้มากขึ้น เพื่อลองนำมาอนุมานวิถีสุดยอดที่แปดของข้าจากการนั้น”

สวี่ชิงครุ่นคิดครู่หนึ่ง

สำหรับผลเก็บเกี่ยวอื่นๆ จากการต่อสู้ครั้งนี้ อย่างเช่น การเพิ่มพลังของป้าย นี่คือสิ่งลำดับที่สอง

และสิ่งที่ได้รับในขั้นที่สาม…คือแหวนมิติหนึ่งวง

ตราประทับบนนั้น จากการตายของเจ้าของเดิมก็ได้สลายไปแล้ว ดังนั้นสวี่ชิงหลังจากหยิบออกมา จิตเทพก็กวาดไป ก็สำรวจแหวนมิติวงนี้ทั้งหมดได้อย่างราบรื่น

ต้องพูดเลยว่า ภายในระบบดาวที่ห้าแห่งนี้ ผู้ที่สามารถก้าวไปถึงระดับเจ้าเหนือหัวได้ ของสะสมที่มีล้วนมั่งคั่งไม่ธรรมดาเลย

แน่นอนว่าสวี่ชิงก็คาดเดาสาเหตุได้คร่าวๆ

ผู้พิทักษ์เหมืองวิญญาณ เนื่องจากเฝ้าปกปักษ์คุ้มครองอยู่ที่นั่นหลายปี ดังนั้นโดยพื้นฐานแล้วสิ่งของทั้งหมดจึงอยู่กับตัว

ส่วนคนที่สองที่ถูกสวี่ชิงสังหารนั้น…

คนที่กล้าหลอมผสานป้ายอนุมัติเมืองเซียน ย่อมเตรียมพร้อมสำหรับพายุฝนคาวเลือดในอนาคต บุคคลเช่นนี้หากไม่ใช่ผู้ที่มั่นใจในตนเองอย่างยิ่ง ก็เป็นผู้ที่เตรียมจะทุ่มสุดตัวเพื่อต่อสู้

แบบแรกนั้นพูดยาก แต่แบบหลังย่อมต้องพกสิ่งของมีค่าของตัวเองไปด้วยอย่างแน่นอน

แหวนมิติวงนี้ก็เป็นเช่นนั้น

ในนั้นไม่ว่าจะเป็นหินวิญญาณหรือหยกเซียนล้วนมีจำนวนมหาศาล

แต่สมบัติมีเพียงอย่างเดียว นั่นคือเข็มทิศอันหนึ่ง ทั้งยังชำรุดทรุดโทรมสาหัส เห็นได้ชัดว่าเคยเสียหายอย่างรุนแรง ตอนนี้อยู่ ระหว่างการซ่อมแซม

แม้จะเป็นเช่นนั้น แต่สวี่ชิงก็ยังคงได้ผลเก็บเกี่ยว

นั่นคือลูกกลอน