ตอนที่ 1158
บทที่ 1158 ใครเป็นหมาก ใครเป็นผู้วางหมาก
October 22, 2026
บทที่ 1158 ใครเป็นหมาก ใครเป็นผู้วางหมาก
แสงราตรีดั่งสายน้ำเรืองรอง เปล่งประกายสีเงิน แผ่ปกคลุมเหนือวังเซียน
แต่ก็ไม่อาจปกปิดเสียงดนตรีเซียนจากวังร้อยบุปผาและหัวเราะพูดคุยของเหล่าหญิงงามได้
ล่องลอยมาตามสายลม
กระทบมาในหูของจงฉือที่อยู่ด้านนอกตำหนักหนึ่งน้อยไร้ขอบเขตและลอยเข้าไปในตำหนัก สวี่ชิงได้ยินมัน
สวี่ชิงเงยหน้า สายตาจับจ้องไปที่ร่างที่อยู่ด้านนอกตำหนัก
“จงฉือวันนี้ดูแปลกๆ…”
ในดวงตาของสวี่ชิงฉายแววครุ่นคิด
โดยปกติแล้วสหายศึกษาผู้นี้ส่วนใหญ่จะจากไปเมื่อยามค่ำคืนมาเยือน เว้นแต่เขาจะมีแจ้งไว้เป็นพิเศษ ไม่เช่นนั้นแล้ว การติดตามเขาจนดึกขนาดนี้เกิดขึ้นไม่บ่อยนัก
เมื่อคิดได้ดังนั้น สวี่ชิงก็ยกมือขึ้น หยิบกระดานหมากออกมา เอ่ยราบเรียบว่า
“จงฉือ”
สหายศึกษาที่อยู่ด้านนอก เมื่อได้ยินก็หันกลับมาทันที สาวเท้าก้าวเดินไม่กี่ก้าวก็เข้าใกล้ประตูตำหนัก
“นายน้อย บ่าวอยู่ตรงนี้ขอรับ”
“มาเดินหมากกับข้า”
สายตาสวี่ชิงจับจ้องไปบนกระดานหมาก กล่าวอย่างไม่ใส่ใจ
“ขอรับ!”
จงฉือรีบพยักหน้า เมื่อวิ่งมาถึงข้างหน้าสวี่ชิง สวี่ชิงก็หยิบหมากเม็ดหนึ่งวางลงบนกระดาน
หมากวางลง สายลมพัดหอบ
……
ลมหนาวในยามค่ำคืน โหมกระหน่ำกรีดหวีดไปในวังทัณฑ์อัสนี
ท่ามกลางสายลมขุนนางผู้ลงทัณฑ์วัยกลางคนคนนั้น ฝีเท้าก้าวเร็วขึ้น
“ฐานะของข้า น่าจะถูกผู้อื่นล่วงรู้แล้ว ดังนั้นร่องรอยต่างๆ ภายในวังทัณฑ์อัสนีวันนี้ ล้วนทำให้ข้ารู้สึกร้อนรนกดดัน อีกทั้งข้อมูลความเคลื่อนไหวของอริยะเซียนทั้งสามคนนั้น ก็เพิ่งจะได้รับในวันนี้”
ขณะที่เดินไปข้างหน้า ภายใต้สีหน้าที่ดูเหมือนปกติของขุนนางผู้ลงทัณฑ์ผู้นี้ มีความคิดที่แผ่ขยายวนเวียน
“ในความคลุมเครือ มีความรู้สึกราวกับว่าหากไม่ดำเนินการในคืนนี้ ก็จะไม่มีโอกาสอีกแล้ว”
“เรื่องนี้แปลกประหลาด…”
ขุนนางผู้ลงทัณฑ์วัยกลางคนหรี่ตา ในดวงตาฉายประกายแสงเย็นยะเยือก
“มีคนกำลังใช้ข้าเป็นเหยื่อล่อ บีบให้ข้าลงมือในวันนี้”
“เพราะข้อมูลที่ข้าถืออยู่พวกนั้น ล้วนมีช่วงเวลาที่เหมาะสม หากช้าไป ผลกระทบจะไม่เพียงพอต่อการก่อกบฏวัง และระลอกคลื่นที่เกิดขึ้นก็จะไม่ตรงตามความต้องการของข้า”
“ดังนั้น ไม่ว่าจะมองอย่างไร การลงมือในคืนนี้ คือโอกาสสุดท้าย”
“รวมกับข่าวลือเมื่อไม่กี่วันมานี้…”
ขุนนางผู้ลงทัณฑ์วัยกลางคนครุ่นคิด
“ผู้ที่ล่อเหยื่อคือผู้ที่ปล่อยข่าวลือ หรือคือคนที่อยู่ในข่าวลือ”
“หากเป็นอย่างหลังเป็นอริยะเซียนที่สี่จริงๆ เช่นนั้นจุดประสงค์ของเขาย่อมเป็นการล่อผู้ปล่อยข่าวลือออกมา”
“แต่ก็เป็นไปได้ว่า ผู้ที่ปล่อยข่าวลือก็คืออริยะเซียนที่สี่ผู้นี้เหมือนกัน ใช้เรื่องนี้ทำให้ผู้อื่นเข้าใจผิด คิดว่ามีผู้นำที่ประจันหน้ากับเขาอยู่คนหนึ่ง”
“ดังนั้น ภายใต้ความเข้าใจผิดนี้ จึงเกิดความผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่ขึ้น”
คิดถึงตรงนี้ ในดวงตาของขุนนางผู้ลงทัณฑ์วัยกลางคนก็มีฉายประกายแสงเย็นวาบขึ้นทันที
“แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ในเมื่อวางแผนข้าเสียหลิงจื่อคนนี้รวมเข้าไปด้วย เช่นนั้น…”
เสี้ยวพริบตาต่อมา เขาจิตใจของเขาพลันสั่นไหว ความคิดถูกขัดจังหวะ ฝีเท้าก็หยุดชะงักตามไปด้วย
สีหน้าเปลี่ยนมาเคร่งขรึมทันที ก้มศีรษะโค้งคารวะข้างหน้า
“ท่านอาจารย์”
เบื้องหน้าเขา ในยามค่ำคืน มีคนผู้หนึ่งเดินออกมา
คนผู้นี้เป็นชายชรา สวมชุดนักพรตของวังทัณฑ์อัสนี แผ่รัศมีแห่งอำนาจโดยธรรมชาติ ตอนนี้เมื่อเดินออกมา สายตาจับจ้องไปยังขุนนางผู้ลงทัณฑ์วัยกลางคนคนนี้ คิ้วค่อยๆ ขมวดเข้าหากัน
“ดึกดื่นป่านนี้แล้ว เจ้ารีบร้อนลนลานด้วยเรื่องอะไร”
หัวใจของขุนนางผู้ลงทัณฑ์วัยกลางคนพลันตึงเครียด เนื่องจากผู้ที่อยู่ตรงหน้าคืออาจารย์ของร่างที่เขาสิงอยู่ อีกทั้งยังเป็นผู้ดูแลวังทัณฑ์อัสนี มีอำนาจมาก แม้ปกติจะเย็นชาต่อเขา แต่ความทรงอำนาจน่าเกรงขามในความทรงจำรุนแรงมาก
โดยเฉพาะเมื่อก่อนเคยมีอยู่สองสามครั้งที่อีกฝ่ายดูเหมือนจะสงสัยในตัวตนของเขาอยู่บ้าง
ในเสี้ยวขณะนี้จึงต้องรับมืออย่างระมัดระวัง
คิดถึงตรงนี้ขุนนางผู้ลงทัณฑ์วัยกลางคนก็เอ่ยเสียงต่ำทุ้ม
“ท่านอาจารย์ ศิษย์เหลยกวงช่วงนี้พลังหยางมากเกินไป ตั้งใจจะไปบ่ออัสนีบาตเพื่อรวบรวมแสงอัสนีบาตราตรีมาปรับสมดุลวิชาอัสนีของตนเองสักหน่อยขอรับ”
ชายชราได้ยินดังนั้น สายตาคมกริบดุจสายฟ้า กวาดมองศิษย์ที่อยู่ข้างหน้าผู้นี้
ภายใต้สายตาของเขา ราวกับสามารถมองทะลุซึ่งทุกสิ่ง เมื่อเห็นว่าภายในร่างของศิษย์ผู้นี้มีสายฟ้าพลังหยางมากเกินไปจริงๆ จึงพยักหน้าเล็กน้อย กล่าวออกมาด้วยความหมายลึกซึ้งว่า
“ช่วงนี้วังเซียนมีข่าวลือบางอย่าง แต่ในเมื่อผู้นำเซียนและเจ้าวังทั้งหลาย ตลอดจนเหล่าผู้อาวุโส ไม่ได้มีคำสั่งใดๆ ข้าก็ไม่ได้ไปสืบสวนมากนัก”
“ส่วนเจ้า วันหน้าหากมีข้อมูลอะไร ก็บอกข้าได้”
พูดจบร่างของชายชราก็หลอมรวมเข้ากับความมืด หายไปอย่างไร้ร่องรอย
ส่วนขุนนางผู้ลงทัณฑ์วัยกลางคน ก้มหน้าตอบรับ รออยู่ครู่หนึ่ง ถึงได้ก้าวเดินจากไป ค่อยๆ เดินจากไปไกล
จนกระทั่งร่างของเขาหายไปอย่างสมบูรณ์ ในราตรีมืด เงาร่างของชายชราผู้ดูแลวังทัณฑ์อัสนี ก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง
จ้องมองไปยังที่ไกล สายตาลึกซึ้ง
……
สายตาที่อยู่เบื้องหลัง ทำให้ขุนนางผู้ลงทัณฑ์วัยกลางคนรู้สึกกดดันอย่างมาก
แต่โชคดีที่ไม่นานนัก สายตาก็หายไป
นี่ทำให้เขารู้สึกโล่งอก ก้าวเดินเร็วขึ้นเรื่อยๆ
จุดหมายปลายทางคือค่ายกลส่งข้ามระยะไกลที่อยู่ข้างบ่ออัสนี
เงื่อนไขที่จำเป็นสำหรับการเปิดค่ายกล เขาถือเอาไว้หมดแล้ว
ดังนั้นคืนนี้ขอเพียงแค่เขาเดินเข้าไปในค่ายกลส่งข้าม เปิดใช้งานและจากไป ก็จะส่งข่าวออกไปได้
ใช้เรื่องนี้เป็นพื้นฐานของการก่อกบฏวัง
นี่คือวิถีของเขา เขาต้องก่อกบฏวังที่นี่ แม้จะฝ่าฝืนประวัติศาสตร์ แต่หากทำสำเร็จ แม้ประวัติศาสตร์นี้จะเป็นเพียงภาพสะท้อนก็ไม่เป็นไร
ซากกระบี่ของวิเศษธรรมนูญในร่าง จะได้รับการหล่อเลี้ยงอย่างมหาศาล สามารถเปิดพลังได้อย่างเต็มศักยภาพยิ่งขึ้น
“แต่เงื่อนไขคือ ข้าต้องรอดออกไป!”
ขณะครุ่นคิด เขาก็เข้าใกล้บ่ออัสนีมากขึ้นเรื่อยๆ
และจากระยะที่เข้าใกล้มา ระลอกคลื่นกาลอวกาศกลุ่มหนึ่งที่มีเพียงมีธรรมนูญแห่งกาลอวกาศเท่านั้นถึงจะรับรู้ได้ กำลังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง รุนแรงขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ราวกับคบเพลิงในยามค่ำคืน
ปรากฏในสัมผัสรับรู้ของสวี่ชิง