บทที่ 192 ชื่อเสียงเลื่องลือ

บทที่ 192 ชื่อเสียงเลื่องลือ

สงครามระหว่างเจ็ดเนตรโลหิตกับเผ่าสิงซากสมุทรจนถึงปัจจุบันก็ดำเนินมากว่าครึ่งปีแล้ว

อาณาเขตกินพื้นที่ไปกว้างขึ้นเรื่อยๆ พันธมิตรที่เข้าร่วมก็มากขึ้นเช่นกัน

ไม่เพียงแค่แนวหน้าสนามรบที่ยังรุกคืบและสังหารต่อ ในพื้นที่อื่นของทะเลต้องห้ามก็ถูกผลกระทบด้วยเช่นกัน

ในดินแดนต่างเผ่าที่เป็นพันธมิตรมากมายของทั้งสองฝ่าย ก็มีการวางหมากกลยุทธ์ของเจ็ดเนตรโลหิตกับเผ่าสิงซากสมุทรอยู่ทั้งสิ้น มีการต่อสู้เป็นหย่อมๆ เกิดขึ้นอยู่เนืองๆ

สงครามขนาดใหญ่เช่นนี้ แน่นอนว่าดึงดูดความสนใจของเผ่าต่างๆ อีกมากมาย

ดังนั้นการเปลี่ยนแปลงของรายชื่อประกาศจับ แม้จะเป็นเรื่องราวระหว่างเผ่าสิงซากสมุทรและเจ็ดเนตรโลหิต แต่กลับทำให้ระดับสูงเผ่าของอื่นจับตามอง

สายตาของชนเผ่าทั่วทั้งทะเลต้องห้ามกว่าครึ่งไปรวมอยู่บนกระดานรายชื่อนี้ไปช่วงหนึ่ง

เฉินเอ้อหนิวกับสวี่ชิงสองชื่อนี้ ก็ถูกผู้บำเพ็ญต่างเผ่า เผ่ามนุษย์ รวมไปถึงขั้วอำนาจเผ่ามนุษย์อื่นๆ ล่วงรู้กันหมดแล้วในตอนนี้ กระฉ่อนไปทั่วสารทิศ

คำวิพากษ์วิจารณ์พวกเขาทั้งสองคนก็ดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ ด้วย

ในนี้คนที่หวั่นไหวกับเงินรางวัลที่เผ่าสิงซากสมุทรตั้งไว้ก็มีอยู่มาก กระทั่งภายในเจ็ดเนตรโลหิตเองก็ยังมีผู้แข็งแกร่งเกิดความละโมบ ผลประโยชน์มันมากเกินไปจริงๆ

ถึงอย่างไรเงินรางวัลของเผ่าสิงซากสมุทรก็มองเพียงผลลัพธ์เท่านั้น ไม่สนว่าใครจะทำสำเร็จ ไม่ว่าผู้บำเพ็ญคนใด ต่อให้เป็นศิษย์ของเจ็ดเนตรโลหิตก็ตาม ขอแค่ภารกิจสำเร็จ เผ่าสิงซากสมุทรก็จะมอบรางวัลให้

กระทั่งเผ่าสิงซากสมุทรจะทำการแปรสภาพโดยเฉพาะให้แก่ผู้ทำภารกิจสำเร็จหนึ่งครั้ง ทำให้เขากลายเป็นสมาชิกเผ่าตนเองก็ยังไม่ใช่ปัญหาใด

ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อกลายเป็นเผ่าสิงซากสมุทร ก็สามารถย่างเข้าสู่ลำดับของราชาได้อีกด้วย

ตอนนั้นทรัพยากรของเผ่าสิงซากสมุทรก็จะเอนเอียง เรื่องนี้เพียงพอทำให้คนมากมายตาร้อน สิ่งเดียวที่ต้องกังวลก็คือความเป็นไปได้ที่จะล้มเหลวตอนแปรสภาพเป็นเผ่าสิงซากสมุทรเท่านั้น

ถึงอย่างไร การแปรสภาพนี้ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะสำเร็จแน่นอน มีความเสี่ยงอยู่ระดับหนึ่ง

แต่เมื่อเทียบกับสิ่งที่จะได้รับ ทั้งหมดก็คุ้มค่า

เพราะลำดับแห่งราชาในโครงสร้างของเผ่าสิงซากสมุทร นั่นคือองค์รัชทายาทอย่างแท้จริง ภายนอกเรียกกันว่าผู้สืบทอดมรรคา

และเหมี่ยวเฉินที่เกลียดสวี่ชิงเข้ากระดูกดำ ถูกสวี่ชิงทำลายใบหน้าไปครึ่งจนหูหายไปครึ่งหนึ่ง เขาก็เป็นลำดับราชาด้วย และเป็นลำดับราชาเพียงหนึ่งเดียวของเผ่าสิงซากสมุทรในปัจจุบัน

ดังนั้นเงินรางวัลนี้ พูดได้ว่าไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

และมองความโกรธแค้นและเด็ดขาดกับเรื่องนี้ของเผ่าสิงซากสมุทรออก

เป้าหมายเงินรางวัลเช่นนี้ของพวกเขา เห็นได้ชัดว่าจะทำให้พวกสวี่ชิงทั้งสองถ้าไม่ตายกันหมด ก็ต้องใช้ชีวิตในทะเลต้องห้ามนี้ในอนาคตได้ลำบาก ทำให้ทุกหนแห่งกลายเป็นศัตรู

โดยเฉพาะศัตรูส่วนใหญ่อำพรางเป้าหมายไว้ ยากที่จะแยกออก

เมื่อเป็นเช่นนี้ จะต้องทำให้การฝึกบำเพ็ญของพวกสวี่ชิงทั้งสองคนหลังจากนี้เชื่อใจใครได้ยากแล้ว ต้องก้าวเดินอย่างระมัดระวัง ไม่สามารถสงบใจได้ตลอด

แต่เดิมทีสวี่ชิงก็มีนิสัยนี้อยู่…เขาในตอนนี้อยู่ในร่างอสูรสมุทรบรรพกาล มุ่งหน้าตรงไปที่เกาะเผ่าเงือก ไม่รู้เรื่องโลกภายนอกเลยแม้แต่น้อย

ป้ายฐานะที่สามารถรับรู้ข้อมูลโลกภายนอกเพียงสิ่งเดียว ก็ไม่มีประโยชน์ไปนานแล้วเนื่องจากออกห่างจากเกาะเงือก

นี่ทำให้สวี่ชิงสามารถจมอยู่กับการฟื้นฟูได้ดีขึ้น

จนผ่านไปอีกยี่สิบวัน ในที่สุดอาการบาดเจ็บของสวี่ชิงก็หายดี

ตอนที่ฟื้นฟูโดยสมบูรณ์ สวี่ชิงครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ยังเลือกไม่ออกจากอสูรสมุทรบรรพกาล

เรือเวทของเขาพังไปแล้ว ดังนั้นการใช้อสูรสมุทรบรรพกาลเดินทางจึงเป็นวิธีที่สะดวกที่สุด ไม่ยุ่งยากไร้กังวลและประหยัดแรง

‘ไม่รู้ว่าภายนอกเป็นอย่างไรบ้าง นายกองจะหนีออกมาได้หรือไม่ เผ่าสิงซากสมุทรหลังจากนั้นจะเป็นอย่างไรต่อไป’

ตอนที่อยู่ห่างจากเกาะเงือกอีกเจ็ดแปดวัน สวี่ชิงมองเกาะเงือกที่อยู่ไกลๆ พึมพำกับตัวเอง

“ต่อไปจะบ้าระห่ำเช่นนี้ไม่ได้ ทำเอาตัวเองเจ็บไปทั้งตัวทุกครั้ง…ไม่แน่ว่าวันหนึ่ง นายกองไม่ตาย แต่ข้าคงจะตายเสียเอง”

สวี่ชิงก้มหน้ามองร่างกายตนเอง ย้อนนึกถึงเส้นทางที่ตนเองเดินมา รู้สึกเศร้าใจ

คิดจะมีชีวิตต่อไปในโลกที่โหดร้ายนี้ ถ้าอยากจะมีชีวิตที่ดีสักหน่อย มักต้องทำให้ตนเองแข็งแกร่งขึ้นอย่างเอาเป็นเอาตายถึงจะสามารถทำได้

ความคิดทั้งสองนี้ขัดแย้ง และอับจนหนทางด้วยเช่นกัน

“ข้ายังอ่อนแอเกินไป”

สวี่ชิงคิดถึงเหมี่ยวเฉินอัจฉริยะฟ้าประทานไฟชีวิตสี่ดวงเผ่าสิงซากสมุทรคนนั้น ก้นบึ้งจิตใจเขาเต็มไปด้วยความวิกฤต

นี่เป็นไฟชีวิตสี่ดวงที่แท้จริงคนแรกที่เขาพบ

แม้นายกองที่ถูกแก่นลมปราณไล่สังหารจะเผยกลิ่นอาย แต่สวี่ชิงก็รู้สึกว่าพลังบำเพ็ญของนายกองทางนั้นเผยความแปลกประหลาดที่ไม่ค่อยชัดเจนนักออกมา

แต่เหมี่ยวเฉินนั้นแตกต่างออกไป เขาเป็นไฟชีวิตสี่ดวงอย่างแท้จริง!

คนประเภทนี้ สวี่ชิงรู้สึกว่าควรจะมีไม่มากนัก แต่เมื่อเขาคิดว่าแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ใหญ่โตเสียขนาดนี้ มีเผ่าพันธุ์อยู่มากมาย การพบกับไฟชีวิตสี่ดวงจึงไม่ใช่เรื่องที่เกินคาดอะไรนัก

และสวี่ชิงก็รู้ดีที่ตนเองลงมือกับอีกฝ่ายก่อนหน้าแล้วได้เปรียบเพราะว่าลงมือก่อน

ประกอบกับเจ้าเงาและบรรพจารย์สำนักวัชระ และยังมีกายเนื้อที่เสริมพลังมาจากวิหคทองหลอมหมื่นวิญญาณ ท้ายที่สุดก็สะกดอีกฝ่ายได้ครู่หนึ่ง

แต่การพบกันครั้งหน้า หลังจากที่อีกฝ่ายมีการระมัดระวังและเตรียมตัวแล้ว หากตนเองคิดจะสะกดเขาต่อไป ความยากก็คงจะมากล้นเป็นเท่าทวี

แต่สวี่ชิงวิเคราะห์ ถ้าหากอีกฝ่ายคิดจะสยบเขาบ้าง ก็ยากมากเช่นเดียวกัน

“ไฟชีวิตสี่ดวง…”

ดวงตาสวี่ชิงเผยแววปรารถนา เขาตอนนี้ย่างเข้าสู่สร้างฐานขั้นกลางเต็มตัวแล้ว เมื่อรวมกับตะเกียงแห่งชีวิตที่สามารถสะกดไฟชีวิตสามดวง ประกอบกับการเสริมพลังของวิหคทองหลอมหมื่นวิญญาณก็สามารถต่อสู้กับไฟชีวิตสี่ดวงได้

พลังต่อสู้เช่นนี้ทำให้เขายืนอยู่จุดสูงสุดของสร้างฐาน กระทั่งสามารถหลบหนีจากเงื้อมือของแก่นลมปราณและบรรเทาอาการบาดเจ็บลงได้ สำหรับคนอื่นๆ ถือว่าแข็งแกร่งถึงขีดสุด

แต่สวี่ชิงยังคงไม่พอใจ

“ยังเหลืออีกยี่สิบห้าช่องเวท ข้าก็จะสามารถเปิดไฟชีวิตดวงที่สามได้แล้ว…ถึงตอนนั้น ในสร้างฐานระดับนี้ นอกจากจะพบกับผู้บำเพ็ญที่มีตะเกียงแห่งชีวิต ข้าก็สยบได้ทั้งหมด และเมื่อถึงตอนนั้น ข้าก็น่าจะทำให้ชีวิตตนเองดีขึ้นอีกระดับหนึ่ง

“ดังนั้นการจะเปิดช่องเวทตามลำดับขั้นตอน มันช้าเกินไปแล้ว”

หลังจากสวี่ชิงครุ่นคิดและพึมพำเสียงต่ำ จู่ๆ เขาก็หวังให้นายกองรีบกลับมาเสียแล้ว

เพราะด้วยความบ้าระห่ำของนายกอง สวี่ชิงรู้สึกว่าตนเองเข้าร่วมเรื่องที่ข้องเกี่ยวกับเผ่าสิงซากสมุทรให้มากหน่อย การจะก่อไฟชีวิตดวงที่สามคงไม่ใช่เรื่องยากเย็นนัก

“รอนายกองกลับมา ข้าจะไปถามเขาว่าช่วงนี้ไปลุยที่ใดได้บ้าง”

สวี่ชิงตัดสินใจจุดนี้แล้ว

ตอนนี้โยนความคิดที่ไม่คิดจะทำตัวบ้าระห่ำอีกแล้วก่อนหน้าของเขาทิ้งไปข้างๆ เรียบร้อย

“ไม่มีทางเลือก ข้าฝึกบำเพ็ญช้าเกินไป เพื่อจะเปิดช่องเวท ต้องหาโอกาสไปลุยอีกสักครั้ง รอจนช่องเวทข้าเปิดหมด ข้าก็จะไม่บุ่มบ่ามแล้ว”

หลังจากสวี่ชิงครุ่นคิด พยักหน้าอย่างมั่นใจมากว่าเป็นเช่นนั้น

เวลาล่วงเลยจนถึงวันที่ห้าเช่นนี้ ตนที่ห่างจากเจ็ดเนตรโลหิตอีกสามวัน ป้ายฐานะของสวี่ชิงก็สั่นขึ้นมา