บทที่ 328 อาภรณ์วิเศษของข้า

บทที่ 328 อาภรณ์วิเศษของข้า

“อาชิงน้อย ไปกับข้าเถอะ ศิษย์พี่จะพาพวกเจ้าไปทำการใหญ่” นายกองเอ่ยอย่างรวดเร็ว พูดไปพลางกวาดสายตาไปรอบๆ ด้วยท่าทีระแวดระวังอย่างมาก

“ข้าไม่ไป” สวี่ชิงส่ายศีรษะ

“ทำไม” นายกองร้อนรน

“ท่านคงไปยั่วโมโหสำนักโลกันต์ทมิฬ แล้วจะลากข้าไปเป็นเกราะคุ้มกันสินะ” สวี่ชิงคิดถึงสายตาร้อนแรงที่อีกฝ่ายจ้องเขี้ยวอสรพิษปีศาจครั้งที่ไปแดนต้องห้ามสำนักโลกันต์ทมิฬกับนายกอง

เมื่อโยงกับที่อีกฝ่ายติดต่อกับอู๋เจี้ยนอูบ่อยครั้งก่อนหน้านี้ ผลลัพธ์คือตอนนี้อูเจี้ยนอูก็ถูกคนจับไว้ที่นั่นเหมือนคนโง่ นายกองกลับแจ้นออกมาอย่างอยู่รอดปลอดภัย

เห็นได้ชัด ว่าอูเจี้ยนอูโดนนายกองหลอกจนโง่ไปแล้วจริงๆ

นายกองกระแอมไอ ในใจเขาคิดเช่นนี้จริงๆ ถึงอย่างไรเรื่องที่ตนเองทำมาก่อนหน้านี้ก็ใหญ่มาก เขากังวลว่าถ้าไม่ดึงสวี่ชิงไปด้วย ถ้าพบกับจอมเซียนจื่อเสวียนเข้าคงโดนตบจนตายเป็นแน่

และถ้าดึงสวี่ชิงมา ถ้าจอมคนจื่อเสวียนมาจริงๆ…มีสวี่ชิงอยู่ ตนก็น่าจะปลอดภัย

“ศิษย์น้องเล็ก เจ้าต้องเชื่อศิษย์พี่ใหญ่อย่างข้าสิ! วางใจเถอะ ครั้งนี้เป็นเรื่องใหญ่จริงๆ ไม่ใช่ว่าเจ้ากำลังเปิดวังสวรรค์อยู่หรือ จบเรื่องครั้งนี้ เจ้าก็จะเปิดวังสวรรค์ได้มากยิ่งขึ้น!” นายกองมองตาสวี่ชิง ทำท่าทีเหมือนตนเองไม่ใช่พวกหลอกลวง ตบหน้าอกรับประกัน

จากนั้นก็หยิบไข่ที่อยู่ข้างๆ ขึ้นมาใบหนึ่ง ปอกเปลือกออกคิดจะกิน

สวี่ชิงสีหน้าปกติ ดื่มน้ำแกงต่อไป เหยียนเหยียนที่อยู่ข้างๆ กลับเต็มไปด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น ตอนที่มองนายกอง ก็ยังไม่ลืมปอกไข่ในมือ วางในชามของสวี่ชิงจากนั้นก็ยิ้มหวานให้

ภาพนี้ทำให้นายกองเห็นแล้วไม่ค่อยพอใจ เขาก้มหน้ามองไข่ในมือ เขาก็อยากมีคนมาช่วยปอกไข่ให้บ้าง

“อาชิงน้อย ข้ารู้สึกว่าหน้าตาเจ้าไม่ค่อยเหมือนเผ่ามนุษย์นะ”

“นายกอง คนของสำนักโลกันต์ทมิฬน่าจะใกล้มาถึงที่นี่แล้วกระมัง” สวี่ชิงดื่มน้ำแกงลงไปอีกอึก

นายกองเลิกคิ้วขึ้น

“เผ่ามนุษย์ไม่สามารถมีหน้าตาอย่างเจ้าได้ ไม่มีทางเด็ดขาด เจ้ารู้สึกบ้างหรือไม่ว่ายิ่งเจ้าเติบโตก็ยิ่งแปลกประหลาดมาขึ้นทุกที ดูคล้ายกับเผ่าลึกลับเผ่าหนึ่งที่ข้าเคยได้ยินมาเมื่อก่อน ข้ารู้สึกว่าเจ้าน่าจะเป็นเด็กกำพร้าจากชนเผ่านั้น อาชิงน้อย ข้าพอรู้เรื่องชนเผ่านั่นอยู่ เจ้าอยากรู้เกี่ยวกับตัวตนเจ้าให้มากขึ้นหรือไม่”

“ไม่อยาก” สวี่ชิงดื่มน้ำแกงคำสุดท้ายหมดแล้ว จากนั้นก็กินไข่เข้าไปอย่างพอใจ ไม่เชื่อคำพูดของนายกองเลยแม้แต่น้อย

นายกองค่อนข้างร้อนรน เห็นว่าสวี่ชิงไม่ฟังเขาเลย จึงงัดไม้ตายออกมา

“รองกรมสวี่ เจ้ายังติดค้างข้าอยู่สองล้านก้อนหินวิญญาณนะ!”

“ศิษย์พี่ใหญ่ ทางข้ายังมีแผ่นหยกอยู่ชิ้นหนึ่งน่าจะมีราคาอยู่” สวี่ชิงพูดพลางล้วงเอาแผ่นหยกที่นายกองแต่งหญิงออกมา

“เหยียนเหยียน ข้าคิดว่าเจ้าไม่ควรเข้าร่วมเจ็ดเนตรโลหิตแล้ว เจ้าฟังข้านะ เข้าร่วมสำนักโลกันต์ทมิฬดีกว่า จากที่ข้ารู้จักอาชิงน้อยมา เขามีความรู้สึกดีๆ ให้กับสำนักโลกันต์ทมิฬ” นายกองมองเหยียนเหยียน เอ่ยยุยง

เหยียนเหยียนตาเป็นประกาย

สวี่ชิงถอนหายใจ เขามองออก ว่าครั้งนี้นายกองเครียดจริงๆ ต้องลากตนเองไปด้วยกันให้ได้ หากไม่เห็นด้วยคงจะไม่สำเร็จเป็นแน่

“อาชิงน้อย เจ้าโตแล้วนะ จดจำความดีของศิษย์พี่ไม่ได้แล้วหรือไร ข้าเป็นหัวหน้าของเจ้า ข้าเป็นศิษย์พี่ใหญ่เจ้า ข้าเคยตะคอกใส่ท่านอาจารย์เพื่อเจ้า กระทั่งบอกจุดอ่อนท่านอาจารย์ของเจ้า และข้ายังเคยหลั่งเลือดเพื่อเจ้าด้วย ข้ารับผิดแทนเจ้า พวกเรากลับบ้านด้วยกัน พวกเราอาบน้ำด้วยกัน พวกเราออกไปเที่ยวเล่นด้วยกัน พวกเรา…”

หน้านายกองเผยความน้อยเนื้อต่ำใจ

เหยียนเหยียนถลึงตาโต มองนายกองอย่าไม่อยากเชื่อ จากนั้นก็มองสวี่ชิง

สวี่ชิงเงียบนิ่ง หลังจากคิดๆ ก็ล้วงเอาผิงกั่วลูกหนึ่งออกมาส่งให้นายกอง

นายกองเลิกคิ้ว สวี่ชิงหยิบตั๋วสระน้ำเซียนอีกใบหนึ่งออกมา

นายกองลังเลไปครู่หนึ่ง

“ส่วนลดสามส่วน!” สวี่ชิงมองนายกอง

นายกองกวาดตามองตั๋ว อดทนไม่หยิบ

“จะไปหรือไม่ไป!”

สวี่ชิงถอนหายใจ เขาไม่อยากไป แต่นายกองพูดถึงขั้นนี้แล้ว จึงพยักหน้าให้

ใบหน้านายกองถึงได้เผยรอยยิ้มออกมา รีบเก็บผิงกั่วกับตั๋วไป เอ่ยเสียงทุ้ม

“นี่สิถึงจะเป็นศิษย์น้องรัก ครั้งนี้ศิษย์พี่ไม่หลอกเจ้าแน่ เรื่องใหญ่โตเลยทีเดียว เหยียนเหยียน พวกเราไปกันเถอะ”

เหยียนเหยียนตาเป็นประกาย รีบร้อนพยักหน้า

“ไปๆๆ เดี๋ยวมืดแล้วเราจะออกไปไม่ได้ อาชิงน้อยใช้เรือของเวทของเจ้าเลย” นายกองรีบลุกขึ้นเอ่ยเร่งรัด

สวี่ชิงล้วงเรือเวทของตนเองออกมาเงียบๆ

เมื่อเรือเวทออกมา นายกองก็กระโจนขึ้นไปคนแรก สวีชิงร่างโยกไหว ก้าวขึ้นไปบนเรือเวทเช่นกัน เมื่อเหยียนเหยียนกำลังจะเหยียบตามขึ้น สวี่ชิงก็กวาดตามองนางผาดหนึ่ง

เหยียนเหยียนชี้ไปที่นายกองทันที

“เขาให้ข้าไปด้วย”

“พาเหยียนเหยียนไปด้วยเถอะ นางเข้าใจผู้หญิงดี สะดวกกับงานใหญ่ของพวกเรา” นายกองรีบร้อนเอ่ยขึ้น

สวี่ชิงขมวดคิ้ว ไม่พูดอะไรมาก ประกบปางมือจนเรือเวทครืนครันขึ้นในพริบตาด้วยการเร่งรัดของนายกอง พุ่งทะยานออกไปบนท้องฟ้า ชั่วอึดใจก็ออกมาจากสำนักเจ็ดเนตรโลหิต

แทบจะหลังจากที่พวกเขาออกไปไม่ถึงสามสิบอึดใจ จอมเซียนจื่อเสวียนบนท้องฟ้าก็สีหน้าเย็นชา เดินออกมาก้าวหนึ่ง มองเรือเวทที่แล่นห่างออกไปอยู่กลางอากาศ คิดจะไล่ตามไป แต่เมื่อคิดถึงนิสัยที่เปลี่ยนเป็นยิ่งนิ่งขรึมขึ้นอีกของสวี่ชิงในช่วงนี้ จึงครุ่นคิด