บทที่ 411 ละอองหมอกลอยทั่วป่าท้าวายุ

บทที่ 411 ละอองหมอกลอยทั่วป่าท้าวายุ

ข่งเสียงหลงดำรงตำแหน่งที่สำนักงานภาคสนาม ดูแลรับผิดชอบไล่ตามจับคนร้าย

วันนี้ก็มาส่งคนร้ายประกาศจับที่จับได้ ตอนที่สวี่ชิงเห็นเข้า เขากำลังพูดคุยหัวเราะกับพัศดีที่สนิทสนมคุ้นเคยกันดีเหล่านั้นของชั้นเก้า ข้างกายยังมีเผ่าสองหน้าที่นอนหายใจรวยรินอยู่

เผ่าสองหน้าตนนี้พลังบำเพ็ญไม่ธรรมดา แม้จะบาดเจ็บสาหัสนอนอยู่ตรงนั้น แต่ระลอกคลื่นพลังบำเพ็ญระดับแก่นลมปราณเจ็ดวังสวรรค์ก็ยังคงรุนแรง เห็นได้ชัดว่าในเผ่าของมันก็จะต้องเป็นบุคคลไม่ธรรมดา ไม่เช่นนั้นคงไม่มีทางมีวังสวรรค์ถึงเจ็ดวัง

เพียงแต่ตอนนี้สภาพอเนจอนาถน่าสังเวช บนตัวล้วนเป็นบาดแผล คล้ายว่าถูกทำร้ายอย่างทารุณ อีกทั้งยังเสียขาไปข้างหนึ่ง ดูจากบาดแผลแล้วเหมือนว่าถูกฉีกออกไปทั้งอย่างนั้น

ส่วนข่งเสียงหลงเองก็มีบาดแผลเช่นกัน แต่ท่าทางเขาเหมือนไม่ใส่ใจ หลังจากสังเกตเห็นสวี่ชิง ดวงตาก็ยิ่งเป็นประกาย ยิ้มเอ่ยขึ้น

“สวี่ชิง!”

“พี่ข่ง”

สวี่ชิงคารวะทำความเคารพ พัศดีรอบๆ ต่างยิ้มทักทายกับสวี่ชิง ช่วงนี้สวี่ชิงดูแลเขตติงหนึ่งสามสองสำเร็จ ไม่ได้เปลี่ยนห้องขังเลย ทำให้พัศดีจำนวนไม่น้อยล้วนได้ยินข่าว

โดยเฉพาะเขาเข้างานเลิกงานทุกวันล้วนออกไปข้างนอก แต่กลับไม่มีเหตุไม่คาดฝันเกิดขึ้นตายอนาถ นี่ยิ่งทำให้ได้ความเลื่อมใสนับถือเพิ่มมากขึ้น

ตอนนี้เห็นข่งเสียงหลง สวี่ชิงก็เผยรอยยิ้มออกมา สายตาจับจ้องไปที่บาดแผลบนร่างของอีกฝ่าย

“ไม่เป็นไร บาดแผลเล็กน้อย สวี่ชิงนี่เจ้าเป็นพลทหารแล้วหรือ ฮ่าๆ เหมือนกับที่คาดไว้จริงๆ ด้วย”

ข่งเสียงหลงกวาดสายตามองลายเปลวเพลิงสีดำบนชุดนักพรตของสวี่ชิง และสังเกตเห็นสีหน้าท่าทางของพัศดีที่อยู่รอบๆ จึงกะพริบตาปริบๆ คล้ายว่าไม่ได้แปลกใจที่สวี่ชิงเป็นพลทหารสักเท่าไร

“ความจริงก่อนหน้านี้ข้าได้ยินว่าเจ้าไปเป็นอาลักษณ์ของเจ้าวัง ข้าก็เดาว่า…

“เจ้าเดาว่าอะไร” ข่งเสียงหลงยังพูดไม่ทันจบ เสียงเย็นยะเยือกเสียงหนึ่งที่มาพร้อมด้วยความทรงอำนาจน่าเกรงขามก็ดังมาจากบนบันไดขั้นที่เก้า

จากเสียงคำพูดที่ดังสะท้อน เงาร่างเย็นชาของเจ้าวังก็ปรากฏขึ้นตรงนั้น แต่ละก้าวๆ มาพร้อมด้วยพลังอำนาจกดดัน เดินไปทางคนทั้งหลาย

พัศดีทุกคนเคร่งขรึมจริงจังขึ้นมาทันที ต่างโค้งคารวะ

“คารวะท่านเจ้าวัง”

สวี่ชิงก็เช่นกัน ข่งเสียงหลงเนื้อตัวสั่นสะท้าน รีบก้มศีรษะคารวะ

สวี่ชิงสังเกตเห็นว่าข่งเสียงหลงเหมือนกลัวมาก ที่หน้าผากกระทั่งว่าเหงื่อผุดออกมา

ส่วนความรู้สึกกดดันจากร่างเจ้าวังก็รุนแรงมาก ความกดดันก็แผ่อวลไปทั่วทั้งชั้นที่เก้าจากการเข้ามาใกล้

ในตอนที่รอบๆ เงียบกริบไร้สุ้มเสียง เงาร่างของเจ้าวังก็เดินมาถึงข้างหน้าคนทั้งหลาย

เขามองคนร้ายประกาศจับเผ่าสองหน้าที่นอนอยู่บนพื้นแวบหนึ่ง จากนั้นสายตาก็จับจ้องมาที่ร่างข่งเสียงหลง เอ่ยราบเรียบ

“ด้วยพลังบำเพ็ญของเจ้า ทั้งๆ ที่สามารถสยบจับเป็นผู้บำเพ็ญตนนี้ได้ในกระบี่เดียว ไยจึงต้องลงมือถึงสองกระบี่ ถูกข้างนอกยกยอว่าเป็นอัจฉริยะของยุคนี้เลยพอใจแล้วหรือไร อย่างอื่นเรียนรู้ไม่ได้ แต่ยโสหยิ่งทะนงเรื่องนี้เจ้ากลับเรียนรู้ได้ไวดีนี่”

พูดจบเขาก็หันมามองสวี่ชิง เย็นชาเหมือนกัน

“แล้วก็เจ้า เลิกงานแล้วแต่กลับไม่ไปฝึกบำเพ็ญ มาดูเรื่องสนุกอะไรที่นี่ สยบกำราบเขตติงหนึ่งสามสองก็พอใจแล้วหรือไร อีกทั้งเจ้าสยบกำราบได้จริงๆ แล้วหรือ หากมีความสามารถก็ยกระดับไปสยบกำราบเขตปิ่งขั้นต่อไป!”

สวี่ชิงดวงตาจ้องเพ่ง คำพูดนี้ของเจ้าวังทำให้เขาจมอยู่ในความคิด

สำหรับนิสัยของท่านเจ้าวัง สวี่ชิงรู้กระจ่างแล้ว ช่วงนี้จากการที่เขาค่อยๆ สนิทสนมกับพัศดีคนอื่นๆ ก็ได้ยินคนพูดถึงเรื่องที่เจ้าวังครองกระบี่คนนี้เข้มงวดกับคนมาก

รวมกับการตำหนิที่กระแทกใส่หน้าของอีกฝ่ายในครั้งแรกที่ได้เจอ สวี่ชิงก็รู้ว่าตอนนี้พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์

ส่วนข่งเสียงหลง ตอนนี้ก็ก้มหน้าไม่พูดอะไร

“ทำไมไม่พูดอะไร ข้าถามเจ้าอยู่นะ!” สายตาของเจ้าวังกวาดไปที่สวี่ชิงและข่งเสียงหลง สุดท้ายก็มองไปยังฝ่ายหลัง

ข่งเสียงหลงลังเล เอ่ยเสียงต่ำ

“ตอนนั้นข้างๆ ผู้บำเพ็ญเผ่าสองหน้าตนนี้มีหญิงรับใช้ลูกครึ่งอยู่หลายคน พวกนางเป็นคนน่าสงสาร ข้ากลัวว่าลงมืออย่างเต็มกำลังเกินสมควรจะทำให้ผู้บริสุทธิ์บาดเจ็บ ดังนั้น…”

ลูกครึ่ง ไม่ใช่เผ่าพันธุ์หนึ่ง พวกเขากำเนิดจากเผ่ามนุษย์กับต่างเผ่า บางครั้งชะตาชีวิตอเนถอนาถน่าสังเวชนัก

เข้าวังเงียบนิ่ง หลังจากนั้นครู่หนึ่งก็พูดขึ้นมา

“ต่อให้เป็นเช่นนั้น เจ้าฆ่าผู้บำเพ็ญระดับแก่นลมปราณเจ็ดวังสวรรค์คนหนึ่งไยจึงได้รับบาดเจ็บ ไปทำเรื่องส่วนตัวอะไรอีก!”

ข่งเสียงหลงหน้าผากซึมไปด้วยเหงื่อ แต่ถูกเจ้าวังจ้องไม่พูดก็ไม่ได้ ดังนั้นก็กัดฟันตอบไปว่า

“นักโทษประกาศจับตนนั้นมีพรรคพวกจำนวนหนึ่ง พวกมันหนีไปแล้ว แม้จะไม่ได้อยู่ในรายชื่อประกาศจับ แต่ข้าเห็นเรื่องไร้ศีลธรรมที่พวกมันทำเหล่านั้น ก็อดไว้ไม่ค่อยได้ จึงไล่ตามไปกำจัดทิ้งเสียให้หมด ภายหลังมีผู้แข็งแกร่งมาคนหนึ่ง ข้าก็จัดการสังหารเช่นกัน จึงได้รับบาดเจ็บขอรับ”

เจ้าวังมองข่งเสียงหลงอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง หันหลังเดินไปทางบันได แต่กลับมีเสียงเย็นยะเยียบดังมา

“เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ แต่เจ้าไม่ทำตามกฎการทำภารกิจของผู้ครองกระบี่ ก่อเรื่องยุ่งยากโดยไม่จำเป็น ลงโทษคุมขังเจ็ดวัน เอาตัวไป!”

พูดจบ เจ้าวังก็จากไปไกล

สวี่ชิงมองข่งเสียงหลงอย่างเห็นใจ

เรื่องนี้เขารู้สึกว่าเจ้าวังคร่ำครึเกินไป ไร้ซึ่งความอ่อนโยน

ข่งเสียงหลงถอนหายใจ มองสวี่ชิงแวบหนึ่ง หัวเราะเสียงขื่นขึ้นมา

“หากรู้ว่าเป็นแบบนี้แต่แรก ข้ามาที่นี่ส่งคนแล้วก็จะไปทันที ช้าไปก้าวหนึ่ง ซวยเสียจริง”

ระหว่างพูด พัศดีข้างๆ ก็เคร่งขรึมจริงจังขึ้นมาก หลังจากมัดนักโทษเผ่าสองหน้าที่อยู่บนพื้น ก็เดินมาข้างหน้าข่งเสียงหลง

ข่งเสียงหลงยกสองมือขึ้นอย่างยอมรับชะตากรรม ถูกสวมโซ่ตรวน แล้วพาตัวไปทันที

ก่อนไปเขายังโบกมือให้กับสวี่ชิง

สวี่ชิงมองภาพนี้อย่างเงียบงัน จวบจนเงาร่างของข่งเสียงหลงหายไป เขาจึงไปจากกรมราชทัณฑ์ กลับมายังหอกระบี่

หลังจากขัดสมาธินั่งลง สวี่ชิงมองความมืดข้างนอกแวบหนึ่ง ในสมองมีภาพที่ข่งเสียงหลงถูกตำหนิจับไปขังคุกผุดขึ้นมา

ผ่านจากเรื่องนี้ เขาสามารถสัมผัสได้ถึงการรักษากฎระเบียบและความเข้มงวดของท่านเจ้าวัง ก็เหมือนกับที่ตำหนิเขา อัจฉริยะฟ้าประทานอย่างข่งเสียงหลงก็โดนตำหนิเช่นกัน

‘เจ้าวังครองกระบี่เช่นนี้…’ สวี่ชิงดวงตามองทะลุความมืด

จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าดีมาก กฎที่นี่ยิ่งเรียบง่าย ทุกอย่างพูดกันด้วยพลังแท้จริง แต่คุณงามความชอบกับกฎระเบียบล้วนสำคัญเหมือนกัน

‘ดังนั้น ตอนนั้นพี่เฉินถึงได้บอกข้า หลังจากที่ปรมาจารย์ของจางซืออวิ้นเป็นหนึ่งในสี่ผู้ดูแล ก็บอกว่าอีกฝ่ายไม่ได้เป็นคนเล่นพรรคเล่นพวก เจ้าวังแบบนี้หากมีคนเล่นพรรคเล่นพวกจริงๆ ท่าทางเขาคงไม่ยอม’

สวี่ชิงคล้ายครุ่นคิด ความรู้สึกต่อเจ้าวังครองกระบี่หลังจากที่ผ่านเรื่องเล็กๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า ภายใต้ความไม่รู้ตัวก็ได้รู้ในขั้นต้นแล้ว

ขณะเดียวกันเขาก็คิดถึงคำพูดของชายชราเผ่าจิตรกรรม

‘ในจุดลึกของกรมราชทัณฑ์กักขังร่างแยกของเทพเจ้าเอาไว้!’

สวี่ชิงส่ายหน้า เรื่องนี้เขารู้สึกว่าแค่รู้ก็พอแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องที่ตนจะไปสืบและพิสูจน์ได้

ดังนั้นแล้วเขาจึงฝังเรื่องนี้ไว้ในก้นบึ้งหัวใจ หลับตาทั้งสองข้าง สัมผัสวังสวรรค์วังที่ห้า

วังสวรรค์วังที่ห้าของเขาใกล้จะปรากฏเค้าร่างแล้ว จากการวิเคราะห์ของเขา อีกประมาณห้าหกวัน ก็จะแปรเปลี่ยนเป็นวัตถุจริงเสร็จสมบูรณ์

‘ยิ่งขั้นถัดๆ ไป การเปลี่ยนเป็นวัตถุจริงก็ยิ่งช้า’

สวี่ชิงช่วงนี้จึงขบคิดอยู่ตลอดว่าจะบรรจุดวงชีพอสูรสมุทรบรรพกาลดีหรือไม่…

เขารู้สึกว่าวังสวรรค์สี่วังก่อนหน้านี้ของตนไม่เลวเลย หากเทียบกันแล้วอสูรสมุทรบรรพกาลค่อนข้างธรรมดาไปแล้ว

และการก่อรูปร่างของแก่นลมปราณวังสวรรค์ นอกจากจะสถานวัตถุภายนอกแล้ว ยังสามารถใช้วิชาของตัวเองก่อร่างขึ้นได้ด้วย สวี่ชิงจึงขบคิดว่าหากผสานเคล็ดวิชาระดับจักรพรรดิของตัวเองลงไปจะเป็นเช่นไร

เรื่องนี้จากทฤษฎีแล้วทำได้ แต่สวี่ชิงขาดข้อมูลบางอย่าง ดังนั้นเมื่อคิดๆ แล้ว เขาก็ทำใจกล้าหยิบเอาแผ่นหยกสื่อเสียงออกมา สื่อเสียงหาจอมเซียนจื่อเสวียน

“ผู้อาวุโสอยู่หรือไม่ขอรับ”

“ไม่อยู่” เสียงของจอมเซียนจื่อเสวียนแทบจะดังจากแผ่นหยกมาในทันที

สวี่ชิงเงียบนิ่ง ในแผ่นหยกไม่มีประโยคที่สองดังออกมาอีก

เขาฟังออกว่าน้ำเสียงของจอมเซียนจื่อเสวียนแปลกไป ในใจค่อนข้างสับสนงุนงง ไม่รู้ว่าตัวเองไปสร้างความไม่พอใจอีกฝ่ายตั้งแต่เมื่อไร จึงสื่อเสียงหานายท่านห้าถามเรื่องเคล็ดวิชาระดับจักรพรรดิผสานไปในวังสวรรค์

“เอ๋ จอมเซียนจื่อเสวียนไม่ได้บอกเจ้าหรือ เรื่องนี้ก่อนที่พวกเราจะมาเมืองหลวงเขตปกครอง อาจารย์ของเจ้ากับนางได้พูดคุยหารือเรื่องการผสานเคล็ดวิชาระดับจักรพรรดิไปในแก่นลมปราณของเจ้ามาก่อน

“เมื่อหลายวันก่อนข้ายังเห็นผู้อาวุโสจื่อเสวียนเชิญสหายสนิทบางคนของนางมาสำนัก และถามเรื่องแนวๆ นี้ ในเมื่อเคล็ดวิชาระดับจักรพรรดิแต่ละวิชาไม่เหมือนกัน วิธีการผสานก็มีหลักการ นางยังได้ไปเยี่ยมเยือนสามสำนักใหญ่ จ่ายค่าตอบแทนบางอย่างเพื่อไปสืบถามตรวจสอบที่หอคัมภีร์ของพวกเขาอีกด้วย

“หากผสานมั่วๆ แม้จะไม่เป็นอะไรแต่ก็ไม่มีทางสำเร็จ”

สวี่ชิงเงียบนิ่ง เขาไม่รู้ว่าจื่อเสวียนทำเรื่องมากมายเพื่อตนถึงเพียงนี้ ในใจเขาเกิดระลอกคลื่น จึงหยิบแผ่นหยกสื่อเสียงออกมา

“ผู้อาวุโส…”

“เอ๋ นั่นใคร” ในแผ่นหยกสื่อเสียงมีเสียงจื่อเสวียนดังออกมา

“ข้าคือสวี่ชิงขอรับ…”