บทที่ 46 เผาสำนักวัชระ

บทที่ 46 เผาสำนักวัชระ

“เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้!” เจ้าสำนักวัชระดวงตาพลันจ้องเขม็ง คลื่นในใจซัดถาโถมรุนแรง ไม่ค่อยอยากจะเชื่อ

เด็กหนุ่มที่เขาเห็นอยู่คนนี้สวมเสื้อขนสัตว์ ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าสกปรก เพียงแต่…สีของเสื้อขนสัตว์ปรากฏรอยเลือดแห้งกรังและฉายรังสีอำมหิตออกมาให้เห็น

แม้ผมเผ้ายุ่งเหยิงและคราบไคลบนใบหน้าจะบดบังความหล่อเหลา แต่ตอนนี้สายลมพิษหอบพัดผมของเขาปลิวขึ้นก็เผยดวงตาทั้งสองที่ไม่อาจปกปิดได้ออกมาให้เห็น

ความเฉียบคมและความเย็นชาที่ไม่อาจบรรยายได้ในดวงตา ในเสี้ยวขณะนี้ แม้จะอยู่ในหมอกที่ไอพลังประหลาดหนาแน่นก็ยังคงแจ่มชัด

ในเสี้ยวพริบตาที่ประสานสายตากับเขา ใจของเจ้าสำนักวัชระก็มีไอเย็นเยือกผุดขึ้นมา

“เด็กน้อย!!”

ต่อให้ไม่เคยเห็นรูปวาดของสวี่ชิง แต่เสี้ยวขณะนี้ ในหัวของเจ้าสำนักวัชระก็มีสมญาคนเก็บกวาดของอีกฝ่ายผุดขึ้นมา

เขารู้ว่าบรรพจารย์กับผู้อาวุโสสองคนและลูกศิษย์มากมายกำลังไล่ฆ่าคนคนนี้อยู่ ทว่าตอนนี้…บรรพจารย์และผู้อาวุโสไม่กลับมา แต่เด็กน้อยที่ถูกไล่ฆ่ากลับมาปรากฏตัวในสำนัก

ภาพนี้ทำให้เมื่อเจ้าสำนักวัชระคิดอย่างละเอียดแล้วก็หวาดกลัวสุดขีด แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาให้ได้คิดมากนัก เขาประสานปางมือทันใดนั้นก็มีพายุพัดโหมเข้ามาจากทุกทิศ ในขณะเดียวกับที่พัดลมพิษให้สลายไป คลื่นพลังที่เกิดขึ้นจากลมพายุลูกนี้ก็พุ่งไปหาสวี่ชิงด้วย

ดวงตาเย็นชาของสวี่ชิงแค่กวาด ไม่สนใจเจ้าสำนักวัชระคนนี้ ร่างถอยไปข้างหลังหลบหลีกทันที เปลี่ยนตำแหน่งอย่างเร็วรี่ โยนลูกกลอนดำในมือต่อไป

เสียงตูมๆ ดังกึกก้อง เจ้าสำนักวัชระสัมผัสได้ถึงความแปลกประหลาดของลูกกลอนดำ สีหน้าเปลี่ยนไปอีกครั้ง กระทืบเท้าเต็มแรง ไล่ตามสวี่ชิงไปคิดจะขัดขวาง

แต่สวี่ชิงไม่สู้กับเขา หลบหลีกอีกครั้ง อาศัยความเร็วจากยันต์บินเคลื่อนที่ไปในสำนักแห่งนี้ต่อ ทำให้เจ้าสำนักวัชระจำต้องใช้ยันต์บินเหมือนกัน

มองไกลๆ แล้วเจ้าสำนักวัชระกับสวี่ชิงคนหนึ่งอยู่ข้างหน้า คนหนึ่งอยู่ข้างหลัง ทุกที่ที่บินผ่านเกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไม่ขาดสาย

ยิ่งไปกว่านั้นยังมีลูกกลอนดำโยนมาจากสวี่ชิงไม่หยุดท่ามกลางเสียงระเบิดอีกด้วย

“สมควรตาย!” โทสะพวยพุ่งขึ้นในใจเจ้าสำนักวัชระ คิดอยากจะขัดขวาง เพียงแต่ต่างคนต่างใช้ยันต์บินกันทั้งคู่ ความเร็วพอๆ กัน นี่ทำให้เขาไม่อาจไล่ตามความเร็วได้ทัน

ดังนั้น ไม่นานนัก คลื่นวนที่เกิดขึ้นจากลูกกลอนดำในสำนักวัชระก็ปรากฏมากขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางเสียงระเบิด ไอพลังประหลาดหนาแน่นก็พวยพุ่งอย่างรวดเร็วน่าตกใจ ค่อยๆ ใกล้เคียงกับเขตพื้นที่ต้องห้าม

จวบจนลูกกลอนดำของสวี่ชิงไม่เหลือแล้ว ทั้งสำนักวัชระ…ก็กลายเป็นคลื่นวนขนาดมหึมาวงหนึ่ง

คลื่นวนวงหมุนอยู่ตลอด ทำให้ไอพลังประหลาดมหาศาลทยอยทะลักเข้ามา ท้องฟ้าถูกบดบัง ยิ่งเมื่อความหนาแน่นของไอพลังประหลาดมาถึงขีดสูงสุดจนเกิดเป็นหมอกแล้ว มันก็ยิ่งโหมกระหน่ำ เหมือนปกคลุมฟ้าดิน แผ่ไปทั่วทุกสารทิศ

มองไกลๆ สำนักวัชระที่หมอกปกคลุม ข้างในมีเสียงคำรามและเสียงร้องตื่นตกใจดังลอยออกมาไม่หยุด ลูกศิษย์ทุกคนในนั้นตอนนี้หวาดกลัวสุดขีด

ในขณะเดียวกันนี้ เนื่องจากขาดกำลังคน แม้ลมพิษจะถูกพัดสลายไปแล้วบางส่วน แต่ผงพิษส่วนมากกลับพัดขึ้นมาตามลมปกคลุมไปทั่วฟ้าดิน พัดเข้าไปในสำนักวัชระ ผสมรวมไปกับลมแล้วโดยสมบูรณ์

ทุกที่ที่พัดผ่าน ต้นไม้ใบหญ้าทุกอย่างเหี่ยวเฉาทันที กระทั่งก้อนหินยังมีเสียงดังแซ่ดๆ ออกมา เหมือนถูกกัดกิน

เสียงโหยหวนน่าสังเวชดังสะท้อนก้องขึ้นมาทันทีในเสี้ยวขณะนี้

ทั้งสำนักวัชระน่าสังเวชเป็นอย่างยิ่ง ไอพลังประหลาดเข้มข้นลอยตลบ สรรพสิ่งทุกอย่างแปดเปื้อน พิษหลอมรวมอยู่ในหมอกปกคลุมไปทั่วทุกพื้นที่ รวมกับไอพลังประหลาดเกิดเป็นความน่าหวาดกลัวมหาศาล

และทุกอย่างนี้เกิดขึ้นภายในเวลาร้อยอึดใจสั้นๆ เท่านั้น ความเร็วของมันยากจะทำให้คนตั้งตัวได้ทัน สำนักวัชระตกอยู่ในความวุ่นวายทันที

ลูกศิษย์ส่วนหนึ่งในนั้นคิดอยากแย่งกันหนี แต่พิษที่นี่รุนแรงเหลือเกิน ต่อให้กินลูกกลอนแก้พิษลงไปแล้วก็ยังไม่มีประโยชน์มากเท่าไรนัก ไม่นานก็มีคนเลือดออกจากทวารทั้งเจ็ด ร้องโหยหวนคร่ำครวญ

ยังมีบางส่วนที่ซ่อนตัวอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่มีประโยชน์เช่นกัน

นอกจากนี้แล้ว คนที่เหลือก็ไล่ตามสวี่ชิงไปภายใต้เสียงคำรามกราดเกรี้ยวของเจ้าสำนัก

เพียงแต่ตอนนี้สำนักวุ่นวาย ทั้งสวี่ชิงยังเร็วมากอีกด้วย อาศัยความวุ่นวาย บินฉวัดเฉวียนสามสี่ทีก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย คนอื่นๆ อยากออกจะค้นหา แต่ตอนนี้ก็มีแสงไฟฉายวาบขึ้นมาจากบริเวณที่ไม่ห่างไกลมากนัก

ภาพนี้ทำเอาคนหนังศีรษะชาวาบ เจ้าสำนักวัชระยิ่งหวาดกลัวสุดขีด ไม่มีกระจิตกระใจไปไล่ตามสวี่ชิงแล้ว รีบเรียกลูกศิษย์ไปดับไฟ

แต่…แสงไฟไม่ได้มีแค่ที่เดียว ไม่นานนักก็มีจุดไฟจุดแล้วจุดเล่าปรากฏขึ้นในสำนักแห่งนี้ไม่หยุด เปลวเพลิงลุกโหมเริ่มเผาไหม้

“ไอ้เด็กน้อย!!” เจ้าสำนักวัชระส่งเสียงน่าสังเวชออกมา ความเคียดแค้นพุ่งถึงขีดสุด แต่หาตัวไม่เจอ ทำได้แค่ดับไฟอย่างสุดกำลัง

ในขณะเดียวกันนี้ เงาร่างของสวี่ชิงก็เหยียบย่างเข้าไปในสิ่งก่อสร้างงดงามหรูหราต่างๆ ในสำนักวัชระ หลังจากเข้าไปกวาดค้นเอาของแล้ว ก็ทำการวางเพลิงก่อนจะจากไปอย่างรวดเร็ว

เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นเร็วมาก ไม่นานนัก ท่ามกลางความวุ่นวายเช่นนี้ สวี่ชิงเห็นตัวอักษรบนป้ายข้างบนที่หน้าสิ่งก่อสร้างที่เห็นได้ชัดว่ายิ่งงดงามหรูหราขึ้นไปอีกแห่งหนึ่ง

“หอเก็บสมบัติรึ” สวี่ชิงตาจ้องเขม็ง หลังจากที่เข้าไปใกล้ก็ยกมือขวาแล้วชกออกไปหมัดหนึ่ง

ประตูหอเก็บสมบัติระเบิดออกทันที ลมพิษจากภายนอกทะลักเข้าไปข้างใน สวี่ชิงก้าวตามเข้าไปมองเห็นชั้นตั้งเรียงรายเป็นแถวๆ อยู่ข้างใน

บนชั้นมีลูกกลอนประเภทต่างๆ เหรียญวิเศษและของวิเศษล้ำค่าวางอยู่

สวี่ชิงกวาดตามอง ใจเต้นโครมครามบ้าคลั่ง รีบไปกวาดเอาทุกอย่างที่ขนไปได้ทันที หลังจากที่กวาดค้นเสร็จก็จะจากไป

แต่สายตาของเขาพลันจ้องเพ่ง สังเกตเห็นลมพิษโจมตีคืบคลานไปตามรอยแยกที่มองไม่เห็นบนกำแพงด้านในหอเก็บสมบัติ แล้วก่อเป็นโครงร่างเหมือนประตู เหมือนว่าตรงนั้นมีประตูลับบานหนึ่ง

สวี่ชิงจึงเลิกคิ้ว เดินไปถีบประตูลับเกิดเป็นรอยแยกท่ามกลางเสียงดังสนั่น แต่กลับไม่ระเบิดออก

สวี่ชิงร้องเอ๊ะเบาๆ ประกายเย็นเยือกในดวงตาฉายวาบ เสียงกร๊อบๆ ดังออกมาจากในกาย เงาขุยพลันปรากฏออกมาข้างหลัง ในขณะที่คำรามออกมาอย่างไร้เสียงก็ผสานไปกับมือขวา แล้วแปรเปลี่ยนเป็นหมัดชกออกไปอย่างสุดกำลัง

เสียงตูมสนั่นหวั่นไหว ประตูลับพังทลาย เผยห้องลับห้องหนึ่งออกมา

วัตถุข้างในมีไม่มาก มีแค่ถุงผ้าขนาดฝ่ามือใบหนึ่งเท่านั้น

สวี่ชิงแปลกใจเล็กน้อย ยกมือจะเอื้อมไปคว้า

แต่ในตอนนี้เอง ใต้ถุงผ้าก็พลันมีฉายประกายแสงเจิดจ้าฉายออกมา แต่ละเส้นๆ ก่อเป็นรูปซับซ้อนบนพื้น แล้วเกิดเป็นคมพายุหมุนวนลอยขึ้นตามแสงที่ส่องกะพริบ ขวางมือที่เอื้อมมาคว้าของเขา

สวี่ชิงชักมือกลับทันที มองถุงผ้าที่อยู่ในคมพายุ ดวงตาก็ฉายประกายประหลาดออกมา เขารู้สึกว่าของสิ่งนี้จะต้องเป็นของวิเศษล้ำค่าแน่ๆ ดังนั้นสายตาจึงกวาดไปมองรูปที่เกิดขึ้นจากเส้นแสงใต้ถุงผ้า

“นี่คืออะไร” สวี่ชิงขมวดคิ้ว หลังจากสัมผัสได้ถึงระลอกคลื่นพลังวิญญาณบนนั้นเขาก็แค่นเสียง หยิบเอาลูกกลอนดำที่เหลือเพียงสองเม็ดของตัวเองออกมา แล้วบีบจนแตกละเอียด

ทันใดนั้นไอพลังประหลาดก็ปะทุออกมา ซัดโหมไปรอบๆ กวาดม้วนออกไปปกคลุมห้องลับ รูปที่สว่างขึ้นมาบนพื้นที่ตอนนี้ส่องกะพริบแสงเจิดจ้า ยังไม่อาจต้านทานการถูกกัดกินได้ สุดท้ายก็หม่นแสงลงไป แล้วดับท่ามกลางเสียงแครกๆ

สวี่ชิงคว้าถุงผ้าอย่างไม่ลังเล ร่างเพียงไหววูบก็ไปจากหอสมบัติ

ตอนนี้ที่นี่วุ่นวายไปทั่ว เต็มไปด้วยเสียงร้องคร่ำครวญ สำนักวัชระตลบอบอวลไปด้วยไอพลังประหลาดและลมพิษ แสงเพลิงพวยพุ่ง สวี่ชิงสีหน้าเย็นชา ร่างพลันลอยขึ้นท่ามกลางแสงของยันต์บินที่กะพริบวูบวาบ กำลังจะจากไป