บทที่ 531 ทำตามใจเรียกร้อง (1)

บทที่ 531 ทำตามใจเรียกร้อง (1)

บนท้องฟ้า เมฆพรายรุ้งเจ็ดสีฉายแสงระยิบระยับ ทำให้ท้องฟ้าพร่างพราย ดูแล้วเจิดจรัส งดงามเลิศล้ำ

สีของเมฆพรายรุ้งก็ถูกเปลี่ยนด้วยเช่นกัน ฉายสีเหลืองทอง สาดส่องบนฟากฟ้า คล้ายว่าเป็นประจักษ์พยานแก่พิธีนี้

มังกรสี่กรงเล็บส่งเสียงคำราม ทำให้ในยามทั่วทั้งแปดทิศสะเทือนเลื่อนลั่น พ่นประกายแสงรุ้งพรายออกมามากกว่าเดิม ในความรางเลือนยังมีเงามายาสูงใหญ่ร่างหนึ่ง คล้ายว่าเป็นเจ้าเขตปกครองผนึกสมุทรทุกรุ่น อยู่ที่นี่ประจักษ์พยานทุกอย่าง

แน่นอน เป็นเพียงแค่เงามายาที่แปลงมาจากพลังดวงชะตาเท่านั้น

นอกจากนี้ยังมีฝนที่รวมมาจากพลังวิญญาณเป็นระลอกๆ ตกลงมาจากในเมฆพร่างพรายด้วย ในยามที่หยาดหยดลงบนพื้นดิน ก็กำจัดไอพลังประหลาดที่แผ่ซ่านจากแดนเซียนต้องห้ามที่หลงเหลืออยู่ไปจนหมดสิ้น

ต้นไม้พืชพรรณนับไม่ถ้วนเติบโตงอกงาม พลังบำเพ็ญคนในเขตปกครองหลวงทุกคนล้วนเพิ่มขึ้น โรคร้ายและบาดแผลบางอย่างก็ล้วนดีขึ้นอย่างรวดเร็ว

ราวยุครุ่งเรืองมาถึง

ภาพนี้ทำให้ผู้บำเพ็ญทุกคนที่นี่ ทำให้ทุกคนในเมืองหลวงเขตปกครองต่างโห่ร้องยินดี

ตัวแทนที่ส่งมาจากเผ่าต่างๆ ในเขตปกครองผนึกสมุทรมองเห็นภาพนี้ด้วยตาตัวเองจากที่ไกลๆ ล้วนแต่เกิดความรู้สึกยำเกรงขึ้นมาเอง

ต่อให้เป็นเผ่าเคียงเซียนก็ล้วนก้มหน้าลงไปอย่างเคารพนอบน้อม

ที่แท่นพิธี ผู้บัญชาการบางส่วนของกองทัพเมืองหลวงเขตปกครองที่ตามองค์ชายมา แต่ละคนในดวงตาฉายแววฮึกเหิม สำหรับพวกเขา องค์ชายเจ็ดข้างหน้าผู้นี้นำพวกเขาเดินไปสู่ชัยชนะ ทำให้ขุนพลแม่ทัพได้รับคุณงามความชอบยิ่งใหญ่

ในนี้รวมถึงผู้บัญชาการทั้งสามวังด้วย

แล้วก็ยังมีปลัดเขตปกครอง เขายืนอยู่ตรงนั้น มองท้องฟ้า สีหน้าในเสี้ยวขณะนี้ฉายความทอดถอนใจ แฝงด้วยความระลึกความหลัง เหมือนว่าเคยมีในช่วงเวลาหนึ่งในอดีต เขาก็เคยเห็นคนคนหนึ่งทำได้ถึงจุดนี้ อีกทั้งยังทำได้ดีกว่านี้ลิบลับ

‘ไม่เป็นไร ทุกอย่างกลับสู่ปกติแล้ว นายของข้า หลังจากการแลกเปลี่ยนเผ่าคลื่นศักดิ์สิทธิ์เสร็จสิ้นอย่างมากสามวัน ข้าก็จะสังเวยสิ่งมีชีวิตทั้งเขตปกครองผนึกสมุทร คั้นเป็นผลชะตาสูงสุดที่รวบรวมพลังชะตาชีวิตทั้งหมดเม็ดหนึ่ง นำไปพบท่าน’

ปลัดเขตปกครองยิ้ม พึมพำในใจ เฉลียวฉลาดเก่งกาจอย่างเขา ตอนนี้ในใจก็เกิดระลอกคลื่นอารมณ์เล็กน้อยอย่างอดไม่ได้ แต่ความเหม่อลอยที่เกิดจากความทรงจำก็ลบเลือนไปจากใบหน้าของปลัดเขตปกครองอย่างรวดเร็ว

เขายังคงยิ้มอย่างอ่อนโยน ริ้วรอยที่หางตายิ่งชัดเจน

สวี่ชิงอยู่ข้างหลังฝูงคน เงยหน้าจ้องมองเช่นกัน เพียงแต่สิ่งที่เขามองไม่ใช่องค์ชายเจ็ด แต่เป็นรูปสลักจักรพรรดิโบราณเสวียนโยวที่ใหญ่มหึมา

ในหัวของเขามีประโยคหนึ่งดังก้องขึ้นอีกครั้ง

‘ผู้ครองกระบี่ ใต้องค์จักรพรรดิทุกสิ่งสรรพล้วนฟาดฟันทำลายได้!’

ประโยคนี้ดังก้องมายี่สิบกว่าวันแล้ว และเขาก็สะกดมันเอาไว้ยี่สิบกว่าวันเช่นกัน

“ศิษย์พี่ใหญ่ เดี๋ยวพวกเราหาเหตุผลอะไรจากไปดี” สวี่ชิงเอ่ยกับนายกองที่อยู่ข้างๆ เสียงแผ่วเบา

“ง่าย ข้าคิดเอาไว้เรียบร้อยแล้ว พวกเราใกล้จะครบสองปีแล้ว ใช้แต้มกองทัพจำนวนหนึ่งสามารถลดระยะเวลาตามกฎที่ผู้ครองกระบี่หน้าใหม่ต้องอยู่ที่เขตปกครองสามปีได้ ถึงตอนนั้นพวกเราก็เลือกให้ส่งตัวไปข้างนอก จากนั้นข้าก็ดำเนินการสักเล็กน้อย ให้พวกเราถูกส่งกลับไปมณฑลรับเสด็จราชัน”

นายกองเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ

“ครบสองปีแล้วหรือ” สวี่ชิงรู้สึกว่าเวลาผ่านไปค่อนข้างเร็ว

“ใช่แล้ว สองปีแล้ว”

นายกองก็ทอดถอนใจเช่นกัน

“เช่นนั้นปีนี้ข้าก็ยี่สิบแล้ว”

“ใช่แล้ว อาชิงน้อย เจ้ายังไม่โตไม่พอ” นายกองหัวเราะร่า

“ยี่สิบแล้วนะ” สวี่ชิงหัวเราะเช่นกัน

ตอนนี้ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีจากทั่วทั้งแปดทิศ องค์ชายเจ็ดบนแท่นพิธีสะบัดมือเบาๆ เพียงพริบตา คนหลายแสนบนลานก็เงียบทันที เขตปกครองหลวงค่อยๆ เงียบลง

“บุรุษเผ่ามนุษย์แห่งเขตปกครองผนึกสมุทร ครึ่งปีมานี้พวกท่านลำบากแล้ว”

องค์ชายเจ็ดเอ่ยเสียงเบา

“สงครามจบสิ้นแล้ว

“เผ่ามนุษย์เราชนะแล้ว!

“เผ่าฟ้าทมิฬข่มเหงเผ่ามนุษย์เรามาหลายหมื่นปี พวกมันจ่ายค่าตอบแทนให้กับเรื่องนี้ ในสนามรบเมืองจักรพรรดิ เผ่าฟ้าทมิฬที่ตายไปเป็นจำนวนนับร้อยล้าน และดวงอาทิตย์แห่งแสงอรุณที่ระเบิดในพื้นที่สองดินแดน ก็สังหารสมาชิกเผ่าฟ้าทมิฬมากถึงสิบเท่า!

“สมบัติดินแดนเผ่ามนุษย์สะท้านสะเทือนฟ้าดิน จุดที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่ผลกระทบในระยะเวลาสั้นๆ มันจะลุกไหม้ในดินแดนเผ่าฟ้าทมิฬต่อไปเป็นเวลาหกสิบปี!

“ในเวลาหกสิบปีนี้ เผ่าฟ้าทมิฬจะตายมากถึงร้อยเท่า อีกทั้งสมาชิกเผ่าที่ถือกำเนิดมาในช่วงนั้น รูปร่างจะถูกเปลี่ยนแปลงไป แม้พวกเขาจะมีสมบัติแดนสงครามเช่นกัน แต่ก็มีเพียงชิ้นเดียว อีกทั้งยังไร้ความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวเป็นน้ำหนึ่งใจเดียว ดังนั้นก็ทำได้เพียงแค่ป้องกันเท่านั้น ส่วนเทพชั้นสูงชื่อหมู่ที่หวังพึ่งพิงก็หลับใหลในห้วงนิทราลึก!

“ส่วนเผ่ามนุษย์เราตอนนี้ สงครามครั้งนี้ยิงไปแล้วสามลูก และยังมีอีกมาก

“ศึกนี้ เราเผ่ามนุษย์ไม่เคยมีเหตุการณ์นี้มาก่อน จักรพรรดิมนุุษย์เสวียนจั้น ฟ้าดินล้วนรับรู้!”

องค์ชายเจ็ดน้ำเสียงฮึกเหิม เสียงดังก้องชั้นฟ้า

“และเขตปกครองผนึกสมุทร ภายใต้ความพยายามของพวกเรา ก็ยังรักษาเอาไว้ได้ดังเดิม!

“ไม่ใช่เพียงเท่านี้ ดินแดนสามมณฑลที่สูญเสียไป ข้า…ก็นำกลับมาให้พวกท่านแล้ว!

“ไม่ใช่แค่สามมณฑล ยังมีพื้นที่ครึ่งหนึ่งของดินแดนใหญ่คลื่นศักดิ์สิทธิ์ เผ่ามนุษย์เราก็เอากลับคืนมาได้แล้ว!

“พื้นที่ครึ่งดินแดนมีเก้าเขตปกครอง หนึ่งร้อยมณฑล”

ความตื่นเต้นฮึกเหิมเป็นระลอกๆ พวยพุ่งมาจากแปดทิศอีกครั้ง

องค์ชายเจ็ดจ้องบนพื้นแผ่นดิน สายตาแฝงด้วยความมุ่งมั่น เสียงก็เปลี่ยนมาต่ำทุ้มเล็กน้อย

“แต่ข้ารู้ว่าอาจจะมีบางคนมองว่าวิธีของข้าค่อนข้างโหดร้าย คิดว่าการกระทำของข้าคือจะเปลี่ยนเขตปกครองผนึกสมุทรมาเป็นดินแดนของข้าเอง

“เรื่องนี้ข้าได้ถวายฎีกาจักรพรรดิมนุษย์แล้ว และได้รับการตกลงจากจักรพรรดิมนุษย์ ดังนั้นวันนี้ข้าจะเลือกคนที่พวกเจ้าคุ้นเคยคนหนึ่งในเขตปกครองผนึกสมุทร มาเป็นเจ้าเขตปกครองผนึกสมุทร

“จากนั้นข้าจะไปจากเขตปกครองผนึกสมุทร อาจจะไม่กลับมาอีก ข้าจะมุ่งหน้าไปคลื่นศักดิ์สิทธิ์ เฝ้ารักษาชายแดนเพื่อเผ่ามนุษย์!”

องค์ชายพูดจบ ไม่รอให้คนทั้งหลายข้างล่างได้ตั้งสติ ก็หันหน้าไปทางรูปสลักจักรพรรดิโบราณเสวียนโยว หลังจากโค้งคารวะหนึ่งทีก็หันหลัง เงยหน้ามองไปทางเงาเจ้าเขตปกครองทุกรุ่นมายาบนท้องฟ้าเหล่านั้น ประสานหมัดโค้งคารวะอีกครั้ง

“เขตปกครองผนึกสมุทรไม่มีผู้ปกครองไม่ได้ เจ้าเขตปกครองทุกรุ่นล้วนวีรบุรุษเก่งกาจทั้งสิ้น

“วันนี้ ข้า กู่เยวี่ยจางอั้น ด้วยฐานะบุตรคนที่เจ็ดของจักรพรรดิมนุษย์เสวียนจั้น ขอเสนอคนหนึ่งเป็นเจ้าเขตปกครองคนใหม่ หลังจากถามฟ้า ดิน มนุษย์แล้ว ข้าจะถวายฎีกาจักรพรรดิมนุษย์ ให้มีราชโองการแต่งตั้ง!

“ปลัดเขตปกครอง!” องค์ชายเจ็ดก้มหน้า มองไปยังข้างล่างแท่นพิธี

ปลัดเขตปกครองยิ้ม โค้งคารวะเล็กน้อย

“ลูกกลอนแก่นแท้ที่เจ้าคิดค้นนำความสุขร่มเย็นมาให้แก่เผ่ามนุษย์ในเมืองหลวงเขตปกครอง ทำให้เผ่ามนุษย์มากมายทรมานจากการโจมตีของไอพลังประหลาดน้อยลง นี่เป็นคุณูปการแรก

“ในขณะที่เจ้าเป็นปลัดเขตปกครอง ก็ปฏิบัติอย่างรอบคอบ มีจิตใจที่รับผิดชอบ ระดับบนช่วยสนับสนุนเจ้าเขตปกครอง ระดับล่างเมตตาประชาชน ขยันขันแข็งคุณงามความชอบยิ่งใหญ่ นี่เป็นคุณูปการที่สอง

“ในช่วงสงคราม เจ้าคอยรักษาแนวหลัง ทำให้ขวัญกำลังใจเขตปกครองผนึกสมุทรมั่นคงไม่ปั่นป่วน มอบพลังของตัวเองให้แนวหน้า นี่เป็นคุณงามความชอบที่สาม