บทที่ 631 ดาราลงมาเยือน เส้นผมดุจโลหิต

บทที่ 631 ดาราลงมาเยือน เส้นผมดุจโลหิต

ฟ้าดินคำรามลั่น ลมกระหน่ำกรรโชก

ทะเลแสงบนท้องฟ้าโหมซัด ในสายตาของคนทั้งหลาย ตะปูที่ก่อเค้าร่างไม่หยุดนั่น สุดท้ายก็ไม่อาจปรากฏขึ้นอย่างสมบูรณ์ได้ หลังจากที่ส่องแสงเจิดจ้าได้ในระดับหนึ่งก็เริ่มพังทลาย

ในห้องด้านหลัง สวี่ชิงนั่งขัดสมาธิทำสมาธิ ข้างหน้ามีปราณแสงรุ้งเจ็ดสีดวงหนึ่ง

แสงประกายรุ้งมหาศาลสาดแสงมาจากร่างปราณแสงรุ้งเจ็ดสีดวงนี้ แผ่ไปทั่วทุกทิศ แปรเปลี่ยนเป็นทะเลแสงข้างนอก

ส่วนกายเนื้อสวี่ชิงมือขวาตอนนี้ยกขึ้นมา สัมผัสกับมือของปราณ

จะเห็นได้อย่างชัดเจนว่าฝ่ามือขวาของสวี่ชิง ตรงนั้นมีเค้าร่างของตะปูดอกหนึ่ง ตอนนี้กำลังสลายไป รางเลือนไป

ผิวมือขวาของเขากับตำแหน่งอื่นๆ มองไปเผินๆ เหมือนกัน แต่หากสังเกตอย่างละเอียดก็จะพบความแตกต่าง คล้ายว่าผิวมือขวา โดยเฉพาะที่ฝ่ามือจะขาวกว่าบริเวณอื่นเล็กน้อย

เหมือนถูกแช่อยู่นานหลายปี ทำให้คนรู้สึกสะอาดเอี่ยมนัก

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง จากเค้าร่างของตะปูบนฝ่ามือขวาสวี่ชิงหายไปโดยสมบูรณ์ ตะปูที่แปลงมาจากทะเลแสงข้างนอกก็พลันแตกสลายหายลับไป

สวี่ชิงลืมตา

เพียงพริบตา แสงประกายอรุณทั้งหมดม้วนทะลักกลับมา รวมมาในปราณแสงประกายอรุณของเขา ส่วนปราณในพริบตาที่ดวงตาทั้งสองของสวี่ชิงลืมขึ้นก็กลับมาในกายเนื้อ

สวี่ชิงถอนหายใจ

‘สิ่งเหล่านั้นที่เคยเห็นในความทรงจำ สุดท้ายแล้วก็ลอกเลียนแบบมันออกมาไม่ได้ อีกทั้งการแปรเปลี่ยนเป็นหมื่นวิชาของข้าก็มีขีดจำกัด…ไม่ใช่ได้ลอกเลียนวิชาทุกอย่างที่เห็นในอนาคตได้จริงๆ’

สวี่ชิงส่ายหน้า ลุกขึ้นยืน เดินออกมาจากห้องด้านหลังด้วยความเสียดาย

ทันทีที่เดินออกมา เขาเห็นคนทั้งหลายในโถงใหญ่

หนิงเหยียนราวเห็นสัตว์ประหลาด มองสวี่ชิง อยากจะพูดอะไรแต่ก็หยุดเอาไว้

อู๋เจี้ยนอูสีหน้าเหม่อลอย ในสมองของเขามีภาพการพบกันครั้งแรกของเขากับสวี่ชิงบนทะเลต้องห้ามในตอนนั้นผุดขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ ตอนนั้น ตัวเองยังคิดว่าสามารถสู้กับอีกฝ่ายได้ โดยพื้นฐานก็นับว่าพอฟัดพอเหวี่ยง

แต่ตอนนี้…

ในใจอู๋เจี้ยนอูหดหู่เป็นอย่างยิ่ง จากนั้นในดวงตาก็แดงก่ำ เขาตัดสินใจแล้ว ช่วงนี้เขาเกียจคร้านเกินไป เขาจะบ่มเพาะสายเลือดต่อไป!

นกแก้วสั่นงันงก ไม่กล้าพูด

หลี่โหยวเฝ่ยก้มหน้าอย่างเคารพ โยวจิงมองสวี่ชิงด้วยสายตาล้ำลึกผาดหนึ่ง ส่วนบรรพจารย์โม่กุยทางนั้นกลับจับตามองให้ความสำคัญกับคนอื่นนอกจากระดับเตรียมสู่เทวะทั้งสี่เป็นครั้งแรก

ภาพก่อนหน้านี้ของสวี่ชิงทำให้เขาสัมผัสได้ถึงความไม่ธรรมดา นี่ไม่ใช่พลังที่ระดับปราณก่อกำเนิดจะสำแดงได้ กระทั่งว่าไม่ใช่สิ่งที่ระดับสมบัติวิญญาณจะสำแดงออกมาได้เช่นกัน

นี่ทำให้เขาพลันเข้าใจถึงสาเหตุที่ทำไมเจ้าเด็กที่เดินออกมาจากห้องด้านหลังคนนี้เป็นศูนย์กลางของร้านยา ทำให้ระดับเตรียมสู่เทวะมานั่งรวมอยู่ด้วยกัน

และเทียบกับพวกเขา หลิงเอ๋อร์แม้จะตกใจสงสัย แต่สิ่งที่มีมากกว่าคือความภาคภูมิใจ

นายกองกะพริบตาปริบๆ ยินดีภาคภูมิมากๆ

ส่วนน้องแปดทางนั้น มองสวี่ชิงพลางฉีกยิ้ม

น้องหญิงห้าในดวงตาฉายแววอัศจรรย์ แม้นางจะไม่ได้ร่วมกับรัฐทายาทและพี่หญิงสามทำการชี้แนะสวี่ชิง แต่ตอนนี้ก็มองร่องรอยอะไรบางอย่างออกแล้ว

รัฐทายาทพยักหน้าน้อยๆ ใบหน้าฉายแววลึกล้ำเกินหยั่งถึง ในเสี้ยวขณะนี้เขาไม่รู้เลยว่าสีหน้าท่าทางของตัวเองกับอาจารย์ของสวี่ชิง ความจริงยิ่งเหมือนกันขึ้นเรื่อยๆ แล้ว

ส่วนองค์หญิงหมิงเหมย นางมองสวี่ชิง สีหน้าไร้อารมณ์

สวี่ชิงกวาดตามองพวกหนิงเหยียน รู้ว่าทำไมพวกเขาถึงเป็นเช่นนี้ การทำให้ตะปูเจ้าเหนือหัวปรากฏออกมา ภาพนี้ตามธรรมชาติก็สามารถสร้างความตื่นตะลึงสั่นสะท้านได้อยู่แล้ว

แต่ความจริงแล้ว สำหรับความล้มเหลวของตัวเองสวี่ชิงนั้นไม่พอใจ โดยเฉพาะสีหน้าท่าทางขององค์หญิงหมิงเหมยและรัฐทายาททางนั้นทำให้เขาถอนหายใจ จึงเดินไป ก้มหน้าเอ่ยขึ้น

“ผู้อาวุโส สุดท้ายข้าก็ยังคงล้มเหลวขอรับ”

ใบหน้าของรัฐทายาทกระตุกเล็กน้อย ทำเป็นผิดหวังไปตามน้ำ

“ข้าเห็นแล้ว”

รัฐทายาทพูดจบก็เอ่ยขึ้นด้วยเสียงราบเรียบ

“แต่ว่าจะอย่างไรเจ้าก็ยังเด็ก ล้มเหลวบ้างเป็นบางครั้งก็เป็นเรื่องปกติ”

สวี่ชิงพยักหน้า กำลังจะพูดอะไร องค์หญิงหมิงเหมยก็พูดขึ้นมา

“ยื่นมือขวาของเจ้ามา”

สวี่ชิงได้ยินก็ยื่นมือขวาออกไป

เสี้ยวขณะต่อมา องค์หญิงหมิงเหมย รัฐทายาทและน้องหญิงห้า ประสาทสัมผัสเทพกวาดไปที่ฝ่ามือของสวี่ชิง หลังจากที่สีหน้าต่างฉายแววอัศจรรย์ออกมา รัฐทายาทก็พลันยกมือขึ้น

ทันใดนั้นผมยาวสีดำกลุ่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นข้างหน้าเขา ย่อส่วนไม่หยุดและขยายไม่หยุด ในนั้นมีวิญญาณร้ายนับไม่ถ้วนอยู่รางๆ ส่งระลอกคลื่นพลังวิญญาณออกมา

“เลียนแบบมันเสีย”

รัฐทายาทมองไปทางสวี่ชิง

สวี่ชิงไม่ลังเล แผ่แสงประกายอรุณบนร่างออกทันที หลังจากปกคลุมไปทั่วแล้วก็รวมแสงเป็นหนึ่งทางอย่างรวดเร็ว ส่องไปบนกลุ่มเส้นผมสีดำ ขณะเดียวกันก็คว้ากลุ่มผมที่อยู่กลางฝ่ามือข้างขวาเอาไว้

ทันใดนั้น ในฝ่ามือสีขาวก็พลันมีสีดำปรากฏขึ้น รูปร่างของกลุ่มผมค่อยๆ ปรากฏรางเลือนขึ้นมา

พริบตาต่อมา ข้างหน้าสวี่ชิงก็มีสิ่งที่คล้ายกับกลุ่มผมปรากฏขึ้น แต่ไม่ใช่วัตถุจริง สลัวรางเลือน

อีกทั้งพลานุภาพก็เทียบไม่ได้เลย

คล้ายว่าเป็นรูปร่างแค่บางส่วน ไม่มีพลังอำนาจเทพใดๆ

แต่ภาพนี้ก็ทำให้โยวจิงและบรรพชนโม่กุยต่างตื่นตะลึง

รัฐทายาทนิ่งเงียบแล้ว เขารู้สึกเหนื่อยล้าเล็กน้อย

จะอย่างไรเขาก็คิดไม่ถึงว่าสวี่ชิงอาศัยแสงประกายอรุณเลียนแบบพลังวิเศษของตัวเองได้จริงๆ

แม้พลานุภาพราวจันทร์เพ็ญกับหิ่งห้อย ไม่อาจเทียบกันได้เลย

แม้จะเป็นแค่รูปร่างไม่มีพลังเทพใดๆ และไม่มีกฎเกณฑ์ตลอดจนอำนาจแฝงอยู่เช่นกัน

แต่…เขาเป็นระดับเตรียมสู่เทวะ เขาไม่เคยเห็นและไม่เคยได้ยินว่ามีระดับปราณก่อกำเนิดคนใดทำได้ถึงขั้นนี้

‘สติปัญญาของเด็กคนนี้เรียกได้ว่าปีศาจ!’

รัฐทายาทไม่อยากพูดแล้ว

องค์หญิงหมิงเหมยตอนนี้ก็ยกมือขึ้นเช่นกัน สะบัดเบาๆ