บทที่ 671 อำนาจพระจันทร์สีชาด มีนายได้เพียงหนึ่ง!

บทที่ 671 อำนาจพระจันทร์สีชาด มีนายได้เพียงหนึ่ง!

ชื่อหมู่ก่อนที่จะเป็นเทพ ได้ถูกเจ้าเหนือหัวของแผ่นดินใหญ่แห่งนี้ใช้แท่นประหารเทพเจ้าตัดศีรษะ วันนั้นศีรษะกลายเป็นผุยผง ผสานไปในฟ้าดิน เหลือเพียงแค่ซากร่างซากนี้ จมสู่แม่น้ำแห่งกาลเวลา

ภายหลังไม่รู้ว่าชื่อหมู่สำเร็จเป็นเทพได้อย่างไร กลับมาอีกครั้ง สะกดฟ้าดิน ยิ่งสำแดงวิชาเทพ งมซากร่างก่อนเป็นเทพจากกาลเวลาขึ้นมา เก็บไว้ที่นี่ เป็นพลังรากฐานของตำหนักเทพพระพระจันทร์สีชาด

วัตถุชิ้นนี้ไม่ธรรมดา เดิมมีเพียงบุตรเทวะเท่านั้นที่ใช้ได้

แต่ตอนนี้กลับมาปรากฏที่นี่ ถูกจักรพรรดิตำหนักอัญเชิญออกมา ในนี้แฝงไว้ด้วยความนัยลึกซึ้ง

การปรากฏตัวขององค์ท่านสั่นสะเทือนทะเลทราย จากการลอยต่ำลงมา ทะเลทรายยุบลงไปร้อยจั้งพันจั้ง…พื้นดินคำรามลั่น ยุบลงไปลึก ท้องฟ้าเปลี่ยนสี เกิดรอยร้าว

ฝนเลือดมหาศาลโปรยปราย เติมหลุมจนเต็ม ไม่นานนักก็กลายเป็นทะเลสาบมหาสมุทรสีเลือดผืนหนึ่ง

คลื่นในทะเลซัดถาโถม เสียงดังก้องไปทั่ว

กวาดตามองไป มองไม่เห็นทะเลทรายแล้ว มีเพียงทะเลเลือดซัดโหม รัศมีอำนาจท่วมท้น

ภาพนี้ผันเปลี่ยนฟ้าดิน เปลี่ยนทะเลทรายเป็นมหาสมุทร สั่นคลอนทุกสิ่ง เทือกเขาทนทุกข์กลายเป็นเกาะเดียวดายบนทะเลผืนนี้ไปแล้ว

ลมสีเทาถูกทำลายอยู่ตลอด ทำได้แค่พอปกคลุมเทือกเขาทนทุกข์ แต่ใครๆ ต่างรับรู้ได้ว่าลมสีเทาพร้อมจะสลายไปได้ทุกเวลา

นอกลม เหนือทะเลสีเลือดล้วนเป็นผู้บำเพ็ญพระจันทร์สีชาดทั้งสิ้น พวกเขามีจำนวนมากมายมหาศาล สีหน้าคลั่งไคล้กำลังพึมพำ

บนท้องฟ้า จักรพรรดิตำหนักหมอบคารวะ ซากร่างก่อนเป็นเทพไร้ศีรษะนั่นปะทุพลังที่ควบคุมทุกอย่างออกมา

ส่งอิทธิพลเป็นวงกว้าง แผ่ระลอกคลื่นไปทั่วทั้งแผ่นดินใหญ่เซ่นจันทรา

ตอนนี้ สรรพชีวิตตัวสั่นงันงก สรรพสิ่งโยกคลอน พื้นที่มากมายในแผ่นดินใหญ่ล้วนส่งเสียงสะเทือนเลื่อนลั่น

พลังอำนาจเช่นนี้ มีเพียงเทพเจ้าเท่านั้นที่มี

และในเทือกเขาทนทุกข์ จะเป็นรองเจ้าตำหนักสี่ก็ดี หรือจะเป็นลูกน้องใต้บังคับบัญชาก็ดี ทั้งยังมีผู้บำเพ็ญท้องถิ่น ตอนนี้ต่างหวาดกลัวสุดขีด ฉายสีหน้าสิ้นหวังออกมา

ไม่อาจต่อต้าน ไม่อาจขวางกั้น

คนทั้งหลายในร้านยาก็เช่นกัน หนิงเหยียนตัวสั่นงันงก มองไปทางทะเลเลือด มองไปทางซากร่างก่อนเป็นเทพบนท้องฟ้า สมองขาวโพลน

อู๋เจี้ยนอูก็ไม่ร่ายกลอนแล้ว เขาตอนนี้ลนลานเป็นอย่างยิ่ง ในใจเกิดคลื่นคลั่งหมื่นจั้ง

เหล่าลูกเจี๊ยบลานด้านหลังกระจุกอยู่ที่มุมตั้งนานแล้ว ตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

หลี่โหยวเฝ่ยยิ่งหนักกว่านั้น ต่อให้เป็นโยวจิงก็ยากจะรักษาความสงบนิ่งเอาไว้ได้

มีแค่หลิงเอ๋อร์เท่านั้น ความเชื่อมั่นที่นางมีต่อสวี่ชิงมาถึงขั้นมืดบอดแล้ว นางเชื่อว่าปัญหาอุปสรรคทุกอย่าง ขอเพียงมีพี่สวี่ชิงอยู่ เช่นนั้นทุกอย่างล้วนคลี่คลายได้

แต่สถานการณ์มาถึงระดับที่อันตรายเป็นอย่างมาก

จากการที่จักรพรรดิตำหนักกลางท้องฟ้าเงยหน้าขึ้น เขามองไปทางเกาะในทะเลเลือด ยกมือขวาขึ้นกดไปข้างหน้า ทันใดนั้นซากร่างก่อนเป็นเทพของชื่อหมู่ที่ลอยต่ำลงมาก็หายไปในทันที ในยามที่ปรากฏขึ้นก็มาอยู่บนท้องฟ้าเหนือเทือกเขาทนทุกข์แล้ว

หนังผืนนี้ค่อยๆ ขยายออก ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายก็กลายเป็นม่านฟ้าที่แฝงไว้ด้วยเทือกเขา ดวงดาวและเสียงกรีดร้องของสรรพชีวิตทั้งหลาย ปกคลุมพื้นที่ทั้งหมดของเทือกเขาทนทุกข์ ห่อหุ้มอย่างช้าๆ

“ขอเชิญนายแห่งข้าเสวยเสพสุขด้วยเทอญ!”

เสียงจักรพรรดิตำหนักแฝงความเลื่อมใสศรัทธา ดังก้องไปทั่วทิศ

ผู้บำเพ็ญพระจันทร์สีชาดทั้งหมดบนทะเลสีเลือดในตอนนี้ก็ต่างเอ่ยเสียงดัง พูดประโยคเดียวกันออกมา

จากนั้น ผู้บำเพ็ญพระจันทร์สีชาดทั้งหมดต่างก้มหน้า พึมพำต่อไป

เทพเจ้าเสวย มิอาจจ้องมองตรงๆ ได้

และนอกจากสายตาของพวกเขา หนังที่แปรเปลี่ยนมาจากซากร่างก่อนเป็นเทพร่างนั้นก็แผ่ความชั่วร้ายมหาศาลออกมา ยิ่งแผ่ความหิวโหยอันรุนแรงปกคลุมเทือกเขาทนทุกข์ไปโดยสมบูรณ์ ขยุกขยิกพลางหดเล็กไปด้วย

องค์ท่านจะกลืนกินทุกอย่างในเทือกเขาแห่งนี้ลงไปให้หมด

ลมพายุสีเทาส่งการดิ้นรนอย่างรุนแรงออกมา ส่วนผู้บำเพ็ญเทือกเขาทนทุกข์ ตอนนี้ภายใต้ความสิ้นหวังก็ต่างบ้าคลั่ง รองเจ้าตำหนักสี่ส่งเสียงต่ำทุ้ม พลังบำเพ็ญปะทุขึ้น นำลูกน้องใต้บังคับบัญชา ไม่ยี่หระต่อความตายใดๆ ทั้งสิ้น ลงมือพร้อมกัน

ต่อให้นี่จะเป็นเพียงการใช้ไม้ซีกงัดไม้ซุง แต่จิตวิญญาณของตำหนักขบถจันทร์ก็คือการต่อต้าน

ระลอกคลื่นทะเลสีเลือดหอบม้วนคลื่นยักษ์ เสียงพึมพำของผู้บำเพ็ญตำหนักเทพพระจันทร์สีชาดบนผิวทะเล ในเสี้ยวขณะนี้ก็เปลี่ยนมาฮึกเหิมขึ้น

มีเพียงจักรพรรดิตำหนักผู้นั้น เขาเงยหน้าเล็กน้อย จ้องมองซาลาเปาเนื้อขนาดมหึมาที่ปรากฏขึ้นหลังจากที่หนังที่แปลงมาจากซากร่างก่อนเป็นเทพของชื่อหมู่ปกคลุมไปทั่วทั้งเทือกเขาทนทุกข์

“การต่อต้านทุกอย่างที่นี่ไม่มีความหมายอะไรทั้งนั้น อาหารก็เป็นอาหารไปตลอดกาล”

จักรพรรดิตำหนักเอ่ยเสียงราบเรียบ หันไปมองดาวพระจันทร์สีชาดที่ปลายขอบฟ้า สีหน้าเลื่อมใสนับถือเป็นอย่างยิ่ง

ในขณะเดียวกัน ในหนังของซากร่าง ผู้บำเพ็ญเทือกเขาทนทุกข์ ท้องฟ้าของพวกเขาถูกปกคลุม ทั่วทุกทิศถูกล้อม มีเพียงฝนเลือดที่ไหลทะลักในซากร่างก่อนเป็นเทพของชื่อหมู่เท่านั้นที่โปรยปรายอยู่ที่นี่ สะสมอยู่ตลอด มากขึ้นเรื่อยๆ

ไอพลังประหลาดปะทุขึ้นในเสี้ยวพริบตานี้ เสียงครวญครางดังเป็นระลอกทันที ภูเขาเริ่มถล่มทลาย เมืองดินแต่ละแห่งๆ เริ่มทรุดตัว

รูปสลักของปรมาจารย์ลูกกลอนเก้าก็เริ่มพังทลายเช่นกัน ผู้ติดตามของเขาตอนนี้ต่างขมขื่น ทำอะไรไม่ถูก ผู้หญิงที่องอาจห้าวหาญคนนั้น ก็ไม่มีความองอาจอย่างแต่ก่อนอีกแล้ว เปลี่ยนมาเงียบนิ่ง

พื้นที่รอบๆ เทือกเขาทั้งหมดยิ่งเมื่ออยู่ภายใต้การขยุกขยิกของหนังมนุษย์ผืนนั้นก็เล็กลงเรื่อยๆ ชายขอบหายไปเป็นกระบิๆ ผู้คนจำต้องหลีกหนีอย่างรวดเร็ว

ที่หายไปเหล่านั้นล้วนถูกกลืนกิน กลายเป็นส่วนหนึ่งของหนังมนุษย์

จินตนาการได้ว่าเทือกเขาและสรรพชีวิตทั้งหลายที่ปรากฏขึ้นก่อนหน้านี้ รวมถึงตะวันจันทราดวงดารา ล้วนถูกประทับขึ้นไปเช่นนี้

เพียงแต่ความเร็วที่หายไปไม่ได้เร็วขนาดนั้น ลมพายุที่แปรเปลี่ยนมาจากเส้นผมของเทพชั้นสูงเยวี่ยเหยียน แม้จะถูกควบคุมพลังไปกว่าครึ่ง แต่ตอนนี้ก็ยังคงปะทุพลังอยู่

ทว่าสุดท้ายแล้วก็แค่ยืดเวลาออกไปเท่านั้น หากไม่มีปาฏิหาริย์เกิดขึ้น เช่นนั้นอีกไม่นานหลังจากนี้ พายุก็จะหายไป หลังจากที่หนังมนุษย์กลืนกินทุกอย่างจนหมด เทือกเขาทนทุกข์ก็จะหายไป มาปรากฏบนหนังมนุษย์นั่น กลายเป็นหนึ่งในภาพสัญลักษณ์

และในยามที่ผู้บำเพ็ญเทือกเขาทนทุกข์ต้องเผชิญเคราะห์ ทำการต่อต้านอันไร้ประโยชน์อยู่ตลอด ในตำหนักขบถจันทร์ ตำหนักโถงสูงสุดกลางท้องฟ้านั่นก็ส่งเสียงที่ยิ่งสะท้านสะเทือนกึกก้องออกมา

การสั่นสะเทือนของประตูรุนแรงกว่าครั้งก่อนๆ มาก เสียงครืนครันประดุจทัณฑ์สวรรค์ฟาดผ่าไปทั่วทิศ