บทที่ 754 เซียนเมามายในโลกแห่งจินตนาการ

บทที่ 754 เซียนเมามายในโลกแห่งจินตนาการ

ตอนนี้ในสระน้ำเซียนถ้ำสวรรค์ของหอโลกีย์ เสียงหัวเราะพูดคุย เสียงดนตรี ค่อยๆ ร้อนแรงขึ้นตามการเปลี่ยนแปลงของอารมณ์ระหว่างบุรุษสตรี

สวี่ชิงก็สัมผัสได้อย่างรวดเร็ว จากอารมณ์ของทุกคนที่ปะทุขึ้นในถ้ำสวรรค์ ที่แห่งนี้ก็มีระลอกคลื่นพลังของค่ายกลที่โคจรแผ่มา

ประโยชน์ของค่ายกลนี้เน้นการรวบรวมมากกว่า คล้ายกับค่ายกลประเภทรวมวิญญาณ แต่สิ่งที่มันรวบรวมคือเจ็ดอารมณ์หกปรารถนา

สวี่ชิงคล้ายครุ่นคิด มองจอกสุราตรงหน้า น้ำสีเหลืองอำพันส่งกลิ่นสุราที่เป็นเอกลักษณ์ออกมา ก่อนหน้านี้เขาดื่มไปอึกหนึ่ง ก็รู้สึกได้ว่าสุรานี้ไม่ธรรมดา

“สุราของหอโลกีย์ คนธรรมดาไม่อาจดื่มได้ เพราะดื่มไปอึกหนึ่ง ต้องเมามายจนตายแน่เจ้าค่ะ”

สตรีข้างกายเขาสังเกตเห็นสายตาของสวี่ชิง จึงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

“สุราของที่นี่ มีชื่อว่าเซียนเมามาย แม้จะมีส่วนประกอบบางอย่างมากเกินไป แต่ผู้บำเพ็ญที่ระดับต่ำกว่าหวนสู่อนัตตาก็ยากที่จะใช้พลังบำเพ็ญสลายพิษสุราได้ อันที่จริงในบางระดับสิ่งนี้ก็นับเป็นพิษชนิดหนึ่ง

“แต่ไม่มีผลร้ายกับร่างกายนะเจ้าคะ ดังนั้น สุรานี้จึงยิ่งล้ำค่า เพราะสำหรับพวกเรา บางครั้งการโคจรพลังบำเพ็ญคือสัญชาตญาณ ประกอบกับกายเนื้อที่เกินธรรมดา จึงยากนักที่จะได้สัมผัสกับความเมามาย

“มีเพียงเซียนเมามายนี้ ถึงทำให้พวกเราได้สัมผัสถึงมึนเมาหลังร่ำสุรา และทำให้กระปรี้กระเปร่าขึ้นเล็กน้อย

“ส่วนค่ายกลของที่นี่ ก็คือสาเหตุการฝึกบำเพ็ญของหอโลกีย์แห่งนี้”

สวี่ชิงได้ยินก็กวาดตามองทุกคน เขาไม่ค่อยเข้าใจ พิษเป็นสิ่งที่ใช้สังหารคน ไยต้องกลืนลงไปไขว่คว้าสิ่งที่เรียกว่าความเมามายนั่น

ไม่ว่าจะที่ทวีปปักษาสวรรค์ทักษิณหรือเขตปกครองผนึกสมุทร ก็ไม่มีทางเกิดเรื่องเช่นนี้

‘อาจจะเพราะที่นี่คือเมืองหลวงจักรพรรดิ’

สวี่ชิงไม่เห็นด้วย แต่ก็พูดอะไรไม่ได้ เขาไม่เพียงแต่สัมผัสค่ายกลในหอโลกีย์แห่งนี้ได้ และสัมผัสได้ว่าสตรีทุกคนในหอโลกีย์กำลังสูดรับพลังความรู้สึกจากรอบๆ

สภาพแวดล้อมเช่นนี้ สวี่ชิงรู้สึกครั่นเนื้อตัว และรู้สึกเดียดฉันท์ เมื่อสังเกตเห็นเมิ่งอวิ๋นไป๋ชนจอกกับคนอื่น สรวลเสเฮฮา ส่วนหวงคุนทางนั้นก็หน้าบานเป็นกระด้ง พูดคุยกระซิบกระซาบกับสตรีข้างกาย

ทั้งหมดนี้ ทำให้สวี่ชิงยากจะทำตัวให้กลมกลืนได้ จึงไม่อยากอยู่ที่นี่นานนัก กำลังคิดจะออกไป แต่ตอนนั้นเอง ในถ้ำสวรรค์นี้ก็มีแสงสว่างปรากฏขึ้น ค่ายกลส่งข้ามสีแดงทางหนึ่ง กะพริบวูบวาบอยู่เหนือสระน้ำเซียน ร่างสองร่างเดินออกมาจากด้านใน

ผู้ที่มาเยือนเป็นสตรี คนด้านหน้าสวี่ชิงเคยพบแล้ว เป็นแม่เล้า สตรีกลางคนมากล้นด้วยเสน่ห์ที่นำทางมาก่อนหน้านี้คนนั้น ส่วนสตรีด้านหลัง การปรากฏตัวของนางแทบจะทำให้สระน้ำเซียนถ้ำสวรรค์แห่งนี้หม่นหมอง สูญเสียสีสันไปต่อหน้าแสงเจิดจ้าของนาง

ทุกคนในที่นี้หันหน้าไปมอง

สายเลือดจักรพรรดิจากสำนักยอดจักรพรรดิดาราผู้นั้น สายตาก็ยิ่งร้อนแรง เป้าหมายการมาที่นี่ของเขา คือสตรีผู้นี้

หญิงสาวคนนี้สวมผ้าโปร่งคลุมหน้า เผยเพียงดวงตาหยาดเยิ้มฉ่ำน้ำเป็นประกาย สวมชุดผ้าแพรสีเหลืองปักลายพญาหงส์ กระโปรงสีชมพูหม่นพลิ้วไหวไปมา ก้าวเดินเยื้องย่างทิ้งสะโพกให้เห็นเอวคอดกิ่ว เผยข้อมือขาวเนียนใต้ผ้าโปร่งเล็กน้อย

กิริยาอ่อนช้อยเผยสัดส่วนออกมาวับๆ แวมๆ เย้ายวนอย่างยิ่ง ทั้งยังกอดผีผาสีซีดเอาไว้

ประดับทรงผมงดงามด้วยดอกโบตั๋นบนศีรษะ คิ้วสีดำขลับเรียวบางราวกับภูเขาเขียวที่ทอดยาวอยู่ไกลๆ ปอยผมดกดำคล้ายหมอกในยามวสันต์อันหนาทึบ

เป็นความงามไร้เทียบเทียมอย่างแท้จริง ทำให้หมู่มวลบุปผชาติมัวหมอง ทำให้คนทั้งผองริษยา

นางเยื้องย่างยุรยาตร เดินออกมาจากสระน้ำเซียน แล้วหยุดอยู่ตรงหน้าผู้คน หลังจากโค้งคารวะ ก็นั่งลงบนหยกสลัก ยกมือเรียวยาวขึ้น เริ่มเล่นดนตรี

ท่วงทำนองแรก นุ่มนวลอ่อนโยน นึกเสียดาย ราวกับแฝงไว้ด้วยเรื่องราว ร้อยเรียงยืดยาวไม่สิ้นสุด…

จากนั้นระดับเสียงก็สูงขึ้น ไพเราะก้องกังวาน ราวกับมีผีเสื้อกำลังเริงระบำอยู่กลางอากาศ คล้ายกับเสียงน้ำซับไหลผ่านร่องเขา ดุจดวงดาราระยิบระยับพร่างพราย ส่องสว่างอยู่ท่ามกลางม่านฟ้าราตรี

ราวกับหญิงสาวนึกถึงช่วงเวลาที่แสนงดงามกับคนรัก ซึมซาบเข้าไปในใจของทุกคน

ลึกซึ้งกินใจ

แต่ไม่นานนัก ท่องทำนองก็เปลี่ยนไป มีความจากลาและความอาลัยอาวรณ์เพิ่มเข้ามา

ราวกับคนรักต้องไปสนามรบ จำใจต้องจากลา เหลือไว้เพียงความคะนึงหา

จากนั้น ความโศกาและน้อยใจก็กลายเป็นหัวใจของท่วงทำนอง ราวกับกำลังใช้เสียงเพลงบอกกับคนรัก…ว่าทุกที่ที่เจ้าเคยไปล้วนมีกลิ่นอายของเจ้า เมื่อเจ้ามา เสียงดนตรีจะบรรเลง เมื่อเจ้าไป เสียงดนตรีนี้ก็จะกลายเป็นเจ้าไปตลอดกาล

ทุกคนสะเทือนใจ

และเสียงผีผานี้ก็ค่อยๆ เปลี่ยนไปอีกครั้ง ครั้งนี้เพิ่มความทระนงองอาจ เพิ่มความดุดันเหี้ยมหาญ เลื่อนลั่นไปทั้งสารทิศ ทำให้ที่แห่งนี้มีหิมะโปรยปรายลงมา

เพดานถ้ำสวรรค์ยิ่งมืดมิดไปในพริบตา ค่อยๆ มีดวงดารานับไม่ถ้วนปรากฏขึ้น เคลื่อนคล้อยอย่างรวดเร็ว กลายเป็นป้ายหลุมศพ

ภาพนี้ชักนำความคิดของทุกคน สิ่งที่รู้สึกถึงคือหญิงสาวได้รู้ว่าคนรักสู้จนตัวตายในสนามรบ ในใจความโศกเศร้าระคนโกรธแค้น เกลียดสรรพสิ่ง เกลียดฟ้าดิน เกลียดโลกใบนี้อย่างจนใจและไร้กำลัง

นั่นก็คือสนามรบไกลนับหมื่นลี้ไร้คนเก็บกู้กระดูกกลับมา แต่ละหลังคาเรือนทำได้แต่เรียกวิญญาณกลับมาฝังใต้เมือง

สามีตายที่สนามรบทั้งที่กับตั้งครรภ์ ตัวภรรยาแม้นยังอยู่แต่ก็ราวกับเป็นเทียนที่จุดตอนกลางวัน

สระน้ำเซียนในถ้ำสวรรค์เงียบสงัด

บางคนนึกถึงเผ่าฟ้าทมิฬ บางคนนึกถึงเผ่ามนุษย์ บางคนนึกถึงบรรพบุรุษในครอบครัว

สุดท้าย ท่วงทำนองสุดท้ายของบทเพลงดังยืดยาว และค่อยๆ กลับไปที่เสียงทำนองนองแรก

ราวกับย้อนเวลากลับไปอดีต ทำได้เพียงทอดถอนใจชีวิตไม่อาจเป็นดั่งยามที่พานพบ…

“ยอดเยี่ยม!” สายเลือกจักรพรรดิลุกขึ้นยืน ตาลุกวาว เอ่ยด้วยเสียงต่ำทุ้ม

เมื่อเขากล่าวออกมา ทุกคนรอบๆ ก็พากันลุกขึ้น ต่างชื่นชมออกมาจากใจ ต่อให้เป็นสวี่ชิงทางนี้ ก็คลื่นในใจโหมซัด

เขาเคยได้ยินเพลงนี้มาก่อน แต่ไม่มีสักครั้งที่เป็นเช่นตอนนี้ ราวกับได้ฟังเรื่องราวที่ครบถ้วนสมบูรณ์ จิตใจกระทั่งความคิดคล้อยตามเสียงผีผาของอีกฝ่าย

หญิงสาวก้มหน้าเล็กน้อย หยิบจอกสุราตรงหน้าขึ้น ยกไปทางทุกคน จากนั้นก็เลิกผ้าคลุมหน้าเล็กน้อย จิบไปหนึ่งอึก

มุมหนึ่งของผ้าคลุมหน้าเผยให้เห็นพวงแก้มนวลของนางที่งามยิ่งกว่าบุปผา และมือที่เรียวยาวที่ชูจอกสุราก็ราวกับเป็นหัวหอมที่ลอกเปลือกออก ขาวผ่องดึงดูดใจ

ปากเล็กๆ ราวกับกำลังอมชาด จรดจอกสุราลงบนปาก ไม่ว่าจะขมวดคิ้วหรือแย้มยิ้มก็จับใจคน

เพียงมองมาก็ทำให้ใจคนปั่นป่วน รู้สึกอยากครอบครอง