บทที่ 866 สมบัติลับที่ห้า : สมบัติเวท

บทที่ 866 สมบัติลับที่ห้า : สมบัติเวท

พริบตาเดียวผ่านไปเจ็ดวัน

คลื่นบนแผ่นดินใหญ่ผืนคีรีสงบลงด้วยเขตต้องห้ามจิ่วหลีถูกผนึกอีกครั้ง

อสูรร้ายในนั้นไม่ร้องโอดครวญอีกต่อไป การดิ้นรนภายในโลหิตและจิตใจของพวกมันค่อยๆ หมดไป แทนที่ด้วยสัญชาตญาณสัตว์ทั้งหมด

แต่ผู้บำเพ็ญนภาคิมหันต์ที่เข้าร่วมมหกรรมออกล่า ในใจพวกเขากลับไม่อาจนิ่งสงบ การคาดเดาต่างๆ นานาทะลักเข้าจิตใจทุกคน

ส่วนใหญ่ในนั้นรู้แหล่งที่มาของคลื่นบนแผ่นดินใหญ่ผืนคีรีครั้งนี้ด้วยวิธีต่างกัน พวกเขาพากันหลบเลี่ยง ไม่อยากเข้าใกล้จิ่วหลี

ต่อให้เป็นเทือกเขาที่สวี่ชิงซ่อนตัว แม้อยู่ห่างเขตต้องห้ามจิ่วหลีประมาณหนึ่ง แต่ในเจ็ดวันนี้ก็ไม่ค่อยมีคนผ่านมา

บวกกับเขาซ่อนตัวได้ดีมาก หมอกเทาก็ถูกผลึกวารีสีม่วงดูดซับทั้งหมด จึงไม่เคยมีใครสังเกตเห็น

นี่ทำให้ทั้งกายใจสวี่ชิงจมจ่อมอยู่กับการหลอมสมบัติเวทจิ่วหลีในเจ็ดวันอันเงียบสงบ

อยากควบคุมจิ่วหลีให้กลายเป็นส่วนหนึ่งในร่างกายโดยสมบูรณ์ มีเพียงหลอมมันเป็นสมบัติเวท

แต่ก้าวนี้ไม่ได้ง่ายขนาดนั้น

สิ่งที่ต้องทำอย่างแรกไม่ใช่การผสานเก้าโคมไฟที่ลอยอยู่รอบตัวเข้าร่างทีละอัน แต่ต้องสร้างฐานสมบัติลับเอาไว้ใส่โคมไฟในทะเลความรู้สึกเสียก่อน

ฐานสมบัติลับนี้สำคัญยิ่ง ด้านหนึ่งต้องสามารถรับการผสานของจิ่วหลี อีกด้านหนึ่งก็เกี่ยวเนื่องกับท้ายที่สุดสวี่ชิงจะหลอมรวมกับจิ่วหลีได้อย่างแท้จริงหรือไม่

ดังนั้นหลังจากตริตรอง สวี่ชิงทำการตัดสินใจ

เลือดเนื้อเป็นฐาน กระดูกเป็นภูเขา!

ในเจ็ดวันนี้เขาใช้เลือดเนื้อของตนอย่างต่อเนื่อง ให้มันรวมตัวในทะเลความรู้สึกและปูเป็นฐานสมบัติลับ

ขั้นตอนนี้ต้องใช้เลือดเนื้อปริมาณมาก ในสภาวะปกติ แม้สวี่ชิงฝังตัวเองลงไปก็ยังไม่พอ

ดังนั้น เขาจึงนึกถึงสายลมขาวบนทะเลทรายครามในแผ่นดินใหญ่เซ่นจันทรา

นั่นเป็นสายลมน่าหวาดผวาที่ทำให้เลือดเนื้อและกระดูกงอกขึ้นมาอย่างไร้กฎเกณฑ์ ตอนนั้นในทะเลทรายคราม ทุกคนที่ถูกสายลมขาวพัดผ่าน กายเนื้อจะบิดรูปพิสดารจนกลายเป็นภูเขาเนื้อหนัง ตายกันเละเทะเกลื่อนกลาด

ปรากฏการณ์นี้เขาเคยศึกษาค้นคว้า ทั้งเคยลองบนตัวคนอื่น เคยเป็นหนึ่งในตำรับทำลูกกลอนคลายคำสาป

ขณะเดียวกัน เขารู้ดีว่าเลือดเนื้อที่งอกออกมาก็เป็นส่วนหนึ่งในร่างกายอย่างแท้จริง

ดังนั้นหลังครุ่นคิด สวี่ชิงกัดฟัน กลืนลูกกลอนที่มีสายลมขาวที่เหลือในถุงเก็บของลงไป ร่างกายเขาก็เกิดการเติบโตไร้รูปแบบทันที

แขนเจ็ดแปดข้าง ขาหลายสิบข้าง กะโหลกหลายอัน ทั้งหมดงอกออกมาอย่างบ้าคลั่ง ร่างกายยิ่งพองจนใหญ่โต

ขณะสวี่ชิงพึ่งพาเลือดเนื้อที่งอกออกมาเหล่านี้ ฐานสมบัติลับในทะเลความรู้สึกเขาเริ่มปรากฏเป็นโครงร่าง

ระหว่างนั้นเขาก็กลืนลูกกลอนที่มีสายลมขาวไปไม่น้อย การเติบโตไร้รูปแบบของร่างกายก็ค่อยๆ มาถึงขั้นเกินความเป็นจริง กลายเป็นภูเขาเลือดเนื้อต่อเนื่อง

ความรู้สึกอ่อนแรงปรากฏขึ้นบ่อยครั้ง

ดีที่มีผลึกวารีสีม่วงคอยฟื้นฟู เลยทำให้เขาฝืนทำต่อไปได้

สุดท้าย กลายเป็นแผ่นดินเลือดเนื้อขนาดหมื่นจั้ง

นี่เป็นขีดจำกัดของเขาแล้ว

เลือดเนื้อหมื่นจั้งนี้เป็นของจากตัวเขาทั้งหมด ใช้มันเป็นฐานสมบัติลับย่อมเป็นหนึ่งเดียวกับเขา

อีกอย่าง บนแผ่นดินเลือดเนื้อหมื่นจั้งนี้ กระดูกของสวี่ชิงก็สุมรวมต่อเนื่อง ก่อรูปเป็นภูเขากระดูกเก้าลูก

หน้าตาของภูเขากระดูกเก้าลูกนี้ล้วนเป็นกะโหลก

สวี่ชิงสร้างมันออกมาตามรูปแบบและลักษณะของใจกลางเขตต้องห้ามจิ่วหลีที่อยู่ลึกลงไปพันจั้งในความทรงจำ

แผ่นดินคือเลือดเนื้อของเขา ภูเขากระดูกคือกระดูกของเขา

ชั่วขณะที่ก่อรูป สวี่ชิงลืมตาอยู่ใต้เทือกเขานี้

สีหน้าเขาซีดเผือด ร่างกายอ่อนแอ ความอิ่มเอิบในตาก็มืดหม่นไปมาก ใช้พลังงานมากเกินไปอย่างแท้จริง

แต่ดวงตาเขายังคงมีประกาย

“ฐานเลือดเนื้อกระดูกสร้างเสร็จแล้ว ต่อไปก็ผสาน!”

สวี่ชิงเงยหน้ามองโคมไฟทั้งเก้าที่ลอยอยู่รอบตัว มือขวายกขึ้นชี้อันหนึ่งในนั้น พริบตาที่เคลื่อนลงมา โคมไฟนี้สั่นสะเทือนมาทางสวี่ชิง

ชั่วขณะที่สัมผัสกับนิ้วมือ โคมไฟผสานเข้าเร็วรี่ หายไปจากตรงหน้าสวี่ชิงทันใด ตอนปรากฏ…ถึงกับอยู่ในทะเลความรู้สึกของเขาแล้ว จากนั้นพลันเคลื่อนลงภูเขากะโหลกที่เป็นของมันบนเลือดเนื้อหมื่นจั้ง

พริบตาเดียวโคมไฟก็ปะทะเข้ากับภูเขากระดูก หมอกเทาในนั้นปะทุเลื่อนลั่น ผสานเข้าภูเขากะโหลกพร้อมกับโคมไฟนี้

เมื่อผสานโดยสมบูรณ์ ภูเขากะโหลกลูกนี้สั่นสะเทือน หมอกเทาที่ปกคลุมกลายเป็นเลือดเนื้อ เบ้าตาที่เคยเป็นโพรงก็มีเปลวเพลิงสีดำผุดขึ้นมาสองดวง

จากนั้น เสียงคำรามดุจวัวร้องแผดมาจากในกะโหลก

ถัดมาอสูรที่มีหัวเป็นมังกร รูปร่างลักษณะเหมือนวัว ทว่ากายเป็นทองในชุดเกราะทองแปลงร่างออกจากในนั้น มันเงยหน้าคำรน ส่งเสียงทุ้มต่ำดั่งเทพเจ้ากระซิบ

“ผู้บัญชาเวทฉิวหนิว!”

มันปรากฏตัวพร้อมพลังมหาศาล ทะเลความรู้สึกสวี่ชิงเกิดคลื่นไร้สิ้นสุด

การเชื่อมโยงกับสวี่ชิงก็เป็นหนึ่งเดียวกันในยามนี้

นี่ทำให้เขาตระหนักได้ทันทีว่าอสูรที่ชื่อฉิวหนิวคือหนึ่งในสภาวะผู้ใช้เวทของจิ่วหลีในตอนนั้น

“เก้ากะโหลก เก้าสภาวะผู้ใช้เวท!”

เห็นว่าได้ผล ใจสวี่ชิงพลันฮึกเหิม ทำมุทราพลางผสานโคมไฟที่สอง ไม่นานอสูรตัวที่สองก็แปลงร่างออกมาบนภูเขากะโหลกอีกลูกในฐานเลือดเนื้อของเขา

นั่นเป็นอสูรหัวมังกรร่างหมาใน ทั่วกายแผ่ความดุร้ายโหดเหี้ยม กระหายเลือดชอบต่อสู้ ให้ความรู้สึกมองแล้วชะตาขาด

โดยเฉพาะทั้งกายเป็นสีดำ จิตสังหารสาดซัดท้องนภา อาบย้อมจิตใจของสวี่ชิงราวกับอาวุธร้ายกาจเลิศล้ำมาเยือนโลกา!