บทที่ 879 แผ่นดินเทวะบรรพกาล

บทที่ 879 แผ่นดินเทวะบรรพกาล

บนภูเขาเทพ ท่ามกลางท้องฟ้า กลิ่นอายเทพดวงตะวัน ดวงจันทร์ ดวงดาวปกคลุมผืนฟ้า ลมเมฆเปลี่ยนสี ม่านฟ้าเกิดความรู้สึกเหมือนจะพังทลายไม่อาจค้ำเอาไว้ได้อีกต่อไป เกิดรอยยุบ ผู้คนทั้งหลายเห็นกับตา

เทพชั้นสูงยื่อเหยียนที่อยู่ตรงกลางร่างรางเลือน คล้ายว่ามีชุดคลุมยาวสีทองคลุมบนร่าง ยากจะแบ่งแยกชายหญิง ดูเหมือนผู้หญิง แต่หน้าตากลับคล้ายผู้ชาย ข้างหลังมีดวงอาทิตย์ดวงหนึ่งลอยทะยาน เปลวเพลิงแผดเผาผืนดิน พลังอำนาจเทพท่วมท้นฟ้า

เทพชั้นสูงเยวี่ยเหยียนที่อยู่ข้างขวาขององค์ท่านสวมกระโปรงยาวสีเงิน กระโปรงทิ้งตัวกรอมลงมา คล้ายว่าจะปกคลุมผืนฟ้าได้ ใบหน้างดงามสมบูรณ์แบบ คล้ายว่ารวมเอาความงามทุกอย่างบนโลกมา

ในขณะเดียวกับที่ทำให้คนรู้สึกตื่นตะลึงกับความงามหยาดเยิ้ม สีหน้าขององค์ท่านกลับเย็นชาราวภูเขาน้ำแข็ง ตอนนี้มือข้างเดียวกำลังประสานปางมือวางไว้ที่หน้าอก ข้างหลังดวงจันทร์ดวงหนึ่งทอแสงจันทร์เย็นเยือก สาดมาที่ร่างเทพ ทำให้เกิดความศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาเอง

เทพชั้นสูงซิงเหยียนที่อยู่ทางซ้ายไม่ได้ทรงพลังแข็งแกร่งยิ่งใหญ่แบบรื่อเหยียน และไม่ได้สมบูรณ์แบบไร้ที่ติอย่างเยวี่ยเหยียน เป็นเพียงแค่ตุ๊กตาดินเหนียวธรรมดาๆ ทั่วไปตัวหนึ่งเท่านั้น

แต่ในยามที่สายตาจับจ้องไปยังร่างขององค์ท่าน จิตใจของทุกคนล้วนเกิดระลอกคลื่นเป็นระลอกๆ แปรเปลี่ยนเป็นความร้อนแผ่ลามไปทั่วร่างกาย ส่งผลกระทบต่อจิตใจ แผ่ระลอกไปยังพลังชีวิต

ข้างหลังองค์ท่านเป็นดวงดาวระยิบระยับมากมาย แปรเปลี่ยนเป็นแสงดาวกระจายมา จับกลุ่มเป็นภาพทะเลดวงดาว

เทพทั้งสามปรากฏออกมาพร้อมกัน

ในเมืองศักดิ์สิทธิ์ ผู้บำเพ็ญที่เหาะออกมาทุกคนล้วนแต่ในใจเกิดระลอกคลื่นอารมณ์ ต่างก้มหน้า ไม่ว่าจะพลังบำเพ็ญระดับใด ไม่ว่าจะมีฐานะตำแหน่งอะไร ตอนนี้ต่างสีหน้าเคารพศรัทธาเป็นที่สุด คุกเข่าคารวะเทพทั้งสาม

กระทั่งว่าในที่ไกลออกไป ภาพฉายเงาที่เสนาบดีกระโจมทั้งสามแห่งนภาคิมหันต์ หลังจากที่เทพของแต่ละฝ่ายปรากฏตัวขึ้น เสนาบดีที่อยู่ในนั้นก็ต่างออกมาจากกระโจม ก้มศีรษะไปทางเทพเจ้าของตัวเอง!

สวี่ชิงยืนอยู่กลางท้องฟ้าสถานที่พักของตัวเอง ทอดสายตามองทุกอย่าง ในใจเกิดระลอกคลื่น

เสี้ยวขณะนี้ เขาได้พิสูจน์แล้วถึงความแตกต่างของเผ่านภาคิมหันต์กับเผ่ามนุษย์

นภาคิมหันต์เป็นเผ่าพันธุ์ที่เทพเจ้าควบคุม ต่อหน้าเทพเจ้า สรรพชีวิตทั้งหลายคือทาส!

สวี่ชิงเงียบนิ่ง เขาไม่ใช่เผ่านภาคิมหันต์ แต่ตัวอยู่ที่นี่ ก็ทำได้แค่โค้งตัวก้มศีรษะเท่านั้น

นานหลังจากนั้น ท่ามกลางความเงียบสงัดของฟ้าดินผืนนี้ สามเทพชั้นสูงสายตากวาดไปทั่ว ส่วนทางสวี่ชิงทางนั้น เหล่าองค์ท่านต่างจ้องมอง

รื่อเหยียนเย็นชา เยวี่ยเหยียนซับซ้อน ซิงเหยียนแย้มยิ้ม

จากนั้นดวงอาทิตย์ข้างหลังเทพชั้นสูงยื่อเหยียนก็พลันสาดแสงวาบขึ้นมา ประกายแสงเจิดจ้าทำการแผดเผาท้องฟ้าทันที เปลวเพลิงสีทองแผ่ลาม

นั่นคือเพลิงเทวะ

ท่ามกลางการเผาไหม้อยู่ตลอด ท้องฟ้าก็เริ่มละลาย การหลอมเป็นชั้นๆ เผยมิติออกมา หลังจากที่ไม่รู้ว่ากัดกร่อนไปไม่รู้กี่ชั้น ก็กลายเป็นอุโมงค์มืด

และการเผาไหม้ก็ยังดำเนินต่อไป

อุโมงค์มืดพังทลายลงท่ามกลางเพลิงเทวะ จากนั้นอุโมงค์มืดใหม่ก็เกิดขึ้น ซ้ำไปซ้ำมา ลึกไปเรื่อยๆ

ในขั้นตอนนี้ ฟ้าดินทั้งแผ่นดินใหญ่ล้วนสั่นคลอน กระทั่งว่ายังได้ยินเสียงคำรามอย่างโศกเศร้าของวิถีสวรรค์มาแว่วๆ ด้วย คล้ายว่าคิดอยากจะขัดขวาง แต่กลับไร้ประโยชน์

จวบจนสุดท้าย คลื่นวนสีทองลูกหนึ่ง ปรากฏขึ้นในส่วนที่ลึกที่สุดของมิติ

ในคลื่นวนมีเยื่อบางๆ ที่ขุ่นมัวชั้นหนึ่ง ผ่านจากเยื่อบางนี้ จะเห็นรางๆ ว่าในนั้นเหมือนมีโลกใบหนึ่ง

แทบจะในพริบตาที่คลื่นวนสีทองลูกนี้ปรากฏขึ้น เทพชั้นสูงเยวี่ยเหยียนยกมือขึ้น แสงจันทร์ข้างหลังองค์ท่านแปรเปลี่ยนเป็นแม่น้ำ พุ่งตรงไปยังคลื่นวน ไหลบ่าทันที ผสานไปในความขุ่นมัวนั้น

ไม่นานนักก็มีเสียงคำรามที่แตกต่างไปจากวิถีสวรรค์ดังสะท้อนมาจากในส่วนลึกของคลื่นวน คล้ายว่ากำลังขัดขวาง แต่จากเสียงแค่นขึ้นจมูกของเยวี่ยเหยียนดังขึ้น ทันใดนั้นบนร่างขององค์ท่านก็มีกลิ่นอายของชื่อหมู่…

สวี่ชิงจิตใจสั่นสะท้าน เสี้ยวขณะต่อมา เยื่อบางขุ่นมัวที่ถูกพลังของเยวี่ยเหยียนผสานเข้ามาก็เปลี่ยนมาชัดกระจ่าง โลกในนั้นก็ปรากฏออกมา

จะมองเห็นนั่นเป็นเหมือนโลกสีขาวไปทั่วทั้งแทบใบหนึ่ง…

ไม่รอให้คนทั้งหลายเงยหน้าไปมองอย่างละเอียด จิ้งจอกดินเหนียวก็หัวเราะ แสงดาวบนร่างพวยพุ่งขึ้น แปรเปลี่ยนเป็นมือดินเหนียวขนาดมหึมาสองข้าง ยื่นเข้าไปในคลื่นวน แล้วฉีกเยื่อที่เปลี่ยนมาโปร่งใสนั่นอย่างแรง!

เสียงสะท้านสนั่นหวั่นไหวเบิกฟ้าเบิกปฐพี ในเสี้ยวขณะนี้ดังสะท้านฟ้า ความดังของเสียงนี้ทำให้สมองของผู้บำเพ็ญทุกคนเกิดเสียงดังวิ้ง

และในคลื่นวนบนท้องฟ้า เยื่อบางถูกฉีกออก อีกทั้งอาณาเขตที่แผ่ระลอกก็กว้างขึ้น จากผืนแผ่นดินเงยหน้ามองไป จะเห็นว่ารอยแยกนี้แผ่ลามไปครึ่งฟ้า

เหมือนรอยแผลแห่งวิถีสวรรค์

กลิ่นอายเน่าเปื่อย กลิ่นอายบรรพกาล ความรู้สึกไม่คุ้นชินมาพร้อมด้วยไอพลังประหลาดเข้มข้นและเสียงคำรามฟังชัดเจน ดังออกมาจากรอยแยก

ขณะเดียวกัน เนื่องจากรอยแยกมีขนาดใหญ่เป็นอย่างยิ่ง ดังนั้นโลกในนั้นก็เผยภาพทิวทัศน์มากขึ้นออกมาอย่างชัดเจน

สวี่ชิงเงยหน้า หลังจากมองเห็นอย่างชัดเจน ความคิดในสมองก็ผุดขึ้นมามากมายนับไม่ถ้วน

เพราะโลกในรอยแยกทำให้เขาคิดเชื่อมโยงอะไรมากมาย และกลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากในนั้นก็ทำให้เขารู้สึกถึงความคุ้นเคย

เห็นเพียงในรอยแยกเป็นท้งฟ้าดาราที่ไม่คุ้นเคยผืนหนึ่ง ในดวงดาวพริบพราวพร่างพราย มี…ใยแมงมุมผืนมหึมาผืนหนึ่ง!!

ใยแมงมุมนี้น่าขนลุกครั่นคร้าม มันปกคลุมท้องฟ้าดาราผืนนี้ ปกคลุมดวงดาวนับไม่ถ้วน

และความหนาบางของใยแมงมุมทุกเส้น แม้จะไม่มีกว้างเท่ากับดวงดาว แต่ก็มีความกว้างอยู่หนึ่งส่วน

ที่นี่ก็คือแผ่นดินเทวะที่เผ่านภาคิมหันต์เปิดออก!

“แผ่นดินเทวะไร้นาย…”

“ก่อนหน้านี้เปิดเพื่อสำรวจไปสามครั้ง…”

“แผ่นดินเทวะบรรพกาล…”

คำพูดของเทียนโม่จื่อดังก้องขึ้นในสมองของสวี่ชิงในเสี้ยวขณะนี้ รวมกับเนื้อหาในแผ่นหยกที่อีกฝ่ายมอบให้ ไม่นานนักคำตอบที่แน่ชัดก็ลอยขึ้นมาในใจสวี่ชิง!

“ที่นี่คือพื้นที่ใจกลางเขตนพกาฬ แผ่นดินเทวะของเทพแมงมุมองค์นั้น!!”

สวี่ชิงดวงตาฉายประกาย ในใจกระจ่างแจ้งโดยสมบูรณ์

ทุกอย่างก็สอดคล้องกันแล้ว เพราะเทพแมงมุมเกิดปัญหาขึ้น ถูกเทพทั้งสามสยบ ดังนั้นแผ่นดินเทวะขององค์ท่านย่อมกลายเป็นไร้นาย