บทที่ 974 เสียงสวรรค์รับจันทร์

บทที่ 974 เสียงสวรรค์รับจันทร์

คำพูดของจอมคนบูรพาสงัดกึกก้องบนแท่นค่ายกล

ดังเข้าในหูสวี่ชิง เสียงแหบแห้งเป็นเอกลักษณ์ของอีกฝ่ายคล้ายให้ความรู้สึกของวันเวลาอยู่บ้างเหมือนกัน ทำให้บรรยายตำนานเกี่ยวกับขบวนร้อยอสูรแห่งรัตติกาลได้ละเอียดยิ่งขึ้น

รวมกับสิ่งที่ปัญญาแห่งเทพของตนสังเกตเห็นตอนนี้ โดยรวมสวี่ชิงยืนยันได้ว่า…มือเรียวบางนั้นแปดเก้าในสิบส่วนก็คือมือของนักดนตรีที่ดีดบรรเลงเสียงสวรรค์รับจันทร์ในตำหนักเทพของวิหคทองในตำนาน

ทั้งเป็นจุดสำคัญที่จะหาราชรถจนเจอ

‘แต่อีกฝ่ายจ้องเหยียนเหยียนด้วยเหตุใด ยังมีสัญลักษณ์เกี่ยวพันกันด้วย…’

สวี่ชิงคล้ายครุ่นคิดบางอย่าง เลื่อนสายตาไปที่ตัวเหยียนเหยียน

ความพิเศษของนางต้องอยู่ที่คุณสมบัติร่างกายที่ไม่ถูกไอพลังประหลาดแทรกซึมแน่นอน ตอนนี้สวี่ชิงก็ยังไม่เห็นต้นกำเนิดของคุณสมบัติร่างกายเช่นนั้น

‘อาจารย์อาจทำได้ รอเขาออกจากด่านแล้วไปถามสักหน่อย อาจารย์อาจรู้ความพิเศษในคุณสมบัติร่างกายของเหยียนเหยียนนานแล้วก็ได้’

สวี่ชิงใคร่ครวญแล้วนัยน์ตาฉายแววแน่วแน่

ไม่ว่าอย่างไร จัดการมือเรียวบางข้างนั้นเพื่อแก้ผลกรรมที่เกิดจากมันจ้องมองเหยียนเหยียนก่อนสำคัญที่สุด

เขาจึงไม่ลังเล เมื่อรู้ผลกรรมของมือข้างนั้นแล้ว บนซากปรักหักพังก้นทะเลที่มืดมิดและมีแต่ผีร้ายในขอบเขตปัญญาแห่งเทพของเขา ฉับพลันเสียงหวีดแหลมโอดครวญชวนสังเวชทั้งหมดนั้น…

หยุดลงพร้อมกัน

ไม่ใช่ผีร้ายเหล่านั้นหยุดโหยหวน แต่เสียงของพวกมันถูกสวี่ชิงแย่งชิงไปในยามนี้!

เป็นพลังของเขา เป็นจิตสังหารของเขา เป็นอาวุธแหลมคมของเขา

กลายเป็นพลังทำลายล้างประหลาดรุนแรงอัดไปยังมือเรียวบางนั้นทันใด

ชั่วขณะหนึ่งก้นทะเลพลิกม้วนไร้สุ้มเสียง พายุเกิดขึ้นในชั่วลมปราณ พลังกดดันน่าหวาดกลัว กลิ่นอายชวนพรั่นพรึงก็คืบขยายจากก้นทะเลมาผิวทะเล ทำให้ทะเลกว้างใหญ่ภายนอกเกิดคลื่นลูกใหญ่

ทว่าเงียบเป็นเป่าสาก

บัดนี้สรรพเสียงในพื้นที่นี้มีเจ้านาย

อำนาจเทพเจ้าแห่งเสียงระเบิดถึงขีดสุด

แต่ดวงตาบนมือเรียวบางข้างนั้นกลับลืมขึ้นฉับพลันในชั่วเวลาที่วิกฤตมาเยือน

เผยให้เห็นรูม่านตาแดงฉาน แผ่ความโหดเหี้ยมไร้สิ้นสุด นิ้วมือยังเคลื่อนดีดรวดเร็ว ราวกับกำลังดีดสายฉินล่องหน

อำนาจเทพเจ้าแห่งเสียงที่คล้ายกันถึงกับแผ่ออกมาจากฝ่ามือนี้ด้วย

นี่ต่างกับสิ่งมีชีวิตประเภทเทพที่สวี่ชิงเคยเจออย่างสิ้นเชิง

โดยทั่วไปความแข็งแกร่งหรืออ่อนแอของสิ่งมีชีวิตประเภทเทพขึ้นอยู่กับความเป็นเทพและพลังต้นกำเนิดเทพ พวกมันแทบไม่มีอำนาจเทพเจ้า อย่างน้อยที่สวี่ชิงสังหารบนทะเลต้องห้ามในช่วงนี้ก็ไม่มี

แต่ตอนนี้ บนมือขาดนั้นถึงกับปรากฏอำนาจเทพเจ้า!

ครู่ต่อมา ผีร้ายที่ถูกสวี่ชิงแย่งเสียงเหล่านั้นต่างร่างกายสั่นเทา ฟื้นฟูจากสภาวะถูกชิงเสียง ก้นทะเลเงียบสงบ เสียงโหยหวนหดหู่แสบแก้วหูหวนกลับมาอีกครั้ง

พลังที่เกิดขึ้นปะทะเข้ากับพลังสังหารที่ถูกสวี่ชิงควบคุมโดยไม่มีรูปร่าง

เสียงสะเทือนเลื่อนลั่นทั่วทิศที่ก้นทะเลทอดออกไปอย่างรุนแรงในชั่วเวลานั้น และเงียบเสียงลงในพริบตา

สรรพเสียงในก้นทะเลล้วนเป็นเช่นนั้น เดี๋ยวสะท้านฟ้าเดี๋ยวเงียบเสียง เดี๋ยวถูกนิ้วมือนั้นควบคุม เดี๋ยวถูกสวี่ชิงแย่งมาใช้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งผีร้ายเหล่านั้น

เสียงหวีดแหลมของพวกมันขาดเป็นระยะ

นี่คือศึกของอำนาจเทพเจ้าวิถีเดียวกัน!

ศึกเทพเจ้าเช่นนี้เกิดขึ้นระหว่างเทพเจ้าน้อยนัก โดยทั่วไปเมื่อเกิดขึ้นต้องตายกันไปข้าง

ต่างฝ่ายล้วนมีคุณสมบัติใช้อำนาจเทพเจ้าวิถีเดียวกัน เช่นนั้นตอนนี้ก็เป็นศึกช่วงชิงอำนาจเทพเจ้า

ส่วนเสียงผีร้ายเหล่านั้นก็คือหัวใจของการช่วงชิงอำนาจเทพเจ้านี้

แต่คลื่นพลังเช่นนี้ผีร้ายจำนวนมากไม่อาจรับไหว กำลังแหลกสลายต่อเนื่อง พลังเงียบที่เกิดจากเสียงรอบด้านถูกสวี่ชิงแย่งไปก็ค่อยๆ รุนแรงขึ้น

อำนาจเทพเจ้าของเขาค่อนข้างได้มาอย่างถูกต้อง ด้านหนึ่งเกิดจากการตื่นรู้ อีกด้านคือบนผืนอนัตตาในกายเนื้อเขามีรอยจางอยู่แล้ว ด้านสถานะยิ่งเหมือนจุดสูงสุด

ดังนั้นแน่นอนว่าศึกชิงอำนาจเทพเจ้านี้เขามีข้อได้เปรียบ

แต่ขณะสวี่ชิงได้เปรียบมากขึ้น ดวงตากลางฝ่ามือเรียวบางนั้นคล้ายรับรู้อันตรายถึงชีวิต ถึงกับลืมตาอีกครั้งด้วยโกรธขึ้ง รูม่านตาสีโลหิตแผ่เส้นเลือดจำนวนมากกระจายทั่วพื้นที่รอบรูม่านตา สุดท้ายถึงกับหลั่งน้ำตาสีโลหิตหยดหนึ่ง

เมื่อน้ำตาหยดออกมา ฉับพลันผีร้ายที่พากันแหลกสลายรอบด้านต่างร่างกายสั่นสะเทือน หันมองไปยังตำแหน่งของสวี่ชิงอย่างพร้อมเพรียงทันใด

แม้ตัวมันจะระเบิด พวกมันก็ยังคำรามบ้าคลั่งโดยไม่สนสิ่งใด เสียงหวีดแหลมจากปากก็ทลายการช่วงชิงเสียงอีกครั้งในสภาวะเช่นนี้

จากเงียบเสียงพลันมีเสียงในพริบตา เกิดเป็นคลื่นเสียงที่ถูกม้วนด้วยน้ำตาสีโลหิต ดุจดาวตกสีโลหิตเร่งความเร็วจากก้นทะเลบุกทะลวงน้ำทะเลขึ้นไปบนผิว จากนั้นพุ่งมาหาสวี่ชิงบนเกาะบูรพาสงัดดุจอาวุธแหลมคม

ผ่านบริเวณใดฟ้าดินเปลี่ยนสี ลมพัดเมฆแผ่คลุม ทั้งเกาะบูรพาสงัดสะเทือนเลื่อนลั่นขึ้นมา

เมื่อทำเหล่านี้เสร็จสิ้น ดวงตาในมือขาดเรียวบางนั้นดูอ่อนกำลังชัดเจน พลันเคลื่อนกายม้วนผีร้ายหลายพันตัวที่เหลือรอบด้านตะบึงไปยังส่วนลึกของทะเลต้องห้าม หมายจะหลบหนี

บนเกาะบูรพาสงัด ผู้บำเพ็ญทุกคนต่างจิตใจสั่นสะเทือน เห็นดาวตกสีโลหิตนั้นเข้ามาใกล้ ความสั่นกลัวสะท้านจิตวิญญาณปรากฏทั่วกายอย่างห้ามไม่อยู่

มีเพียงเสี่ยเลี่ยนจื่อกับจอมคนบูรพาสงัดที่ดีกว่าหน่อย แต่ยามนี้ในใจก็ป่วนปั่นเช่นกัน

สวี่ชิงเงยหน้าจ้องดาวตกสีโลหิต

การตอบโต้ของอีกฝ่ายไม่ได้ทำให้เขาแปลกใจเท่าไร หลังจากรู้ฐานะของมือขาดนั้น ความจริงเขาก็เตรียมใจไว้แล้วว่าอีกฝ่ายจะมีอำนาจแห่งเสียงเหมือนกัน

อย่างไรนั่นก็เป็นมือของนักดนตรีแห่งดวงตะวัน

แม้ไม่รู้เหตุใดเสี้ยวหน้าจ้องมองแล้วนักดนตรีผู้นั้นยังเหลือมือข้างหนึ่งได้ ทั้งไม่รู้ว่าเจตจำนงที่ควบคุมมือนั้นอยู่ตอนนี้คือตัวนักดนตรีผู้นั้นหรือเสี้ยวความคิดที่เกิดขึ้นใหม่บนนั้น

แต่การตอบโต้ก่อนหน้านี้อยู่ในความคาดหมายของเขา

เขาจึงเดินออกไปก้าวหนึ่ง พริบตาที่เหยียบกลางอากาศเผชิญหน้ากับดาวตกสีโลหิตที่เข้ามา มือขวายกขึ้นคว้าไปยังท้องฟ้ามืดมิด

ฟ้ายามราตรีไม่เห็นดวงอาทิตย์

แต่ไม่ได้แปลว่าดวงอาทิตย์ไม่มีอยู่ เพียงแต่ดวงอาทิตย์เคลื่อนออกไปจากพื้นที่นี้เท่านั้น บนท้องฟ้าของดินแดนต้องประสงค์มีดวงอาทิตย์สาดส่องในพื้นที่ต่างกันตลอดเวลา

แสงเซียนตะวันดับมิเพียงช่วงชิงดวงอาทิตย์บนฟ้าของผู้ฝึกบำเพ็ญ

ดังนั้นพริบตาต่อมา แสงอรุณที่แยกไปจากรัตติกาลเอิบอาบเข้ามาจากความว่างเปล่าไร้สิ้นสุด ถูกดึงให้ปรากฏจากที่ไกลมารวมตัวทั่วกายสวี่ชิง

ราตรีมืดมิดพลันสว่าง

สวี่ชิงยืนตระหง่านท่ามกลางฟ้าดินดุจอาทิตย์แรกแย้ม ขณะสาดส่องทั่วนภาทั่วปฐพี ฝ่ามือที่ยกขึ้นของเขาพลันกดไปยังดาวตกสีโลหิตที่มาเยือน

แสงบาดตาระเบิดจากตัวสวี่ชิง ผ่านบริเวณใดรัตติกาลล้วนถูกฉีกขาด ดาวตกสีโลหิตก็ไม่เว้น

ถูกขจัดทิ้ง

ส่วนเงาร่างของสวี่ชิง ตัวเขายิ่งเปล่งประกายดุจกลืนรัตติกาลดั่งกลืนแสงโลหิต กลายเป็นดวงดาวแวววามสะเทือนเลื่อนลั่นไปยังทะเลต้องห้าม

ผู้บำเพ็ญทุกคนบนเกาะบูรพาสงัดทอดมองฉากนี้ ในใจต่างเกิดคลื่นหมื่นจั้ง

ทั้งหมดนี้คือดวงตะวันตกทะเลในสายตาพวกเขาโดยแท้

ราวกับตำนานเกิดขึ้นจริง!

“วิหคทองสิ้นชีพ ร้อยเสียงผสานเป็นสถานมืดมิด เจ้ากับข้าต่างรู้ว่ามันมีความเป็นไปได้มากว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นจริง ตอนนี้ดูแล้ว…ยิ่งยืนยันได้ และสวี่ชิงผู้นี้…ข้าไม่รู้แล้วว่าในอนาคตเขาจะสูงได้ถึงระดับใด”

จอมคนบูรพาสงัดพึมพำ

เสี่ยเลี่ยนจื่อกระแอมไอ

“ใครสนว่าเขาอยู่ระดับใด อย่างไรสิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนคือ…ศิษย์หลานข้า!”

บูรพาสงัดนิ่งเงียบ สายตาตกไปยังเหยียนเหยียนที่จ้องมองจุดที่สวี่ชิงหายไปด้วยความหลงใหล พลันเอ่ยคำ

“เจ้ากับศิษย์หลานเจ้าพบหน้ากันน้อยไปหน่อย เดี๋ยวตอนเจ้ามาหาข้าจะเรียกให้เขามาบ่อยๆ ก็ได้…”

ขณะผู้บำเพ็ญเกาะบูรพาสงัดสั่นสะท้าน ขณะจอมคนบูรพาสงัดสนทนากับเสี่ยเลี่ยนจื่อ ท้องฟ้าเหนือทะเลต้องห้ามกลับมามืดมิดอีกครั้ง มีเพียงดวงจันทร์ส่องแสงอ่อนบาง แสงที่ทะลุถึงผิวทะเลจากเบื้องล่างก็มืดลงอย่างรวดเร็ว

กระทั่งฟ้าดินกลับมามืดมิดในที่สุด

แต่ในส่วนลึกที่ก้นทะเล ดวงอาทิตย์ที่แปลงกายจากสวี่ชิงส่องแสงถ้วนทั่ว กำลังหวีดคำรามมุ่งหน้าไป

ไล่โจมตีมือขาด!

สรรพเสียงระหว่างทางล้วนกลายเป็นความเร็วของเขา

จันทร์อ่อนแสงบนม่านฟ้าได้รับผลกระทบจนเป็นสีม่วงโดยไม่รู้ตัว แสงจันทร์สีม่วงตกต้องบนทะเลและซึบซาบเข้าไป

อสูรทะเลดุร้ายจำนวนมากหลบไม่ทัน ร่างกายแตกสลาย เลือดของพวกมันเสริมความเร็วให้สวี่ชิงเช่นกัน

ส่วนอสูรทะเลที่ตายเหล่านั้น วันนี้ถือเป็นโชคร้ายของพวกมัน

สำหรับมือขาดกับร้อยอสูรที่ถูกสวี่ชิงไล่โจมตี วันนี้ถือเป็นโชคร้ายเช่นกัน

โชคร้ายของพวกมัน ย้อนมาหาสวี่ชิงก็เป็นโชคดี ความเร็วเขาถูกเสริมกำลังอีกครั้ง

หนึ่งก้านธูปผ่านไปเช่นนี้ เหนือพื้นที่ก้นทะเลที่มีแต่ความมืดมิดและพืชทะเล ดวงอาทิตย์มาเยือนตรงหน้ามือขาดที่รีบรุดหลบหนีนั้น

รัศมีส่องสว่าง สะท้อนทุกสิ่งรอบด้าน

ในเสียงสะเทือนเลื่อนลั่น ในแสงเซียนสาดส่องทั่วทิศ ในโชดดีที่คืบขยายถ้วนทั่ว ด้วยการฉุดดึงของโลหิตนั้น เงาร่างของสวี่ชิงเดินออกมาก้าวหนึ่ง

ขวางทางมือขาดและผีร้ายหลายพันตัวนั้น

หวดเข้าไปหนึ่งหมัด!

หมัดจักรพรรดิอมตะยกพายุก้นทะเลกวาดซัดทุกสิ่ง เสียงถูกช่วงชิงเกิดเป็นพลังสังหารประหลาดเสริมกำลังให้มันอีกครั้ง ขณะเดียวกันแสงจันทร์สีม่วงก็ทะลุจากผิวทะเลลงไปคลุมผนึก

แต่มือขาดนี้ไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง ในวิกฤตอันตรายหาใดเปรียบนั้น มันพลันหยุดลง ดวงตาบนนั้นเปี่ยมความเย็นชาและโหดเหี้ยม ครู่ต่อมานิ้วมือดีดสายฉินล่องหน

ผีร้ายหลายพันตัวรอบด้านพลันบ้าคลั่ง เริ่มกลืนกินกันเอง

ชั่วพริบตา ผีร้ายหลายพันตัวพลันจำนวนลดลงด้วยความบ้าคลั่งที่ระเบิดใส่กันเอง เหลือเพียง…หนึ่งร้อยตัว!

ไม่ขาดไม่เกิน

และผีร้ายร้อยตัวนี้ยังหน้าตาเปลี่ยนไป ดุร้ายกว่าเดิม พวกมันผสานกันดั่งตัวบรรเลง เกิดเป็นเพลงผีที่สวี่ชิงไม่เคยได้ยินพร้อมเสียงโหยหวนชวนสังเวชเป็นระยะ

เป็นเพลงเดียวกับเสียงขบวนร้อยอสูรแห่งรัตติกาลก่อนหน้านี้ แต่ที่ปรากฏตอนนี้ครบถ้วนมากกว่า!

ชั่วขณะที่ปรากฏ ทะเลรอบด้านพลันเย็นเยียบ อำนาจเทพเจ้าแห่งจันทร์สีม่วงของสวี่ชิงถึงกับสั่นสะเทือน ราวกับถูกฉุดดึง คล้ายบทเพลงนี้มีอำนาจบางอย่างต่อพลังของดวงจันทร์

ในความเลือนราง ถึงกับมีฉากลวงตาปรากฏในเสียงผีก้องสะท้อนนั้น

ดวงจันทร์คร่ำคร่าดวงหนึ่งแปลงขึ้นมาจากใต้ก้นทะเล

บนดวงจันทร์คร่ำคร่านั้นจะเห็นใบหน้าใหญ่ยักษ์ดวงหนึ่ง

นั่นคือใบหน้าของเด็กสาว คล้ายกับเด็กหนุ่มที่สวี่ชิงสืบทอดวิหคทองอยู่บ้าง ราวกับเป็นพี่น้อง