บทที่ 994 หลอมฝูเสีย

บทที่ 994 หลอมฝูเสีย

ใต้ทะเล เงาร่างของฝูเสียสะบักสะบอมน่าอนาถยิ่งนัก สีหน้าของเขาขาวซีด ข้างหน้ารางเลือนเล็กน้อย

น่าสมเพชเวทนายิ่งนัก

ขาข้างหนึ่งของเขาขาดไปแล้ว

ก่อนหน้านี้เสี้ยวพริบตาที่เขาสำแดงวิชาเซียนในขณะที่กำลังหล่อหลอมเพื่อหลบหนี อำนาจแห่งเสียงของสวี่ชิงร่วมกับพลังสะท้อนกัดกินของวิชาเซียนในร่างเขา ก็ได้ตัดขาข้างหนึ่งของเขาในวิญญาณ ส่งผลให้เกิดกับกายเนื้อ

ความเจ็บปวดแสนสาหัสราวคลื่นผุดขึ้นในใจของเขา ปกคลุมทั่วทั้งร่าง และสำหรับเขาแล้ว ในความทรงจำ ความเจ็บปวดเช่นนี้เคยเผชิญแค่ในยามที่มีพลังบำเพ็ญขั้นต่ำเท่านั้น

หลังจากเป็นระดับหวนสู่อนัตตาแล้ว เขาไม่เคยต้องเผชิญสถานการณ์เช่นนี้อีก

แต่ตอนนี้ต่อให้เขาอาศัยขาข้างหนึ่งที่เสียไปสำแดงวิชาเซียน แต่วิกฤตชีวิตเป็นตายไม่เพียงแต่ไม่ลดลง กลับเหมือนฝังลึกลงไปในกระดูก ยังคงมีอยู่ อีกทั้งยิ่งรุนแรงขึ้น

เพราะขาที่เหลือเป็นข้างสุดท้าย ไม่รู้ว่าเริ่มเน่าขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไร !

การเน่าเปื่อยนี้มาจากพิษร้ายแรง มาจากคำสาป

นั่นคืออำนาจเทพพิษต้องห้ามของสวี่ชิง!

มันรุนแรงเป็นอย่างยิ่ง กำลังปะทุ กำลังแผ่ลามไปอย่างบ้าคลั่ง ตอนนี้มาถึงต้นขาแล้ว คล้ายว่าจะปกคลุมไปทั่วทั้งร่างเขา ไม่ว่าจะเป็นพลังบำเพ็ญหรือกายเนื้อ ต่อให้เป็นวิญญาณก็ไม่เว้น

ทำให้จิตใจของเขาสั่นสะท้าน ทำได้แต่ทุ่มเททุกอย่างที่มี ใช้พลังดั้งเดิมไปชะลอพิษ เพิ่มพลังอำนาจลบล้าง คิดจะกำจัดพิษนี้ไป

แต่เขาในตอนนี้ พลังบำเพ็ญลดฮวบฮาบ อีกทั้งสภาวะย่ำแย่เป็นอย่างมาก ยิ่งอยู่ในสภาวะถูกไล่ล่าเขาไม่มีเวลาไปบำเพ็ญ ไม่มีกำลังไปจัดการ

“สมควรตายๆๆ !”

ฝูเสียผมกระเซอะกระเซิง ในใจมีเสียงคำรามเจ็บใจไม่ยอมจำนนดังออกมา ในดวงตาฉายแววบ้าคลั่ง

เขารู้ดี ตัวเองไม่มีเวลาไปแก้สถานการณ์แล้ว เช่นนั้นตัวเลือกที่วางอยู่ข้างหน้าเขามีเพียงตัวเลือกเดียวเท่านั้น

พลังต้นกำเนิดของเขาปะทุขึ้นทันที ก่อเป็นพลังสะบั้นวิญญาณ แล้วทำการตัดกายท่อนล่างทั้งหมดของตัวเองจากในวิญญาณทันที!

สิ่งที่สูญเสียไปพร้อมกันย่อมมีกายเนื้อด้วย

เพียงพริบตา กายท่อนล่างของเขาก็ระเบิดทันที กลายเป็นเลือดพิษกะจายไปทั่ว เขาที่เหลือเพียงกายท่อนบนยิ่งอ่อนแอขึ้นไปอีก ภาพข้างหน้าบิดเบี้ยว

ไม่ว่าจะเป็นความเจ็บปวดของกายเนื้อหรือความเจ็บปวดจากวิญญาณที่ฉีกขาด ล้วนแต่ทำให้เขาอยู่ในความทุกข์ทนทรมานไม่สิ้นสุด

เขาทำได้เพียงแค่กัดฟัน ทำให้ตัวเองฝืนได้สติ หนีไปข้างหน้าต่อ

แต่ข้างหน้าไม่มีความหวัง ในใจเขาก็ไร้ซึ่งทิศทาง

เขากระทั่งว่าไม่รู้ว่าตัวเองจะหนีไปที่ไหน

ความโศกเศร้า ความขมขื่น อารมณ์ด้านลบนับไม่ถ้วน ล้วนหล่อเลี้ยงขึ้นมาในใจของเขาอย่างเงียบงัน นานไปเรื่อยๆ จิตใจของฝูเสียก็พลันสะท้านเฮือก เขาสัมผัสได้ว่าสภาวะของตัวเองตอนนี้ไม่ถูกต้อง

แต่ก็ช้าไปแล้ว

อารมณ์ด้านลบเหล่านี้กลายเป็นช่องโหว่ของเขา แปรเปลี่ยนเป็นความคิดที่ควบคุมไม่ได้มากมายปะทุขึ้นมาพร้อมกัน เหนี่ยวนำเลือดทั่วทั้งร่างของเขา ดึงแสงจันทร์สีม่วงจากทั่วสารทิศมา

แสงเหล่านี้มองเผินๆ ยังอยู่ที่ไกล แต่เสี้ยวขณะต่อมา…กลับลอยออกมาจากในเลือดของฝูเสีย อยู่ในร่างของเขา…และพลันระเบิด!

เสียงหวีดแหลมเย็นเยือกดังออกมาจากปากของฝูเสีย แล้วแปรเปลี่ยนเป็นอำนาจแห่งเสียง ทำการโจมตีสังหารอีกครั้ง

กระทั่งว่าพิษต้องห้ามก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งเช่นกัน

ร่วมกันผลัดเปลี่ยน เกิดเป็นวัฏจักร สร้างความทรมานอย่างสุดซึ้ง ทำให้เงาร่างที่หลบหนีของฝูเสียอเนจอนาถน่าสังเวชเป็นที่สุด

เขาทำได้เพียงแต่ตัดวิญญาณไม่หยุด ประทุเมล็ดพันธุ์วิชาเซียนที่ยังหล่อหลอมได้ไม่สมบูรณ์อยู่ตลอด เคลื่อนย้ายครั้งแล้วครั้งเล่า แหลกสลายไม่รู้ต่อกี่หน

จนกระทั่งเสียแขนซ้าย เสียแขนขวา เสียร่างกาย จนสุดท้าย…เหลือเพียงแค่ศีรษะ!

ราวถูกชะตาเคราะห์ร้ายวนเวียน

และชะตาเคราะห์ร้ายในเสี้ยวขณะนี้ก็แปรเปลี่ยนเป็นฝุ่นผง ปกคลุมไปยังดวงใจวิถีของเขา

ในฝุ่น เสียงของสวี่ชิงดังสะท้อนก้อง

“บรรพจารย์ของเจ้าแตกดับแล้ว”

“ผู้คนในเผ่าเจ้าตายแล้ว”

“ร่างของเจ้าถูกข้าหลอม”

“เผ่าพันธุ์ของเจ้าไม่มีอยู่อีกแล้ว”

“เจ้าในตอนนี้เป็นคนเผ่าบ่อกำเนิดกาลกิณีเพียงคนเดียวในแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์”

“และเจ้าหลอมข้าไม่สำเร็จ สูญเสียวาสนาเซียนคิมหันต์…”

“ต่อจากนี้ข้าจะหลอมเจ้า อำนาจลบเลือนของเจ้า…จะหายไป”

เสียงนี้แฝงไว้ด้วยอำนาจเทพจันทร์สีม่วง ใช้อำนาจแห่งเสียงส่งออกไป ร่วมกับการโจมตีของพิษต้องห้าม แปรเปลี่ยนเป็นการแผ่ลามจากชะตาเคราะห์ร้าย ปกคลุมดวงใจวิถีของฝูเสียโดยสมบูรณ์ ปกคลุม ห้อมล้อม

เปรี๊ยะดังในสมองของฝูเสีย

“หุบปาก!”

ฝูเสียเนื้อตัวสั่นเทา ส่งเสียงคำรามต่ำทุ้มอย่างบ้าคลั่ง

ดวงใจวิถีของเขาแตกร้าว!

“เวลามาถึงแล้ว”

สวี่ชิงเอ่ยขึ้นเบาๆ ร่างเดินออกมาจากในน้ำทะเล มายืนอยู่เหนือฝูเสีย

ราวเทพลงมาเยือน

แสงมหาศาลแผ่ออกมาจากในร่างของเขา แปรเปลี่ยนเป็นดวงอาทิตย์มหึมากลางทะเลเจิดจ้าพร่างพรายดวงหนึ่ง

แสงสาดไปทั่วทั้งสี่ทิศ ความร้อนแผ่ออกไป

สวี่ชิงที่ร่างแปลงเป็นดวงอาทิตย์ ในยามที่ใต้ทะเลกะพริบวาบ แสงเซียนที่มาจากอาทิตย์ทมิฬมาพร้อมด้วยพลังน่ากลัว มาพร้อมด้วยพลังมหาศาล แล้วพลันปกคลุมฝูเสียที่เหลือเพียงศีรษะ อีกทั้งถูกสวี่ชิงใช้อำนาจเทพทั้งหมดโจมตี

ใต้ทะเลที่แต่เดิมมืดมิด ในเสี้ยวขณะนี้ถูกจุดสว่างขึ้นมา!

เสียงร้องครวญคราง เสียงเยือกเย็นหวีดแหลมในขณะที่ดังออกมาจากปากของฝูเสียที่ถูกประกายแสงปกคลุม ในดวงอาทิตย์ก็มีเสียงหวีดร้องคำรามดังออกมา

เสียงนี้สยบความเย็นเยือกน่าขนลุกทุกอย่าง กลายเป็นเสียงเดียว

เงาร่างดำสนิทของวิหคทองพุ่งออกมาจากดวงอาทิตย์ดวงใหญ่

ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายหลังจากที่เขย่าทะเลผืนนี้ทั้งผืน จินอูก็อ้าปากกว้าง พ่นเพลิงหลอมวิญญาณออกมา

ไฟกับแสงเซียนสอดประสาน ปกคลุมไปยังเหนือศีรษะของฝูเสียที่กำลังร้องโหยหวนอยู่ หอบม้วนเขา ภายใต้การดูดเพียงครั้งเดียว…

ก็กลืนลงไป!

สวี่ชิงจะหลอมอำนาจของฝูเสีย

เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย เหตุผลมีสองประการ หนึ่งคือฝูเสียที่เขาหลอมก่อนหน้านี้ไม่สมบูรณ์

สองคืออีกฝ่ายเป็นระดับเจ้าเหนือหัว หลอมอำนาจระดับเจ้าเหนือหัวความยากย่อมมหาศาล