บทที่ 996 ตำนานหวนคืน

บทที่ 996 ตำนานหวนคืน

………………..

เพียงคำเดียว ทว่าในชั่วพริบตา ท้องทะเลอันบ้าคลั่งก็สงบลง คลื่นยักษ์ที่โหมกระหน่ำ กลับอ่อนแรงลงโดยพลัน คลื่นลมกระโชกแรงพลันสงบ ราวกับประกาศิต

ส่วนกระแสวนหล่านั้น มลายหายไปในชั่วพริบตา ถูกพลังลึกลับสะกดโดยตรง

อักษรสยบ มีความหมายว่าสยบทะเล!

ยามนี้คลื่นลมสงบ ท้องทะเลราบเรียบ!

บนเรือเรือสำเภาเวท เหล่าศิษย์กรมปราบพิฆาตยอดเขาลำดับเจ็ดทั้งสองต่างร่างกายสั่นสะท้าน เงยหน้าขึ้นโดยสัญชาตญาณ ทอดสายตาไปยังนภา ได้เห็นร่างเงาเจิดจ้าสามร่างเหินเวหามาจากขอบฟ้า

หวงเหยียนหนึ่งในนะเน พวกเขาเคยพบพาน

ส่วนร่างเงาไร้ซึ่งความโดดเด่นข้างกายหวงเหยียน พวกเขารู้สึกไม่คุ้นตา ราวกับเคยเห็นภาพเหมือน ทว่าความทรงจำกลับเลือนราง

ทว่าร่างเงาสีม่วงที่นำหน้านั้น เมื่อพวกเขามองเห็นชัดเจน จิตใจก็พลันปิติยินดีหาใดเปรียบ

“องค์ชายสี่!”

องค์ชายสี่ คือชื่อเรียกพิเศษที่ยอดเขาลำดับเจ็ดใช้เรียกขานสวี่ชิง!

ขณะที่คนทั้งสองกู่ร้องด้วยความยินดี บุรุษหนุ่มผมดำเบื้องหน้าของพวกเขา นัยน์ตาอันเย็นชาพลันแปรปรวนอย่างหาได้ยาก รีบคุกเข่าลงโดยพลัน

“เจ้าใบ้?”

สวี่ชิงทอดสายตา จ้องมองบุรุษหนุ่มผมดำ เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

เพียงสองคำ ทำให้ความรู้สึกของบุรุษหนุ่มผมดำผันผวนรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ขณะที่คุกเข่าลง เขาก็เงยหน้าขึ้น

“นายน…นายท่าน…”

ข่าวลือภายนอกเกี่ยวกับเขามิได้ผิดเพี้ยน นับแต่ย่างก้าวเข้าสู่สำนักเจ็ดเนตรโลหิต เขาก็มิเคยรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของสำนักแห่งนี้ หากแต่…สำหรับ สวี่ชิง กลับมีความรู้สึกที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

ในตอนแรก เขาหวาดกลัวสวี่ชิง ต่อมาสวี่ชิงช่วยชีวิตเขาไว้ จากนั้น สวี่ชิงก็ชี้แนะแนวทางให้แก่ชีวิตเขา ยิ่งกว่านั้น สวี่ชิงยังฉุดเขากัลับมาจากห้วงทุกข์แห่งการสร้างฐาน

สวี่ชิงยังคงยืนหยัดอยู่เบื้องหน้าของเขา เป็นประทีปส่องทาง

เขายังคงมุ่งมั่นตามรอยเท้าสวี่ชิง มอบความจงรักภักดีของตนให้

ด้วยว่าเขาเติบใหญ่มาท่ามกลางฝูงหมาจรจัด อุปนิสัยของเขาจึงเป็นเช่นนั้น

“พลังบำเพ็ญมิเลว ดูท่าหลายปีที่ผ่านมาเจ้าคงมุ่งมั่นฝึกฝนอย่างหนัก”

ขณะทอดสายตามองเจ้าใบ้ สวี่ชิง ก็เผยความอ่อนโยนในดวงตา เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

วาจาของเขา สำหรับเจ้าใบ้แล้วถือเกียรติยศอันสูงสุด ทำให้จิตใจที่ฮึกเหิม เความตื่นเต้นในใจทำให้เกิดคลื่นสั่นสะเทือนไปทั่วร่างในเวลานี้

“ขอบใจเจ้าที่ช่วยข้าตามหาราชรถ ต่อจากนี้ รอข้าอยู่บนผิวน้ำก็พอ”

สวี่ชิงถอนสายตา ทอดมองไปยังท้องทะเล ก้าวเท้าไปยังเบื้องหน้า พลันเลือนหายอย่างไร้ร่องรอย กลมกลืนไปกับเสียง

ในยามปรากฏกายอีกครา ก็มาอยู่ที่ใต้สมุทร

เบื้องหน้ายักษ์ลากราชรถร่างใหญ่โต

ยักษ์ยังคงเคลื่อนกาย โซ่ตรวนบนบ่าถูกรั้งจนตึง เชื่อมต่อกับราชรถสัมฤทธิ์ บดบี้ใต้สมุทรอย่างต่อเนื่อง ทิ้งไว้เพียงร่องรอยดุจคูคลอง

“ได้พบกันอีกครา”

สวี่ชิงรำพึงในใจ ดวงตาเผยความคาดหวังอันแรงกล้า ทว่ากลับมิได้ลงมือโดยพลัน

หากแต่ติดตามไปตลอดทาง รอคอยเวลา

จวบจนกระทั่งแสงทิวาลาลับ รัตติกาลย่างกราย จากนั้นราตรีแผ่ปกคลุม ค่ำคืนผันผ่าน

ก่อนที่รุ่งอรุณจะฉายแสง…

“บัดนี้ เวลามาถึงแล้ว!”

สวี่ชิงยกมือขวาขึ้น โบกสะบัดแผ่วเบา แขนที่ขาดวิ่นของคีตกวีก็พลันปรากฏเบื้องหน้า ขณะที่นิ้วมือกรีดกราย เสียงสวรรค์รับจันทร์พลันบรรเลงก้องขณะสมุทร

ร่างยักษ์ชะงักฝีเท้า หันศีรษะกลับ ดวงตาลึกโบ๋ดุจโพรงถ้ำ คล้ายจะจ้องมอง คล้ายจะสดับฟัง

สวี่ชิงมิได้รีรอ โถมร่างไปยังเบื้องหน้าโดยพลัน

ไม่ว่าจะเป็นประสบการณ์ที่ผ่านมา หรือการวิเคราะห์ของเขา ล้วนทำให้เขามั่นใจในเป้าหมายของตนในครานี้