ตอนที่ 103
บทที่ 103 เขาเคยบอกเรื่องฉันกับเธอ ?
October 22, 2026
ภายในห้องไม่ได้เปิดไฟ หลังจากเปิดประตูเซิ่งอันหรานเห็นเพียงเงาบนโซฟาจากแสงที่ลอดผ่านประตู อวี้หนานเฉิงสูบบุหรี่เรียวยาวในมือ และในความมืดก็เต็มไปด้วยควัน
เธอลังเลครู่หนึ่งก่อนจะปิดประตู แล้วเดินไปที่โซฟา
“ทำไมจู่ๆถึงไม่กินแล้วล่ะ ? เกี๊ยวไม่ถูกปากคุณเหรอ ?”
“อืม”
อวี้หนานเฉิงตอบสั้นๆแค่ ‘อืม’จากนั้นก็ไม่สนใจคำถามที่สงสัยของเซิ่งอันหราน
เซิ่งอันหรานโบกมือปัดเบาๆเพื่อไล่ควัน แม้ว่าจะพยายามกลั้นหายใจ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะไอออกมา
การแสดงออกของอวี้หนานเฉิงสงบนิ่ง เขาหยุดสูบบุหรี่ครู่หนึ่งก่อนจะเขี่ยบุหรี่ทิ้ง จากนั้นก็ลุกไปเปิดหน้าต่างเพื่อให้ลมหนาวและละอองฝนพัดเข้ามา ทำให้บรรยากาศที่หดหู่ภายในบ้านค่อยๆจางหายไป
“ไปพรุ่งนี้เช้า ส่วนเด็กที่คุณชนคนนั้น พรุ่งนี้เตรียมย้ายโรงพยาบาล และกลับจินหลิงด้วยกันพรุ่งนี้เช้า”
เสียงทุ้มต่ำผสมกับเสียงฝน ทำให้ดูน่าเบื่อมาก
ในทางตรงกันข้ามเซิ่งอันหรานถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอพยักหน้า โดยตระหนักได้เขาหันหลังให้เธอทำให้ไม่สามารถมองเห็นท่าทางเธอได้ จากนั้นเธอก็ส่งเสียงตอบกลับไป
“อืม เอาล่ะ เดิมทีงานนี้ก็จะจบลงแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะพยากรณ์พายุฝน เธอก็คงจะกลับไปแล้ว”
หลังจากอวี้หนานเฉิงพยักหน้า เขาก็เดินไปเข้าห้องน้ำ ในห้องน้ำมีเสียงน้ำดังขึ้นมา เซิ่งอันหรานยืนอยู่ในห้องครู่หนึ่ง จากนั้นก็ปิดประตู ลงไปข้างล่าง
ลูกค้าที่อยู่ชั้นล่างส่วนใหญ่ทยอยกลับห้องกันเป็นกลุ่มสามถึงห้าคน และห้องพักผ่อนก็กลับมาเงียบอีกครั้ง พนักงานสาวที่กำลังเช็ดโต๊ะอยู่ เมื่อเห็นเซิ่งอันหรานลงมา เธอจึงถามออกไปว่า
“ทำไมคุณกับแฟนหนุ่มของคุณถึงทานเกี๊ยวไม่กี่คำเอง ? รสชาติไม่ถูกปากเหรอคะ ?”
เซิ่งอันหรานส่ายศีรษะอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่ได้อธิบายความสัมพันธ์ของเธอกับอวี้หนานเฉิง เธอตอบอย่างหลีกเลี่ยงว่า “เขาไม่ค่อยสบาย อยากกลับไปพักที่ห้องก่อน ขอโทษด้วยนะคะ”
“เอ๊ะ มีอะไรต้องขอโทษกันคะ ไม่เป็นไรค่ะ เป็นเพราะว่าฝนตกในวันนี้เลยป่วยหรือเปล่าคะ ? ที่เคาน์เตอร์มียาแก้หวัดนะคะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ” เซิ่งอันหรานยิ้ม “ฉันแค่อยากจะยืมห้องครัวของพวกคุณ ทำบะหมี่สักถ้วยได้ไหมคะ ?”
“เอ๊ะ ?”พนักงานสาวผงะไปครู่หนึ่ง ราวกับว่ากำลังรู้สึกลำบากใจ
“ได้” เสียงหวานอบอุ่นดังออกมาจากห้องครัว
เซิ่งอันหรานหันกลับไป เห็นเถ้าแก่เนี้ยในชุดธรรมดา เธอเปิดม่านมัดย้อมตรงประตูห้องครัว ในแววตาที่เย็นชานั้นดูกระตือรือร้นเล็กน้อย
“ขอบคุณค่ะ”
เซิ่งอันหรานพูดขอบคุณ แล้วเดินตามเถ้าแก่เนี้ยเข้าไปในครัว
เถ้าแก่เนี้ยอายุมากกว่าห้าสิบปี แต่แววตาของเธอยังชัดเจน มองดูบริสุทธิ์และอบอุ่น แต่เหมือนจะคุ้นเคยกับแววตานี้มาก่อน แต่ท่าทางของอวี้หนานเฉิงเมื่อครู่นี้รวมเข้าด้วยกันแล้วก็สามารถเดาความสัมพันธ์ของทั้งสองได้ไม่ยากเลย
เมื่ออวี้หนานเฉิงอายุได้ยี่สิบสามปี พ่อของเขาเสียชีวิต หลังจากนั้นแม่ของเขาก็ไปจากตระกูลอวี้ ในตอนนั้นเกิดเรื่องไม่ค่อยดีขึ้น เรื่องนี้ถึงแม้ว่าอวี้หนานเฉิงจะไม่ได้บอกอย่างชัดเจน แต่เธอก็เคยได้ยินข่าวลือมาบ้าง
ผู้หญิงตรงหน้าคนนี้ ดูสง่างาม และดูไม่เหมือนผู้หญิงเจ้าชู้หยาบคายแบบในข่าวลือนั้นเลย
“ต้องการอะไร ?”
เสียงของเถ้าแก่เนี้ยขัดจังหวะความคิดของเซิ่งอันหราน เมื่อสติกลับมาเธอก็พูดว่า “ฉันต้องการทำบะหมี่สักถ้วยค่ะ มีแป้งไหมคะ ฉันจะทำบะหมี่”
“เดี๋ยวฉันช่วย”
“ไม่เป็นไรค่ะ”เซิ่งอันหรานรีบปฏิเสธ
หลังจากเห็นแววตาที่ดูสูญเสียของเถ้าแก่เนี้ย เธอก็ขมวดคิ้วและพูดว่า “คุณอย่าเข้าใจผิดนะคะ เถ้าแก่เนี้ย.....”
“คุณรู้ว่าคุณหมายถึงอะไร”
เถ้าแก่เนี้ยหัวเราะตัวเอง แล้วปล่อยมือออกจากถุงแป้ง “เธอกลัวว่าเขาจะไม่ยอมกินอาหารที่ฉันทำใช่ไหม”
เซิ่งอันหรานเม้มริมฝีปาก รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย
เพราะมันเป็นเรื่องของตระกูลอวี้ เธอไม่อยากจะถามมาก อันที่จริงเธอรู้ว่า ตัวเองไม่ควรจะรู้อะไรมากขนาดนี้