บทที่ 106 คุณจะพาเขาไปอยู่ด้วย?

เซิ่งอันหรานอึ้งไป ถามยืนยันว่า

"นายจะบอกว่า นายชื่อเทียนเอิน?"

เด็กหนุ่มเงยหน้าจากผ้าห่ม ใบหน้าซีดขาว หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดเล็กๆ พยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ "อืม"

"แซ่อะไร?"

เด็กหนุ่มส่ายหน้า

"งั้นช่างเถอะ อย่าเพิ่งนึกเลย"เซิ่งอันหรานตบหลังมือเขา กลัวเขาจะเจ็บปวดเพราะคิดเรื่องนี้อีก "เทียนเอินใช่ไหม ในเมื่อมีชื่อแล้ว ฉันค่อยๆ คิดวิธี ช่วยนายตามหาคนในครอบครัวก็แล้วกัน"

ถ้าหากเทียนเอินเป็นนักศึกษาในเมืองวิทยาลัยจริงๆ ล่ะก็ ยุ่งยากนิดหน่อย เพราะช่วงนี้ใกล้ปิดเทอมฤดูร้อนแล้ว เกรงว่าโรงเรียนมีเด็ก1-2คนหายไปก็คงไม่มีใครสังเกตเห็น ทำได้เพียงไปสืบด้วยตัวเอง

1 สัปดาห์ให้หลัง——

อนุบาลหลานเป่าปิดเทอมฤดูร้อนอย่างเป็นทางการ

เซิ่งอันหรานไปโรงเรียนอนุบาลประชุมผู้ปกครองช่วงปิดเทอม เจออวี้หนานเฉิง กับอวี้จิ่งซีอย่างที่คิดไว้

แค่เห็นหน้า อวี้จิ่งซีก็วิ่งมากอดขาเธอไว้ แม้ไม่พูด แต่กลับปิดบังใบหน้าเด็กที่ดีใจนั้นไว้ไม่ได้

หลังออกจากเมืองโบราณหลานซีคืนนั้น ความสัมพันธ์เซิ่งอันหรานกับอวี้หนานเฉิงดูผ่อนคลายลง ทั้งสองคนเมินเรื่องที่ทำสงครามเย็นก่อนหน้านี้ไว้อย่างเข้าใจซึ่งกันและกัน ต่างคนต่างไม่พูดถึง ทำงานส่วนทำงาน ชีวิตส่วนชีวิต คนรอบข้างมองทั้งหมดเหมือนปกติ

แต่มีเพียงทั้งสองคนต่างรู้ดี ต่างคนต่างมีความคิดของตัวเอง

"หม่าม้า ปิดเทอมฤดูร้อนหนูไปเล่นบ้านพี่จิ่งซีได้ไหม?"

เซิ่งเสี่ยวซิงดึงชายเสื้อเซิ่งอันหราน และดึงความคิดเธอกลับมาด้วย

เซิ่งอันหรานไม่มีความลังเล "ได้สิ"

"จริงเหรอ!" เซิ่งเสี่ยวซิงเดิมเตรียมคำพูดหวานๆ มากระตุ้น กลับคิดไม่ถึงแค่เอ่ยปาก หม่าม้าก็ตกลงแล้ว

ดูแล้วหม่าม้ากับลุงอวี้ยังมีลุ้น!

อวี้จิ่งซีก็ดีใจสุดๆ ยิ้มตาหยีเป็นเส้นตรง

"ฉันต้องทำงานพอดี ซิงซิงน้อยไปพักบ้านคุณชั่วหนึ่งได้ไหม? เด็กทั้งสองจะได้มีเพื่อน"เซิ่งอันหรานมองอวี้หนานเฉิง สีหน้าเรียบเฉย

อวี้หนานเฉิงยกมุมปาก ดูสงบยิ่งกว่า "ได้แน่นอน ผมไม่ถือ หากคุณจะเข้ามาอยู่ด้วย สะดวกในการดูแลเด็กๆ มากกว่า"

"ฉัน? ฉันไม่ดีกว่า"

เซิ่งอันหรานหน้าเจี๋ยมเจี้ยม รู้สึกผิดเล็กน้อย

เธอมีความคิดเล็กๆ เป็นของตัวเอง อยากให้เซิ่งเสี่ยวซิงอยู่ร่วมกับอวี้จิ่งซีด้วยดี ยังไงก็เป็นพี่น้องแท้ๆ แม้จะไม่สามารถบอกในทันที แต่แค่เห็นพวกเขาเล่นกันอย่างสนุกสนาน ในใจเธอรู้สึกดีใจไม่น้อย

"หาบ้านได้แล้ว?"อวี้หนานเฉิงถามไปงั้นๆ เปลี่ยนประเด็นอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ยึดติดกับ‘คำพูดเล่นๆ’เมื่อกี้

"อืม หาได้แล้ว อีกเดี๋ยวจะไปทำเรื่องออกโรงพยาบาลให้เทียนเอินพอดี พาเขาย้ายเข้าไปอยู่ด้วยกัน"

2 วันก่อนจู่ๆ เซิ่งอันเหยาก็โทรหาเธอ บอกจะคืนบ้านที่จินสุ่ยย่วนให้เธอ บอกเธออย่าใช้เหตุผลเรื่องบ้าน หาเรื่องกลับบ้านอีก ตอนนั้นเธอไม่ได้สนใจ วันรุ่งขึ้นเห็นกุญแจจินสุ่ยย่วนในกล่องจดหมายใต้ตึกบ้านถานซูจิ้ง

"คุณจะพาเด็กหนุ่มนั่นไปอยู่ด้วย?"

นัยน์ตาอวี้หนานเฉิงเข้มขึ้นเล็กน้อยทันที

"ทางโรงพยาบาลบอกว่าเขาไม่ต้องแอดมิทแล้ว ฉันยังสืบไม่ได้ว่าเขาเรียนอยู่โรงเรียนไหนกันแน่ ทำได้เพียงพาเขากลับไปอยู่บ้านก่อน"

"ไม่ได้"

อวี้หนานเฉิงปฏิเสธ พูดเสียงเย็น

"เซิ่งอันหราน คุณไม่รู้สึกว่าการพาชายหนุ่มคนหนึ่งกลับไปอยู่บ้านด้วย เป็นเรื่องที่แปลกเหรอ?"

ไม่เพียงแปลก มันไร้สาระสิ้นดี มีแต่เธอที่คิดเรื่องนี้ออกมาได้